Συντάκτης: NLS

NAS progress (2)

Βρίσκομαι στο βήμα 11.
Όμως για να φτάσω στο 11, πολλά άλλαξαν, πολλά με ταλαιπώρησαν.
Έχοντας μεταφέρει κατά τη διάρκεια της ημέρας τα περιεχόμενα του ενός IDE 320GB (του #6) σε έναν από τους αχρησιμοποίητους SATA 320GB με επιτυχία (βήμα 5), τον αφαιρώ και ετοιμάζομαι να βάλω το σύστημα να δουλέψει, ώστε να φτιάξει νέο parity και να είναι όλα οκ σαν να μην έγινε τίποτα.
Χα. Έτσι νόμιζα. Η ιστορία αυτή μου έφαγε όλο το απόγευμα. Μετά την αλλαγή, άρχισε να μην βλέπει τον ένα SATA 750GB (και μάλιστα αυτόν με τα data, όχι τον parity). Άλλαξα καλώδια, ανακάτεψα κούνησα… Με τα πολλά διαπιστώνω ότι λογικά ο on-board 2ος SATA controller (Promise), αποφάσισε να τα ψιλοπαίξει. Αυτό είναι βέβαια καλό γιατί το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να τα παίξει ο μεγαλύτερος δίσκος με τα data ακριβώς τη στιγμή που δεν έχω parity! Δείχνει ότι δεν είναι έτσι (100% σίγουρος ακόμα δεν είναι – θα δείξει).
Αυτό άλλαξε κάποια βήματα αφού το unRAID τελικά βγήκε ΗΔΗ off-line και απλά περιμένει με σιγουριά πια να πάμε σε μεταφορά δεδομένων ανά δίσκο. Το μηχάνημα άρχισε να μου λέει “δεν θέλω άλλο unRAID” μάλλον. Πριν περίπου ένα μήνα, σταμάτησε να παίζει το on-board τρίτο IDE bus (ναι ΤΡΙΑ IDE bus είχε και τέσσερα SATA, ήταν άριστο motherboard στην εποχή του). Από τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ cache disk και άρα ότι έγραφα στο unRAID ήταν της υπομονής. Πολλές οι ενδείξεις του “φύγε!”.
Το πρώην Server 2008, άρχισε να… αλαφραίνει, έβγαλα μια PCI USB κάρτα, ένα κουτάκι 5.25″ με flash memory slots (που ευτυχώς έχω και τη μαύρη φάτσα του και θα το βάλω στο καλό μου PC), βγήκαν τα δυο DVD-R… το ένα έγινε USB μια και ανακάλυψα στη ντουλάπα μου ένα ξεχασμένο 5.25″ enclosure USB/IEEE1394 και με audio-out παρακαλώ (!)… Αλλά φυσικά ούτε αυτό έμελλε να προχωρήσει “έτσι απλά”, μια και το IDE καλώδιο ήταν μασημένο, ενώ το DVD-R που έβαλα δεν έχει τρύπες για βίδες από την κάτω μεριά οπότε θα είναι απλά “φορετό”.
Το μόνο που έγινε αναίμακτα (ΟΠΩΣ ΔΕΙΧΝΕΙ) είναι η αλλαγή της VGA με το HTPC μου (ανέβηκε κατά μια γενιά αλλά δυστυχώς απέκτησε κάρτα με ανεμιστήρα).
Αυτή τη στιγμή στήνεται το WHS και ευελπιστώ σήμερα να φτάσω μέχρι το βήμα 15. Ας ευχηθούμε το ReiserFS tool για Windows ότι θα δει τους δίσκους γιατί ΕΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΙ!

NAS progress

Πήρα την απόφαση χτες να κάνω ένα ξεκίνημα στην επίπονη διαδικασία… Θα ενημερώνω που βρίσκομαι κάθε τόσο…

1) Μεταφέρω στο unRAID ότι δεδομένα θέλω να κρατήσω από το server 2008.

Αυτά τελείωσαν χτες “σχετικά” αναίμακτα. Έγιναν νέες μεταφορές προς το unRAID (αλλά και καθαρισματάκια, οπότε τελικά ήρθα μια η άλλη) και κάποιες προς δυο δίσκους εξωτερικούς που τους έχω περίσσεμα. Έναν 2.5″ 120άρη που είναι μια χαρά ΟΤΑΝ θέλει το enclosure του να δουλέψει. Εκεί πήγαν περί τα 30GB και ανακάλυψα ότι ήδη μέσα έχω κι άλλα… backup. Η πίκρα (και εκεί πάει το “σχετικά”) ήταν ένας 3.5″ 80άρης που μάλλον τον έχω σε enclosure γιατί βαριόμουνα να τον πετάξω. Αρχίζω 50GB move (ήθελα και move τρομάρα μου, σαν n00b) προς αυτόν… Μετά από πολύ ώρα, ανακαλύπτω ότι σέεεεεεερνεται και έχει μεταφέρει μόνο 1GB. Ευτυχώς είχα μια φώτιση και το σταμάτησα οπότε έστειλα αυτά τα ~49GB στο unRAID (πολύ γρηγορότερα το δίκτυο από το local  connection του 80άρη). Είπα λοιπόν να πάρω και το 1GB που είχε πάει επάνω του… ΠΩΠΩ τι πέρασα… έκανε disconnect και reconnect ανά κάποια δευτερόλεπτα… μετακινούσε λίγα αρχεία, σταμάταγε… ξανά πάλι… αυτό πήρε 1-2 ώρες! Φυσικά δεν θα είχα ασχοληθεί αν δεν είχα μέσα στο 1GB και κρίσιμες φωτό (μπέμπης, εξωτερικό κλπ.) που δεν είχα αλλού. Είχα και έχω NAS και έχω ξεχασμένα δεδομένα εκτός NAS τόσο καιρό! Ευτυχώς με πολύ ζόρι κατάφερα να σώσω τα critical (αλλιώς θα έπρεπε να ψάχνω για undelete από τον αρχικό δίσκο).

2) Φυλάσσω (βασικό) όλες τις ρυθμίσεις/rules κλπ. του Outlook!

Αυτό δείχνει πράγματι αρκετά αναίμακτο. Τα rules έγιναν export και τα PST είναι έτσι κι αλλιώς φυλαγμένα. Το πρόβλημα (όχι θανάσιμο) ήταν τα mail accounts, αλλά “βρήκα” ένα Outlook Backup πρόγραμμα και μάλλον είμαι οκ (θα φανεί στο restore). Τα passwords/favorites μου, ας είναι καλά το xmarks…

3) Αλλάζω τον unRAID server από την έκδοση που τρέχει τώρα (αλλά επιτρέπει torrent client κ.α.) στην τελευταία beta όπου όμως βλέπει τον PCI SATA controller μου που τώρα έχει δυο 320GB δίσκους που… κάθονται (πράγμα που τελικά θα βοηθήσει).

4) Προσθέτω τον ένα (ο άλλος δεν μου χρειάζεται).

Αυτό έγινε μια χαρά. Τον δεύτερο δίσκο τον έβγαλα και από το καλώδιο του για να μην έχουμε μπερδέματα, έτσι είδε τον ένα. Με πήγε πίσω χρονικά όμως γιατί είχα ξεχάσει ότι το unRAID θέλει ΠΡΩΤΑ να μηδενίζει (όχι φορμάρει, μηδενίζει) όλο τον δίσκο, πράγμα που το άφησα να γίνει το βράδυ. Το πρωί περίμενα να είναι online, αλλά ήθελε ΚΑΙ επόμενο βήμα, όλα αυτά ΜΟΝΟ από web και όχι από το console (βρε θα φύγει και θα πει και ένα τραγούδι). Ήθελε να γίνει και format (quick πια) ώστε να μπει online. Έτσι…

5) Μεταφέρω όλα τα δεδομένα από έναν από τους 320GB IDE σε αυτόν που πρόσθεσα.

…Το πρωί σήμερα πια, ξεκίνησε το βήμα 5. Το απόγευμα θα δούμε που βρισκόμαστε.

6) Αφαιρώ όλες τις εξαρτήσεις του unRAID από τον συγκεκριμένο IDE.

Έχει γίνει και αυτό εν μέρη, μια και το share που βρισκόταν στο δίσκο που θα βγάλω (τον 5), ήδη έχω πει στο unRAID να το ψάχνει στον νέο δίσκο 8. Όταν γίνει η μεταφορά, θα σταματήσω το array, θα πω στο unRAID ότι ο δίσκος 5 δεν είναι μέρος του array, θα κλείσω το μηχάνημα, θα βγάλω το δίσκο (βήμα 7 παρακάτω) και θα το ξανανοίξω ώστε να ξαναφτιάξει parity που να μην περιλαμβάνει το δίσκο 5 μέσα. Εκεί θα αρχίσει παράλληλη διαδικασία στο άλλο μηχάνημα (πριν το ξεχαρβαλώσω).
Will keep you posted.

NAS or Something Like That, Version 2, Part I, addendum of the addendum

Δεν γράφω για Part II, γιατί ευελπιστώ ότι αυτό το Part II θα αφορά το μηχάνημα στημένο.
Θα υπάρξει πιθανά ένα post που θα αναφέρει σε ποιο βήμα είμαι από τα 30+ που απαρίθμησα (αν και πιθανότερα αυτό να γίνει facebook ή twitter tag) και μετά το Part II που θα μιλά πια όχι για θεωρεία αλλά για πράξη.
Αυτό εδώ το addendum μοναδικό σκοπό έχει να δείξει το πως θα καταλήξει το συγκεκριμένο μηχάνημα αν όλα πάνε όπως σχεδιάζω:

Quasar Ultimate NG
Hardware:
  • intel 945 chipset
  • intel Core2Duo 6600 2.4GHz CPU
  • 2GB DDR2 RAM
Storage:
  • Capability:
    • 12x 3.5” drive bays
    • 1x IDE bus (2 disks)
    • 4x on-board SATA2 busses
    • 2x SATA busses (PCI card)
    • 2x SATA2 busses (PCIe card)
    • 1x IDE bus (2 disks, PCIe card)
    • Maximum theoretical capacity (with current busses, using parity): 16TB
    • Maximum theoretical capacity (full SATA2, using parity): 22TB
  • Currently Populated:
    • 2x 750GB SATA2 (one for parity use)
    • 2x 500GB SATA2
    • 3x 320GB SATA2
    • 4x 320GB IDE (-20GB OS)
    • Declared current capacity: 3970GB (3.9TB)
OS and software:
  • Windows Home Server with Power Pack 3 (beta)
  • Major Add-Ins and Services
    • FlexRAID (data parity system) – Web Interface
    • Orb (uPnP/DLNA/web media server) – Web Interface
    • uTorrent (torrent client) – In WHS console via add-in
    • Backup system for other computers – WHS
    • Outlook (as mail aggregator) – In WHS console via add-in (or thinking of just putting it in a virtual machine to make it more portable)
    • Webcam based security system – Via add-in and/or Orb
    • Live TV stream server (using Hauppauge WinTV PCI) – Via Orb
    • VirtualBox (virtual machine server) – Access with RDP
    • GridJunction (UPS manager for server and clients) – Add-in
    • LightsOut (server and client uptime manager, schedule based) – Add-in
Planned Upgrades:
  • Windows Home Server 2 (“Veil” – 64bit system)
  • More RAM (when on 64bit system)
  • FlexRAID Live!
  • Larger disks
Αυτά. Νομίζω αρκετά “πλουσιότερο” σύστημα από πριν, που πραγματικά αξίζει να μένει ανοιχτό.
Κατά τη γνώμη μου, από τόσα features έπρεπε να ΞΕΚΙΝΑΝΕ οι servers της Microsoft. Αυτή τη στιγμή ο WHS έχει 1-2 features που δεν έχει καν ο Windows Server 2008 R2 (και σε μια μικρή εταιρία θα ήθελε να τα έχει)…

NAS or Something Like That, Version 2, Part I, addendum

Λοιπόν, όπως έγραψα σαν σχόλιο στο προηγούμενο άρθρο μου, βρήκα και τον τρόπο να κάνω το μηχάνημα και media server (uPnP/DLNA με transcoding κλπ.).
Αυτό μεγάλωσε τις απαιτήσεις προς το μηχάνημα.
Μέσα σε αυτά άρχισα να βλέπω ότι το μηχάνημα αυτό (ένας μια χαρά Windows Server 2003), αν ήταν αρκετά ισχυρό θα μπορούσε να εξυπηρετήσει και άλλες ανάγκες, όπως την ανάγκη του να έχω ένα “mail aggregator” (δεν λέω mail server γιατί απλά θέλω να είναι ένας client που μαζεύει όλα τα accounts μου), αλλά και την επιθυμία να έχω έναν συμπαθητικό Virtual Machine Server!
Όλα αυτά ξεφεύγουν από την κλίμακα ενός παλαιού Pentium 4 (έστω και στα 3.2GHz με Hyper-Threading, με 2GB RAM που είναι ο unRAID μου).
Εκεί άρχισαν να μου μπαίνουν “μαμούνια” για κάτι πιο δραστικό (από το ήδη δύσκολο έργο του να μετατραπεί αναίμακτα ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ο unRAID σε WHS)…
Πέρα από το NAS μου, έχω ένα HTPC στο σαλόνι μου, αρκετά σύγχρονης τεχνολογίας (Core2), αλλά και άλλα δυο μηχανήματα “γραφείου”. Εδώ είναι το… κόλπο. Το ένα μηχάνημα του γραφείου μου είναι ένα Core2Quad με 2 καλές VGA σε SLI, Windows 7 Ultimate κλπ. Αυτό το μηχάνημα θεωρητικά το είχα μόνο για gaming (πότε τρομάρα σου;…) και πράγματα απαιτήσεων (πχ. Photoshop και τέτοια). Το άλλο μηχάνημα, επίσης σύγχρονης τεχνολογίας (Core2) αλλά πιο αδύναμο, πολύ πιο ισχυρό πάντως από το P4, με Windows… Server 2008 (είναι η δουλειά μου και έπρεπε να έχω τριβή), το οποίο είχε αναλάβει το δύσκολο έργο του να είναι το main workhorse μου. Εκεί έρχονται τα mail μου, γίνεται το activesync μου κλπ. Θεωρητικά είχε φτιαχτεί πριν φτιάξω τον χωριστό file-server, ώστε ΑΥΤΟ να είναι το μηχάνημα που θα μένει ανοιχτό (torrents, mail aggregation κλπ.). Όταν μπήκε ο NAS και όταν έβαλα τα (ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ) Windows 7 στο “καλό” μηχάνημα, αυτό εδώ άρχισα να το ανοίγω όλο και λιγότερο.
Πήρα λοιπόν την μεγάλη απόφαση… Αυτό το μηχάνημα θα καταργηθεί! Ένα μηχάνημα λιγότερο στα πόδια μου (κυριολεκτικά) και ένα πολύ ισχυρότερος NAS (που Ο Θεός να τον κάνει NAS με όσα θα κάνει)!
Ένα μηχάνημα έτοιμο για τις αυξημένες απαιτήσεις, έτοιμο και για το επόμενο WHS που θα είναι 64bit (βασικά και ο P4 μου είναι 64μπιτη σειρά), με PCI και PCIe (που χρειάζεται για σοβαρές SATA2 κάρτες).
Αυτό βέβαια οδηγεί σε ένα migration plan σαφώς πιο πολύπλοκο. “Χαρίζει” όμως έναν επιπλέον (μικρό πάντως, 320GB) δίσκο για το NAS. Χρειάζεται και επιπλέον μια κάρτα IDE/SATA όμως (βρήκα μια PCIe 1xIDE+2xSATA2+2xeSATA2) μια και αυτό το μηχάνημα έχει ένα IDE bus λιγότερο (άρα θα έπρεπε να θυσιάσω δυο IDE δίσκους από το NAS) αλλά και έναν επιπλέον SATA που δεν θα είχε bus να μπει… Με αυτή την κάρτα λύνω το θέμα ΣΥΝ είμαι έτοιμος για τον τελευταίο μου δίσκο πριν αρχίσω αντικαταστάσεις (έχοντας αισίως φτάσει στους 11 δίσκους σε κουτί που χωράει 12).
Για… γούστο θα αναφέρω χοντρικά τη διαδικασία. Για τους PCάκηδες αυτό είναι “ελαφρύ διάβασμα”, για τους άλλους ανυπόφορο κείμενο. Φυσικά δεν είναι πράγματι για γούστο (δεν θα έγραφα όλα αυτά για πλάκα) αλλά το παρακάτω θα είναι το πραγματικό guideline μου για το migration:
1) Μεταφέρω στο unRAID ότι δεδομένα θέλω να κρατήσω από το server 2008.
2) Φυλάσσω (βασικό) όλες τις ρυθμίσεις/rules κλπ. του Outlook!
* Σε αυτό το σημείο το Server 2008 μηχάνημα είναι έτοιμο να “πεθάνει” αλλά πριν γίνει αυτό πρέπει να γίνουν βήματα στο άλλο. *
3) Αλλάζω τον unRAID server από την έκδοση που τρέχει τώρα (αλλά επιτρέπει torrent client κ.α.) στην τελευταία beta όπου όμως βλέπει τον PCI SATA controller μου που τώρα έχει δυο 320GB δίσκους που… κάθονται (πράγμα που τελικά θα βοηθήσει).
4) Προσθέτω τον ένα (ο άλλος δεν μου χρειάζεται).
5) Μεταφέρω όλα τα δεδομένα από έναν από τους 320GB IDE σε αυτόν που πρόσθεσα.
6) Αφαιρώ όλες τις εξαρτήσεις του unRAID από τον συγκεκριμένο IDE.
7) Τον αφαιρώ.
8) Ανοίγω πάλι το μηχάνημα και του λέω να ξαναυπολογίσει το parity του (ένα βήμα ίσως περιττό αλλά θα επιτρέψει να έχω μέχρι αρκετά αργότερα ένα λειτουργικό unRAID με δεδομένα που λειτουργούν για πιθανότητα ανάγκης ή… επιστροφής).
* Σε αυτό το σημείο έχω έναν άδειο IDE 320GB στο χέρι και ένα unRAID server που εξακολουθεί να είναι λειτουργικός, αλλά και έναν ακόμα άδειο SATA 320GB. *
9) Μπαίνει ο IDE 320GB στο μηχάνημα που είχε τα Server 2008.
10) Εδώ, αντικαθιστώ την VGA του Server 2008 που ως WHS δεν θα την χρειαστεί, που είναι μια DX11 compliant (!), ATI HD4000-κάτι (!) με 1GB RAM (!!!) με την κατώτερη (HD3400 νομίζω) που έχω στο καημένο HTPC μου (και παίζει 1080p… νομίζω θα “χαρεί” με το boost pου θα του δώσω).
11) Εγκαθιστώνται σε αυτόν το δίσκο τα WHS (θέλει 20GB partition)
* Σε αυτό το σημείο βρίσκομαι στο “πρώην server 2008” με εγκατεστημένο το WHS στο IDE 320GB και ελεύθερα 300GB σε αυτό το δίσκο για data, συν ο 320GB SATA που ήδη ήταν μέσα ο οποίος φορμάρεται και προστίθεται στο data pool. *
* Εδώ να εξηγηθεί ΓΙΑΤΙ έγινε η ιστορία με τον IDE… Γιατί πολύ απλά οι IDE παρά την αρχαιότητα τους θα είναι οι τελευταίοι δίσκοι που θα αλλαχθούν στο NAS μου… Γιατί; Γιατί έχω σε σύνολο IDE+SATA buses όσα bays έχει για δίσκους το μηχάνημα μου (12), άρα δεν υπάρχει λόγος να αφαιρέσω έναν IDE για να πάρει τη θέση του ένας SATA (δεν έχω άλλα SATA bus) και εφόσον η SATA τεχνολογία είναι η ζωντανή, πιθανότερο είναι να φτάσω να έχω αντικαταστήσει όλους τους SATA εν καιρώ (έχουν φτάσει στην αγορά και 2TB πια), παρά να αλλάξω τους μικρούς IDE. Θα πρέπει να φτάσω στο σημείο οι δίσκοι SATA να είναι ΑΧΑΝΕΙΣ αλλά ταυτόχρονα να μη με φτάνουν 8 SATA bus (!), ώστε να προτιμήσω κάποια στιγμή να πάρω κι άλλη SATA (SATA3;) κάρτα και να θυσιάσω IDE δίσκο (αλλά και πάλι θα πρέπει να φτάσω να θέλω ακόμα τέσσερεις SATA για να θυσιάσω και τον τελευταίο IDE). Αυτό με κάνει να θέλω να βάλω το WHS σε έναν IDE γιατί θα μείνει τον περισσότερο χρόνο απείραχτος. *
12) Κλείνω το unRAID και αφαιρώ (“ξερά” όπως λένε) έναν δίσκο του ακόμα αρχίζοντας από τους μικρότερους (320GB).
* Το “ξερά” γίνεται ώστε το unRAID να θεωρήσει ότι έχασε ένα δίσκο του (αυτό ήταν και το νόημα του ότι το array το είχα διατηρήσει υγειές μέχρι τώρα) με αποτέλεσμα αν κάτι δεν πάει καλά με το επόμενο βήμα, να βάλω το δίσκο πίσω και ότι και να έχει πάθει (format κλπ.) το unRAID θα τον “ξαναχτίσει” και δεν θα έχω χάσει τίποτα! *
13) Προσθέτω τον δίσκο που έβγαλα στο WHS μηχάνημα. Θυμίζω αυτός ο δίσκος είναι ReiserFS και έχει μέσα δεδομένα!
14) Βάζω ReiserFS driver για Windows, δοκιμάζω αν πράγματι βλέπει το δίσκο που έχω προσθέσει!
15) Αν όλα πάνε καλά μεταφέρω όλα τα δεδομένα από τον ReiserFS δίσκο στον 320άρη (NTFS) που κάποτε είχε το Windows 2008!
16) Αν όλα πάνε καλά και αδειάσει αυτός ο ReiserFS, τότε τον φορμάρω NTFS και τον προσθέτω στο data pool μου!
* Λόγω των βημάτων 8 και 12, μέχρι τώρα δεν έχω ρισκάρει τίποτα! Θα μπορούσα να ξαναξηλώσω το δίσκο αυτόν, να τον ξαναβάλω στο unRAID και το unRAID να επισκεύαζε ότι έκανα! Από το επόμενο βήμα αυτή τη δυνατότητα τη χάνω, αλλά την είχα όσο ακριβώς χρειαζόταν, να επιβεβαιώσω δηλαδή ότι μπορώ να κάνω mount το ReiserFS και να μεταφέρω δεδομένα! *
17) Εδώ αρχίζει ένα μεγάλο χειρωνακτικό κομμάτι. Εφόσον έχω εξασφαλίσει ότι τα βήματα μου “παίζουν”, κλείνω τα δυο μηχανήματα και…
18) Βγάζω το P4 motherboard την PCI SATA κάρτα και τροφοδοτικό από το κουτί του (πρώην) unRAID.
19) Βγάζω το σύγχρονο motherboard, το τροφοδοτικό και τους τρεις δίσκους (έφτασα στους τρεις αν θυμάστε: IDE με λειτουργικό + αυτός που ήταν ήδη μέσα + αυτός ο πρώην ReiserFS) από το κουτί του (πρώην) Server 2008 (και νυν WHS).
20) Τα βάζω… ανάποδα. Προσθέτω την PCI SATA και την νέα PCIe SATA2+IDE στο νέο σύστημα.
* Εδώ το P4 σύστημα χωρίς δίσκο μένει στο κουτί του πρώην Server 2008 και μπαίνει στην άκρη… (τυχερέ μπαμπά, πριν ένα μήνα σου αναβάθμισα το PC, τώρα θα στο ξανα-αναβαθμίσω). Το (πρώην) unRAID έχει πια το σύγχρονο hardware και ΟΛΟΥΣ τους δίσκους! Έχει όμως σε αυτό το σημείο, τρεις έτοιμους και… ΟΚΤΩ μη έτοιμους! Όλοι είναι συνδεμένοι ώστε να γίνουν mount. Bonus στην κατάσταση είναι (α) ότι ο ένας 750GB από τους δυο ήταν unRAID parity που τώρα είναι άχρηστο και (β) έχω έναν 320άρη SATA που είναι άδειος (γιατί δεν είχε χρησιμοποιηθεί ακόμα από το unRAID αν θυμάστε). Αυτά θα βοηθήσουν το επόμενο βήμα. Ξεκινάει πια η δουλειά σε λειτουργικό μηχάνημα. *
21) Ο 750GB που ήταν το parity του unRAID μπορεί να φορμαριστεί σε NTFS, να μπει στο WHS pool και να πάρει τα δεδομένα του άλλου 750GB.
22) Προσθέτω στο pool μου και τον άδειο 320άρη.
23) Αδειάζοντας ο 750GB πάνω στο χώρο του pool, ελευθερώνεται. Τελικός σκοπός αυτού του δίσκου (και εφόσον δεν έχω ακόμα δίσκους μεγαλύτερους από 750GB) είναι να γίνει parity δίσκος για το FlexRAID. Σε αυτό το βήμα λοιπόν, εγκαθίσταται το FlexRAID και φτιάχνω ένα αρχικό “snapshot” της κατάστασης ως έχει: 300GB (320-20) + 320GB + 320GB + 320GB + 750GB δίσκοι με δεδομένα πάνω στον 750GB που θα γίνει parity.
* Αυτό το βήμα γίνεται ώστε να δοκιμαστεί και το FlexRAID αλλά και να έχω μια υποτυπώδη ασφάλεια τουλάχιστον για τα δεδομένα που έχω ήδη μετακομίσει. Εδώ πια έχω έξι δίσκους σε χρήση και πέντε που έχουν δεδομένα και δεν έχουν μετατραπεί. Από το επόμενο βήμα και πέρα δεν χρειάζεται ιδιαίτερη διαδικασία, αλλά προσοχή θέλει το εξής. Ανάλογα τι ελεύθερο χώρο θα έχει αυτή τη στιγμή το pool (δεν θα κάτσω να υπολογίσω τώρα, θα δω εκείνη τη στιγμή τι θα βγει), θα συνεχίσω τη μεταφορά είτε ξεκινώντας από τους μικρότερους δίσκους (320GB), είτε από τους μεγαλύτερους που έχουν μείνει (500GB), ώστε να χωρέσουν όλοι και ο τελευταίος, ουσιαστικά μετά τη τελευταία μεταφορά να μείνει ελεύθερος! (αλλιώς θα χρειαστώ ΚΙ ΑΛΛΟΝ δίσκο έστω και προσωρινά σε USB για προσωρινή μεταφορά δεδομένων) *
24) Ανάλογα ποιος θα αποφασιστεί από τη σημείωση επάνω, θα μεταφερθούν δεδομένα από τον έβδομο δίσκο (ReiserFS) και αφού αδειάσει θα γίνει μέρος του pool.
25) Το ίδιο με τον όγδοο.
26) Το ίδιο με τον ένατο.
27) Το ίδιο με τον δέκατο.
28) Ο ενδέκατος αν όλα πάνε καλά, θα μεταφερθεί ολόκληρος στο κενό που θα έχει το pool, θα μπει ο ίδιος στο pool και θα μείνει προσωρινά άδειος μέχρι να αποφασίσει το WHS ότι τον χρειάζεται ή μέχρι το μεθεπόμενο προαιρετικό βήμα.
29) Εδώ πρέπει το FlexRAID να ξανατρέξει επειγόντως και να μου ξαναδώσει ασφάλεια!
30) Προαιρετικά, εδώ θα τρέξει ένα add-in του WHS που εξισορροπεί τα δεδομένα μεταξύ των δίσκων (μην ξεχνάμε έχω μείνει με έναν άδειο). Θα δω αν θα το κάνω αυτό το βήμα, αν το add-in τρέχει με τον τρόπο που θέλω (δηλ. φροντίζει τα shares να είναι το καθένα όσο γίνεται μαζεμένο σε έναν δίσκο).
31) Αν το #30 τρέξει, μετά ξανατρέχω το FlexRAID για να ησυχάσω.
32) Και την έβδομη μέρα, θα κάαααθομαι να απολαύσω τη δημιουργία μου. 🙂 Βασικά δεν το βλέπω να κάθομαι γιατί θα ξεκινήσει το… tweaking του WHS με το να κάνει αυτά που έχω σχεδιάσει να κάνει.
Πείτε τα σχόλια σας (“χαρά στο κουράγιο σου” και τέτοια) και ευχηθείτε μου καλή δύναμη.
Αν έχετε καμιά ένσταση για το σχεδιασμό μου θα χαρώ να την ακούσω ΠΡΙΝ αρχίσω τη διαδικασία or forever hold your peace (μετά θα είναι αργά και δεν θα με νοιάζει να ακούσω τι λάθος έκανα).

NAS or Something Like That, Version 2, Part I

Σε αυτό το άρθρο, παραθέσω το για μένα “αντίπαλο δέος” στην (πάλε ποτέ;) επαναστατική λύση του unRAID στο home και SOHO network storage.
Η λύση είναι στην πραγματικότητα ένα… μείγμα δυο προϊόντων!
Το καθένα με τα πλεονεκτήματα του και τα μειονεκτήματα του, ο συνδυασμός τους με πολλά πλεονεκτήματα (αλλά και πάλι ίσως κάποια μειονεκτήματα), απέναντι σε μια αρκετά καθιερωμένη λύση της οποίας τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα έχω ήδη αναφέρει.
Τα δυο προϊόντα θα τα αναφέρω ένα-ένα, ώστε στο τέλος μόνο να φανεί το γιατί αυτός ο συνδιασμός κατά τη γνώμη μου νικάει το ΠΑΡΟΝ unRAID. Ωστόσο θα παραθέτω τις διαφορές και κατά τη διάρκεια της ανάλυσης των επί μέρους στοιχείων.
Το πρώτο κομμάτι του συνδυασμού λέγεται: Microsoft Windows Home Server!
Ναι κι όμως… Είπα την “σατανική” λέξη που αρχίζει από Μ.
Ήξερα (φυσικά) την ύπαρξη του, αλλά δεν είχα ψάξει επισταμένα τις δυνατότητες του, ειδικά εφόσον είχα καθημερινή πρόσβαση σε πολύ σοβαρότερα (έλεγα) server περιβάλλοντα. Ακόμα και αυτό εδώ το post γράφεται σε έναν… Windows Server 2008 που εκτελεί χρέη PC! (μια και έπρεπε να έχω καθημερινή τριβή με την χρήση του, αφού είναι μέρος της δουλειάς μου)
Τότε στο ψάξιμο είχα δει ότι μάλλον δεν με καλύπτει όπως θα ήθελα από πλευράς ασφαλείας των δεδομένων μου, αλλά αυτό είναι θέμα συζήτησης πιο κάτω.
Μετά την πρόσφατη μου όμως αναζήτηση, άρχισα να ανακαλύπτω τι είναι αυτά που ΚΑΝΕΙ καλά το WHS, ας δούμε…
Το WHS έχει δυνατότητα να παρουσιάσει (πέρα από 20GB που κρατάει για τον εαυτό του – για την εγκατάσταση του συστήματος) όλο σας τον χώρο από δίσκους που έχετε στο σύστημα σας, σαν έναν, χωρίς περιορισμούς μεγεθών ή είδους bus. Σαν software JBOD το οποίο παρουσιάζει σαν shared folders. Αν το WHS σταμάταγε εκεί, είχε “χάσει” όμως. Αυτό όμως το χαρακτηριστικό του ήταν από τα δυνατά του χαρτιά για την δική μου χρήση.
Το WHS ξεκίνησε ως λύση που θα έφτανε στον καταναλωτή μόνο μέσω μεγάλων vendors όπως HP και Dell και πράγματι έτσι ξεκίνησε (και συνεχίζει) και σήμερα μπορείτε να βρείτε έτοιμα συστήματα WHS από μεγάλα ονόματα. Αργότερα όμως αποφάσισε να στραφεί στο enthousiast κοινό της η Microsoft και το άφησε να κυκλοφορεί και ως OEM που μπορεί να αγοραστεί (και σε πολύ καλή τιμή – φτηνότερα από το unRAID) και να μπει σε συναρμολογημένα μηχανήματα. Αυτό έδωσε μεγάλη ώθηση στο customization του μέσω add-ins!
Όντας σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να μπαίνει στην πρίζα και στο δίκτυο, χωρίς οθόνη, πληκτρολόγιο κλπ. όλη του η διαχείριση (και όλα τα add-ins) είναι και πρέπει να είναι φτιαγμένα για να παίζουν είτε μέσω web interface, είτε μέσω της κονσόλας του που είναι ένα ιδιότυπο RDP-based παράθυρο. Εκεί είναι και μέρος της μαγείας. Παρακάτω θα παρουσιάσω και μερικά add-ins που βρήκα να μου αρέσουν.
Άλλο πράγμα που κάνει είναι η δυνατότητα πλήρους (και scheduled) backup (και restore) ολόκληρων PC (μέχρι 10) στο δίκτυο. Ένα σπίτι αποκτά “μαγικά” disaster recovery.
Το θέμα είναι ότι το WHS είναι χτισμένο πάνω στην πολύ σταθερή βάση του Windows Server 2003 R2 SP2 και ουσιαστικά μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει (με περιορισμούς) ακριβώς έτσι! Ως Windows machine δηλαδή, άρα χάνονται ως δια μαγείας περιορισμοί drivers (παίζουν οι πιο κοινοί των XP) αλλά και εγκατάστασης κάποιων προγραμμάτων που θα θέλατε να παίζουν συνεχώς σε ένα μηχάνημα που είναι ούτως ή άλλως ανοιχτό συνεχώς. Παράδειγμα το torrent client που με όλο πατέντα έβαλα στο unRAID μου. Ε, εδώ αρκεί να εγκαταστήσει κανείς το γνωστό μTorrent το οποίο θα διαχειρίζεται μέσω terminal services ή… θα δούμε παρακάτω! Επίσης αφού είναι ένας Windows server όλα διέπονται κανονικά από user security (τι ανήκει σε ποιον, ποιος βλέπει τι κλπ.).
Με τα updates (η MS είπε να τα ονομάσει Power Packs) που βγήκαν για το WHS (είμαστε στο 3 beta), έχουν δοθεί πολύ ωραίες δυνατότητες, όπως η δυνατότητα να εμφανιστεί ως media server, δυνατότητα remote (over the Internet!) πρόσβασης του κ.α.
Στο 3 beta βελτιώνεται η υποστήριξη των Windows 7 αφού μέχρι που προσθέτει τα media shares στα ανάλογα libraries του 7 (δηλ. το Music share αυτόματα προστίθεται στο Music library των Windows 7 PC του δικτύου σας).
Η δύναμη φαίνεται από τα πολλά add-ins που υπάρχουν. Ας αναφέρω κάποια ενδεικτικά.
  • Υπάρχει add-in για να προστεθεί (και να διαχειριστεί) μέσα στο WHS ένας FTP server (είτε της ίδιας της MS, είτε ένας από τους γνωστούς freeware). Αυτό το φαινομενικά απλό service στο unRAID υπήρχε τόσο ξεκούρδιστο που ήταν σαν να μην υπήρχε (αφού δεν σεβόταν home directories και shares).
  • Υπάρχει add-in για την συνεργασία του WHS με UPS (αλλά και των clients που βλέπουν τον WHS!). Αυτό το ΒΑΣΙΚΟ πράγμα δεν υπήρχε στον unRAID καθόλου (NAS χωρίς να ξέρει πότε θα πέσει το ρεύμα και το ΠΟΥΛΑΕΙ!) και μόνο οι linux-wizards που λέγαμε στο άλλο άρθρο είχαν κάνει τα μαγικά τους για να δωθεί (περίπου) μια λύση.
  • Υπάρχει add-in για διαχείριση power-down ΚΑΙ power-on και του ίδιου του WHS αλλά και των clients, με βάση schedules (πχ. όταν κοιμόμαστε κλπ.).
  • Υπάρχει add-in για τη διαχείριση του μTorrent μέσω της κονσόλας του WHS!
  • Υπάρχει σε add-in ο Squeezebox Server! (εκπληκτικό music streaming)
  • Υπάρχει add-in γενικώς για streaming! (ακόμα και με transcoding)
  • Υπάρχει add-in για να δείτε την webcams σας που είναι πανω στο WHS! (απλοϊκό home security, αλλά και το μεγαλείο να παίζει κάτι απλώς με XP drivers αντί να ψάχνεσαι)
  • Υπάρχει add-in για φτιάξιμο “intranet” αλλά και public σελίδων μέσα στον WHS!
  • Άλλο add-in φροντίζει την εύκολη διαχείριση του από WM ή iPhone!
Αυτά μόνο ενδεικτικά…
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βάλει TV κάρτα πάνω στον WHS και την κάνουν stream στο δίκτυο τους!
Κάθε καλός server πρέπει να προβλέπει για την ασφάλεια των δεδομένων από αστοχία. Ο WHS το προβλέπει και αυτό φυσικά, με έναν απλό και έξυπνο τρόπο. Τα shares που ο χρήστης θεωρεί σημαντικά, τα “τικάρει” για redundancy και το σύστημα φροντίζει να έχει κόπια σε διαφορετικό δίσκο (πρέπει φυσικά να έχεις πάνω από έναν)! Αυτό είναι καλό και εύκολο για σπιτική χρήση. Έχει όμως ένα μεγάλο μείον αν κάποιος θέλει να έχει ασφαλή ΟΛΑ του τα δεδομένα. Εκεί ουσιαστικά έχεις ένα άτυπο mirror, άρα αν έχεις ένα σύστημα με δίσκους σύνολο 4TB, τελικά έχεις διαθέσιμα… 2! Εκεί εγώ είχα διαφωνήσει από την αρχή… και εκεί μπαίνει στη σκηνή ο δεύτερος προταγωνιστής!
Η αλήθεια είναι ότι είχα καλομάθει με το unRAID και την “αυτόματη” ασφάλεια του, με δυνατότητα να μπορείς να χάσεις έναν δίσκο χωρίς καθόλου impact ή και δυο (ή και παραπάνω) χάνοντας μόνο τα δεδομένα των χαλασμένων δίσκων (πράγμα που δεν κάνει καν το γνωστό RAID). Ήθελα αν γινόταν να έχω WHS (άρα να βλέπω τους καμιά 10αριά δίσκους μου σαν ένα και να έχω και όλα αυτά τα μαγικά services που δεν μπορούσα καν να πλησιάσω με το unRAID!) αλλά να έχω και το κεφάλι μου ήσυχο. Η αλήθεια είναι ότι όταν έχτισα το unRAID ΠΡΩΤΑ ήθελα το κεφάλι μου ήσυχο (είχα χάσει δεδομένα κάποιες φορές πριν φτιάξω τέτοια λύση) και μετά “γλυκάθηκα” με επιπλέον services. Ε… αυτό μπορεί να επιτευχθεί.
Το όνομα αυτού: FlexRAID!
Τι είναι αυτό; Είναι ένα σύστημα βασισμένο στην ιδέα του unRAID, αλλά πιο “γενικευμένο” και όχι δεμένο με το filesystem αλλά από πάνω του! Αυτή την ιδέα την είχα πριν από χρόνια αλλά δεν ήξερα να την φτιάξω. Ε κάποιος το έκανε.
Πως δουλεύει;
Όπως λέει ο προγραμματιστής του (που είναι αφρικάνος από την Ακτή Ελεφαντοστού!), το FlexRAID δεν προστατεύει δίσκους… προστατεύει δεδομένα. Είναι ένα RAID4 (αργότερα και RAID6 και αργότερα και άλλα RAID engines) που όμως παίζει σε ΦΑΚΕΛΟΥΣ και όχι σε δίσκους!!!
Τι σημαίνει αυτό; (οι ψιλιασμένοι ήδη πανηγυρίζουν) Μπορείτε να κάνετε ακόμα και RAID σε ένα μόνο δίσκο… κάνετε RAID μερικών folders πάνω σε ένα parity folder!
Τα folder φυσικά μπορεί να είναι όλος ο δίσκος (δηλ. το folder D: παράδειγμα) οπότε στην πράξη να έχουμε το ίδιο (σχεδόν – το γιατί σχεδόν, διαβάστε παρακάτω) αποτέλεσμα με το unRAID.
Το μέγεθος του parity πάλι πρέπει να είναι όσο το μεγαλύτερο σας “φάκελο” που προστατεύετε. Αν πχ. έχετε μερικούς μεγάλους δίσκους, αλλά θέλετε να προστατεύσετε μόνο τα οικογενειακά σας video που είναι διάσπαρτα, τότε κάνετε το εξής:
DRU (data risk unit)
D:my_family_videos (ας πούμε 10GB)
D:various videosfamily (12GB)
E:morenewvideos_of family (9GB)
F:miscprivatefamily-camera (3GB)
PPU (parity)
C:Parity_Folder (γιατί εκεί πχ. έχω χώρο… πόσο χώρο; Μα όσο το μεγαλύτερο folder που θέλω να προστατεύσω, στην περίπτωση μας, 12GB!)
…μέσα στο parity folder όταν τρέξει το σύστημα, εμφανίζεται ένα πακέτο από “parity” αρχεία, με συνολικό μέγεθος 12GB! Πακέτο (και όχι ένα αρχείο, αν δεν θέλετε) επειδή για να αντιμετωπιστούν πιθανοί περιορισμοί του filesystem (μη ξεχνάμε αδιαφορεί για το τι είναι το filesystem) μπορεί να κάνει τα splits που χρειάζονται.
Μάλιστα (ειδικά μπορεί να εμφανιστεί αυτό σε περίπτωση RAID ολόκληρων δίσκων), σου λύνει τα χέρια γιατί αν έχεις γλυκαθεί από το νέο σε καλή τιμή 1.5TB δίσκο, δεν χρειάζεται να πάρεις ΔΥΟ (όπως στην περίπτωση του unRAID όπου θα πάρεις έναν για data αλλά υποχρεωτικά και έναν ακόμα μια και το parity πρέπει να είναι ίσο με το μεγαλύτερο δίσκο σου), αλλά κάνεις και το εξής… παίρνεις τον έναν, αλλά βάζεις για parity δυο 750άρηδες που είχες (πχ.)! Αρκεί “συνολικά” να βρει το χώρο που χρειάζεται.
Η ελευθερία του ως σύστημα (είναι πυρήνας από C++ και Java) και η αδιαφορία του για το τι είναι τα filesystem “από κάτω του” έχει επιτρέψει στον προγραμματιστή να το έχει μέχρι στιγμής σε δυο πλατφόρμες: Σε Windows και σε Linux!
Επίσης το τι κάνεις RAID είναι απόλυτα πρόβλημα σου. Θεωρητικά μπορείς να κάνεις RAID και τα DVD σου! Θεωρητικά δηλαδή, έχοντας τρία σημαντικά DVD (το… γάμο σου), τα βάζεις με τη σειρά να φτιάξουν ένα parity σε ένα δίσκο σου και αν ποτέ χαλάσει ένα από τα DVD, τότε από τα άλλα δυο συν το parity, μπορείς να το “αναστήσεις”. Ή ανάποδα μπορείς να φυλάξεις το parity κάποιων φακέλων σε ένα DVD, ώστε ΠΑΝΤΑ να μπορείς να επιστρέψεις στην κατάσταση που είχαν η φάκελοι πριν φτιάξεις το parity. Η πρακτική σημασία των παραπάνω παραδειγμάτων ίσως είναι μικρή (γιατί απλώς να μην έχεις αντίγραφα;), αλλά δείχνει τη δύναμη του συστήματος.
Α ξέχασα να πω ότι είναι FREE software!
Ας περάσουμε στα μειονεκτήματα…
Πρώτο και βασικότερο. Αυτή τη στιγμή το FlexRAID είναι “snapshot” RAID. Με άλλα λόγια ΔΕΝ φτιάχνει live το parity, αλλά μόνο όταν του πεις. Αυτό ακούγεται έως και… τρομακτικό στην αρχή, αλλά τελικά είναι (για τη χρήση των περισσοτέρων μας) αστείο. Βλέπετε τα δεδομένα μας είναι κατά κανόνα ΣΤΑΤΙΚΑ! Βλέπω εμένα. Έχω γύρω στα 3.5TB δεδομένα, και ζήτημα να πειράζω 100MB από αυτά μέσα σε έναν μήνα… Με “πειράζω” δεν εννοώ φυσικά να τα διαβάζω, αλλά εννοώ να τα κάνω edit. Σκεφτείτε το και αν δεν μιλάμε για databases (που ο ίδιος ο προγραμματιστής λέει “για τέτοια δουλειά όχι FlexRAID”) θα δείτε ότι τα δεδομένα που πραγματικά πειράζουμε είναι ελάχιστα! Ακόμα και όταν αλλάζουμε, αν κάτι γίνει, τότε έχουμε χάσει ότι έγινε από τον προηγούμενο συγχρονισμό του parity και τίποτα άλλο. Σιγά τα αυγά! Οι περισσότεροι βάζουν schedule να γίνεται resync το parity κάθε βράδυ. Άλλοι πιο αγχωμένοι ακόμα και κάθε μια ώρα. Σε κάθε περίπτωση κανείς δεν εμποδίζει, μετά από μια μεγάλη προσθήκη δεδομένων, να τρέξει αμέσως μετά το resync. Το ρίσκο είναι μικρό. Το snapshot RAID υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να θεωρηθεί και πλεονέκτημα… Κάνατε μια μεγάλη βλακεία με ένα αρχείο; (το σβήσατε ενώ δεν έπρεπε, του κάνατε ένα άσχημο edit που δεν ξέρετε πως ήταν πριν και άλλα τέτοια) Ε απλά βάλτε το parity να σας φτιάξει τα δεδομένα όπως τα είχατε στο τελευταίο resync! Είναι το πλεονέκτημα να μην είναι κάτι ακριβώς live! Για home user, προσωπικά το βλέπω πάνω από αρκετό. Αν δεν σας κάνει μην αγχώνεστε… έρχεται και η έκδοση με το live parity (για χρήση σαν πραγματικό NAS).
Άλλο μειονέκτημα είναι η πολύ μικρή βάση χρηστών ακόμα. Μην περιμένετε τους linux-wizards του unRAID, ή την μάζα ανθρώπων που έχουν FreeNAS… Όμως τουλάχιστον ο προγραμματιστής εδώ είναι ζωντανός και προσπαθεί πράγματι να βελτιώσει το προϊόν του.
Άλλο μειονέκτημα είναι ότι είναι αρκετά νωρίς στο development ακόμα, οπότε θα ανακαλύψετε ότι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης του FlexRAID είναι το… command prompt (το οποίο πάντως είναι πολύ ανεπτυγμένο και υποστηρίζει εκτενές scripting), ενώ υπάρχει και webUI που ναι μεν είναι ΠΟΛΥ ομορφότερο από του unRAID, αλλά δίνει ένα ποσοστό των δυνατοτήτων του command prompt.
Αν μπορείτε να ανεχτείτε τα (τωρινά) μείον του FlexRAID, τότε έχετε μπροστά σας μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καλή λύση ασφάλειας των δεδομένων σας. Γρήγορη και με μικρές απαιτήσεις από εσάς και το σύστημα σας.
Η εγκατάσταση του πάνω σε ένα σύστημα WHS (για να επιστρέψω στο σκοπό του παρόντος άρθρου – αν και εσάς δεν πρέπει να σας περιορίζει αυτό), είναι μια ΠΟΛΥ απλή υπόθεση. Εγώ προς το παρόν για να καταλάβετε το πόσο απλό είναι, έχω ένα τέτοιο σύστημα σε… virtual machine (WHS + FlexRAID με 4-5 virtual δίσκους) και δουλεύει μια χαρά για τις δοκιμές μου.
—
Ας κάνουμε μια μικρή σούμα του συνδυασμού FlexRAID + WHS (εγώ θα το ονομάζω άτυπα FlexWHS), ειδικά απέναντι στο unRAID.
Το FlexWHS είναι πάνω σε πλατφόρμα Windows Server 2003. Windows μεν, στιβαρό kernel δε και χωρίς ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα drivers, ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα να βρείτε software που χρειάζεστε (ειδικά αν επιτρέπει remote διαχείριση του) για ότι χρειάζεστε… Μπορείτε να έχετε το WHS σας σαν FAX server, σαν A/V streaming server, σαν ότι μπορείτε να βρείτε στα Windows…
Το unRAID είναι πάνω σε πλατφόρμα Slackware. Η δύναμη και το μικρό “βάρος” του Linux μεν, ένα από τα “μέτρια” (κατ’ εμέ) distributions δε, αρκετά περιορισμένο compilation μέσα στο unRAID (έχει μόνο ότι χρειάζεται το ίδιο το unRAID), το αν θα παίξει στo hardware σας είναι “hit or miss”. Ο Τομ έχει φροντίσει να είναι προς το “hit” παρά προς το “miss”, αλλά μην τολμήσει κανείς να ξεκινήσει unRAID χωρίς να ψάξει τα compatibility lists και να μην ρωτήσει παλαιότερους χρήστες. Ως software μην περιμένετε τίποτα, εκτός αν ποντάρετε στο τι έχουν πετύχει οι linux wizards, περιοριστείτε στις εκδόσεις που έχουν δοκιμάσει κλπ.
Το FlexWHS απαιτεί εγκατάσταση σε σκληρό δίσκο (θέλει ακριβώς 20GB partition, ότι δίσκο και να έχετε). Αυτό έχει το μείον ότι και ο ίδιος ο server χρειάζεται προστασία. Βέβαια μπορεί να γίνει backup, βέβαια μπορεί ο δίσκος με το σύστημα να είναι hardware mirrored σε έναν δεύτερο (τα πιο πολλά σημερινά motherboards το επιτρέπουν) κλπ.
Το unRAID “κατοικεί” υποχρεωτικά σε ένα USB stick (και μάλιστα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ USB stick που έχει δεθεί με το license σας). Από τη μια δεν τρώει κανέναν χώρο στους δίσκους σας, από την άλλη όλο το σύστημα εξαρτάται από ένα πραματάκι που κρέμεται πίσω από το PC σας, το οποίο αν χαλάσει πολύ μεν εύκολα το αντικαταστάτε και συνεχίζετε να δουλεύετε, έχοντας όμως φροντίσει να πείσετε τον Tom (συνήθως είναι θετικώς σε τέτοια πάντως) να σας δώσει license για το νέο σας stick. Φυσικά πρέπει και εδώ να έχετε φροντίσει να έχετε backup του αρχικού stick ώστε να ξέρει το σύστημα σας τι configuration έχετε.
Το FlexWHS δουλεύει με snapshot RAID4 (και live mirroring χρησιμοποιώντας την native δυνατότητα του WHS). Αν έχετε πολλά δεδομένα που θέλετε να αλλάζουν συνεχώς, τότε ή δεν σας κάνει το κομμάτι του puzzle που λέγεται FlexRAID, είτε δέχεστε ότι για τα συγκεκριμένα δεδομένα που θέλετε να προστατεύετε σε πραγματικό χρόνο, θα τρώτε τον ακριβώς διπλάσιο χώρο (WHS mirroring). Φυσικά κανείς δεν σας εμποδίζει να κάνετε έναν έξυπνο συνδιασμό. Επίσης θυμίζω ότι υπάρχουν περιπτώσεις που το snapshot RAID4 είναι πλεονέκτημα αντί μειονέκτημα. Επίσης ένα καλό scheduling παρέχει αρκετή ασφάλεια για home χρήση. Μην ξεχνάμε ότι το 99% των δεδομένων μας, απλά μπαίνει κάπου για να παραμείνει εκεί (και να το διαβάζουμε), όχι για να το κάνουμε edit.
Το unRAID είναι ένα live RAID4 σύστημα χωρίς τους περιορισμούς του RAID4 στο να είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι. Πρέπει βέβαια το parity disk να είναι ίσο ή μεγαλύτερο (πάει χαμένος ο επιπλέον χώρος) με τον μεγαλύτερο data δίσκο σας. Δυστυχώς ότι είναι live RAID4 έχει αρκετό performance impact στο γράψιμο δεδομένων. Η λύση που βρήκε ο Tom είναι να υποστηρίζει το λεγόμενο cache disk, όπου τα δεδομένα πάνε εκεί προσωρινά και σε schedule πάνε στον τελικό προορισμό τους. Αυτό φυσικά τελικά λίγο απέχει από το snapshot RAID μια και ΜΕΧΡΙ να πάνε στον τελικό προορισμό, τα δεδομένα είναι ανασφαλή.
Το FlexWHS είναι ένα ανοιχτό σύστημα (ναι κι όμως μιλάμε για Microsoft), που επιτρέπει την προσθήκη ένα σωρό add-in και όπως προείπαμε κανονικών Windows προγραμμάτων. Το θέμα είναι ότι μόνο με το virtual machine test setup που έκανα, βρήκα δέκα λόγους να έχω ένα μηχάνημα συνεχώς ανοιχτό (πέρα από file server).
Το unRAID είναι αυτή τη στιγμή ένα κλειστό σύστημα (ναι κι όμως μιλάμε για Linux), που η μόνη δυνατότητα προσθήκης δυνατοτήτων είναι το χάκεμα του.Υποτιθέμενα κάποια στιγμή θα αλλάξει αυτό. Αυτή τη στιγμή είναι ένα μηχάνημα που είναι ένας file server και με ζόρια και παρακάλια στους κατάλληλους ανθρώπους, κάνει μια δυο δουλειές παραπάνω, χωρίς να μου επιτρέπεται αυτή τη στιγμή να αναβαθμιστώ σε νεώτερες εκδόσεις γιατί θα χάσω αυτά τα επιπλέον χαρακτηριστικά. Με το ζόρι δικαιολογεί το να είναι ανοιχτό νυχθημερόν (η αρχική “πόρωση” του να έχεις -μόνο- file server που να είναι πάντα εκεί και να σε περιμένει, φθίνει με τον καιρό… θες να υπάρχει μεν αλλά τελικά ίσως δεν είναι πρόβλημα να πρέπει να το ανάβεις μια στις τόσες).
Το FlexWHS αδιαφορεί για filesystems και αντιλαμβάνεται ότι αντιλαμβάνεται το σύστημα σας… Οι δίσκοι σας μπορεί να είναι NTFS, FAT32, CDFS, UFS, EXT3, ReiserFS, ZFS, γενικά ότι υποστηρίζει natively ή έχετε drivers.
Το unRAID παίζει πάνω σε ReiserFS και μόνο. Θυμίσω το ReiserFS είναι ένα filesystem που έγινε develop από έναν που δολοφόνησε τη γυναίκα του. Από τότε άλλοι ανέλαβαν να εξελίξουν το filesystem, αλλά το unRAID χρησιμοποιεί την παλιά έκδοση (του δολοφόνου). Όχι ότι έπρεπε να σημαίνει κάτι αυτό για εσάς, μια και είναι ένα άριστο filesystem. Ευτυχώς υπάρχει τρόπος να γίνουν mount οι ReiserFS δίσκοι στα Windows (έτσι θα μετακομίσω και εγώ από unRAID σε FlexWHS, ένα ένα δίσκο), ενώ με λίγη linux γνώση γίνονται mount NTFS δίσκοι πάνω στο unRAID (όχι για χρήση του, αλλά έτσι μετέφερα όταν το πρωτοέστησα, τα δεδομένα μου).
Το FlexWHS, λόγω του WHS τελικά έχει ένα πραγματικά ενοποιημένο χώρο για τα data σας, αν και οι δίσκοι παραμένουν χωριστοί κάπου “βαθύτερα” (και εκεί μπορεί το FlexRAID και κάνει τη δουλειά του). Το θέμα είναι ότι ο χρήστης πραγματικά δεν χρειάζεται καμία διαχείριση του σε ποιο δίσκο θα μπει το αρχείο του. Υποτιθέμενα το σύστημα διαχειρίζεται έξυπνα το χώρο ώστε τα shares να μοιράζονται και να μην χρειάζεται να ξεκινάνε όλοι οι δίσκοι κάθε φορά που χρειάζεται ο χρήστης κάτι. Η αποτελεσματικότητα της “εξυπνάδας” του συστήματος, μένει να αποδειχθεί.
Το unRAID παρέχει επίσης ενοποιημένο χώρο, αλλά δουλεύει καλύτερα όταν υπάρχει διαχείριση του που πάει τι. Αυτό είναι μεν πιο πολύπλοκο, αλλά τελικά βοηθάει σε ένα “greener” NAS μια και ο δίσκος που έχει το φάκελο που ενδιαφέρει, αυτός θα ξεκινήσει. Τουλάχιστον στη θεωρία. Στην πράξη με τον καιρό τα δεδομένα “ξεχειλίζουν”, πρέπει ο χρήστης να επιτρέψει κάποια shares να είναι πάνω σε επιπλέον δίσκους και σιγά σιγά, το “green” χάνεται.
Το FlexWHS, ως WHS έχει ένα active community (και μια Microsoft από πίσω) και συνεχή updates (ετοιμάζεται να βγει το τρίτο, χωρίς να υπολογίζουμε την επόμενη έκδοση που θα είναι βασισμένο πια στο Server 2008 R2), ως FlexRAID έναν “ζωηρό” developer (έτοιμο να ανοίξει μέρος του κώδικα του για να επεκταθεί το FlexRAID – αλλά μόνο για αυτό το σκοπό) με συνεχή releases.
Το unRAID, έχει ένα σχετικά μεγάλο και ΠΟΛΥ ενεργό community, με ισχυρούς lovers (και haters). Τα updates είναι ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΑ, ο developer εξαφανίζεται κατά περιόδους (εδώ θυμίζω ότι μιλάμε για commercial software και όχι freeware), ενώ μέχρι στιγμής δεν έχει διάθεση καν να επιτρέψει κάποιο “επίσημο” pluging-in στο σύστημα του από extensions. Υποτιθέμενα ετοιμάζεται να αλλάξει αυτό, αλλά όπως το “live” RAID4 του FlexRAID δεν υπάρχει μέχρι να βγει, όπως το WHS2 δεν υπάρχει μέχρι να βγει, έτσι και το “επόμενο unRAID (version 5) δεν υπάρχει μέχρι να βγει. Θυμίζω ότι το τελευταίο beta του 4 βγήκε πριν 5 μήνες περίπου.
Αυτά έχω να πω. Για μένα είναι τόσο μονόδρομος (αυτή τη στιγμή) που να ετοιμάζομαι οικειοθελώς να ξανατραβήξω την πίκρα του “βάλε δίσκο, μετέφερε δεδομένα, φόρμαρε δίσκο, βάλε δίσκο…” κλπ. για περίπου 10 μεγάλους δίσκους.
Η γνώμη σας;

NAS or Something Like That, Part III

Το unRAID machine μου με έχει υπηρετήσει πιστά από την εποχή που το έστησα μέχρι και σήμερα.
Θα μπορούσα να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ, τουλάχιστον για όσο δουλεύει το hardware που έχω (για μετά δεν ξέρω – το γιατί, είναι και μέρος του άρθρου μου).
Μάλιστα χάρη στην αξία κάποιων linux-wizards που είναι unRAID users, τελικά κατάφερα το ΠΟΛΥ σημαντικό για μένα feature του να έχω το torrent client μου επάνω σε αυτό το μηχάνημα και να μην έχω ανοιχτό δεύτερο μηχάνημα μέρα-νύχτα, αλλά και 1-2 ακόμα πολύ ωραία features (SMART monitoring, media streaming κ.α.).
Όλα αυτά καλά και όμορφα, αλλά δεν αρκούν για να γράψω ένα καλό “Part III”.
Το Part III λοιπόν, είναι το γιατί θα εγκαταλείψω το unRAID σύστημα και γιατί (και σε ποιο) θα το μετακομίσω. Είναι λοιπόν ένα Part III “κλείσιμο” αλλά και ένα Part I “άνοιγμα”.
Ας αρχίσω από το πρώτο και θα αποτελέσει και το μόνο αντικείμενο αυτού του άρθρου, που θα ακολουθηθεί όμως από το “Version 2 Part I”.
Το unRAID όπως έγραψα, είναι ένα πανέξυπνο σύστημα, που ουσιαστικά χρησιμοποιεί τα καλά του RAID4 (X δίσκοι data + 1 δίσκο parity) αλλά χωρίς τους περιορισμούς του, με σημαντικότερο τον περιορισμό όλων των RAID levels, του να έχεις ΙΔΙΟΥ μεγέθους δίσκους. Ο δημιουργός του (ο Tom, που αρέσκεται να εμφανίζεται πάντα ως η επιχείρηση του Limeware που όμως μέχρι και πρόσφατα αν όχι ακόμα και σήμερα, είναι ο ίδιος ο Tom και κανείς άλλος), κατάλαβε την εξυπνάδα της ιδέας του (τότε) και φρόντισε να κάνει το σύστημα του commercial και να πουλάει μάλιστα και έτοιμο hardware για αυτήν τη δουλειά. Όλα ωραία και καλά, έτσι αγόρασα και εγώ ένα όπως λένε και τα δυο παλιότερα άρθρα μου…
 
Βάζοντας ένα Linux σύστημα να κάνει τη δουλειά σου (το unRAID είναι slackware based), δέχεσαι κάποιους περιορισμούς. Περιορισμούς που μόνο που γράφω τη λέξη θα κάνουν τους linux users να γελάνε, αλλά σε ένα σχεδόν κλειστό σύστημα, όπως είναι το unRAID, οι περιορισμοί γίνονται απτοί.
Το μεγάλο μου πρόβλημα με το σύστημα είναι ο ίδιος ο δημιουργός του. Ο άνθρωπος αυτός, αν ψάξει κανείς το ιστορικό του unRAID, είναι ένας άνθρωπος που εξαφανίζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αφήνοντας ανοιχτά θέματα όπως betas κλπ. και τελικά μια αίσθηση ανασφάλειας. Όλα αυτά θα ήταν οκ αν μιλάγαμε για ένα freeware ή έστω ένα shareware. Για open source δεν θα ήταν καν θέμα συζήτησης (απλά θα επέλεγαν έναν άλλο maintainer). Όμως εδώ μιλάμε για σχέση πελάτη – εταιρίας. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι οι ενεργοποιήσεις νέων αδειών γινόντουσαν σε χρόνο ρεκόρ, ενώ πραγματικά critical προβλήματα που του τα επικοινωνεί κάποιος μέσω email δεν έχει ακουστεί σοβαρό παράπονο. Όμως αυτό είναι… χειρότερο, γιατί αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει Ανωτέρα Βία, αλλά απλά δεν δίνει σημασία στους πελάτες του. Όταν έχεις να εμφανιστείς 5 μήνες ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ forum, ο κόσμος βλέπει ότι μπαίνεις κατά καιρούς (ανά κάτι βδομάδες), χωρίς να γράφεις τίποτα ακόμα και στις απευθυνόμενες προσωπικά ερωτήσεις, έχοντας αφήσει ένα beta από τότε να αιωρείται, χωρίς καν να μπαίνεις στον κόπο να ασχοληθείς με τα… πειραματόζωα που δέχτηκαν να γίνουν δοκιμαστές σου και που οι άνθρωποι γράφουν παρατηρήσεις για το beta… και εμφανίζεσαι μετά από αυτούς τους 5 μήνες μια φράση δυο λέξεων (άσχετη)… τι πρέπει να πει ο πελάτης που σε υποστήριζε; Μπράβο; Τι πρέπει να πει ο potential πελάτης; Α πάω να πάρω ένα τώρα αμέσως; Χλωμό.
Μου δίνει μάλιστα εντύπωση ΜΕΓΑΛΗΣ αναισθησίας, εφόσον έχει στηριχτεί σε 2-3 linux-wizards (που και οι ίδιοι δεν έχουν καταλάβει ότι κάνουν αφιλοκερδώς υποστήριξη σε κάτι που ΔΕΝ είναι open source community, αλλά βοηθάν την τσέπη κάποιου) οι οποίοι σπεύδουν να μπαλώσουν ότι μπορούν από τα θέματα που παρουσιάζουν οι χρήστες που δεν έχουν την τύχη να είναι τόσο wizards. Του έχουν οργανώσει wiki κλπ. Ο Tom; Όποτε θυμηθεί μπορεί να πει καμιά κουβέντα. Ποτέ για την εξαφάνιση, ποτέ να κάνει catch up.
Εμένα το πρόβλημα μου γινόταν πρακτικό σιγά σιγά, όχι μόνο θεωρητικό. Ο χώρος του συστήματος μου γέμιζε ταχέως. Βρήκα μια SATA PCI κάρτα που μου έδωσε δυνατότητα να μπορώ να βάλω 2 δίσκους ακόμα. Ειδικά εφόσον ο 80άρης cache μου σταμάτησε να παίζει (και μάλλον με πρόβλημα του ενός on-board IDE controller), αυτό έγινε ακόμα πιο κρίσιμο. Όμως… ο driver για αυτή την κάρτα ΔΕΝ περιλαμβανόταν (και δεν περιλαμβάνεται) στο τελευταίο stable release του unRAID. Προς τιμή του Tom, επικοινώνησα τις πληροφορίες και πράγματι στο τελευταίο beta, πρόσθεσε και αυτό το driver. Για ποιο beta μιλάμε; ΕΚΕΙΝΟ ΠΡΙΝ 5 ΜΗΝΕΣ!
Έλα όμως που αυτός που “χάκεψε” να παίζει ένας torrent client συν όλα τα άλλα καλούδια που χρησιμοποιώ, αποφάσισε (δικαίωμα του, αυτός ο καημένος δεν χρέωνε κάτι, το έκανε για το κέφι του) ότι ΔΕΝ θα βγάλει update πριν ο Tom πάει στο επόμενο release! Κάτι που για τα δεδομένα του Tom μπορεί να σημαίνει και ένα και δυο χρόνια από σήμερα!!! Φέξε μου και γλύστρισα.
Οπότε ή προχωράω στο αρχαίο πια beta, ΔΕΝ έχω υποστήριξη (γιατί έχει παρατηρηθεί ότι έχει bugs και εκτός από τον ίδιο τον author δεν μπορούν να σε βοηθήσουν οι wizards οι οποίοι σπεύδουν να σου πουν να γυρίσεις στο τελευταίο stable) και βλέπω τους επιπλέον δυο δίσκους μου και ΧΑΝΩ τη δυνατότητα torrents κλπ. Ή μένω στο τελευταίο stable, δεν βλέπω δυο φορεμένους στο μηχάνημα μου δίσκους και κάθομαι σαν καλό προβατάκι να περιμένω αν θα μας θυμηθεί ο Tom. Deadlock.
Βέβαια πολλά ακούγονται ότι θα επανέλθει με μεγάλο release που επιτέλους θα είναι ανοιχτό σε μετατροπές και τέτοια (άρα δεν θα είναι χάκεμα αυτά που χαριστικά έχουν προσθέσει οι linux-wizards πελάτες του), αλλά με το ρυθμό που πάει, ποιος ξέρει πότε θα εμφανιστεί το πρώτο beta εκείνου του release, το δεύτερο κλπ.
Αν προσθέσουμε και την γκρίνια και άλλων χρηστών (ΠΕΛΑΤΩΝ πρέπει να λέω) και την αντίδραση (καλά τι τους ταϊζει;…) 2-3 fanboys που όλα τους φαίνονται ρόδινα και “κακώς ο κόσμος φωνάζει”, καταλαβαίνει κανείς το κλίμα που σε κάνει να θες να φύγεις.
Όλα αυτά με κάνουν να θέλω να περάσω την ταλαιπωρία της αλλαγής από unRAID… και μιλάμε για τεράστια ταλαιπωρία αντίστοιχη με την μετατροπή των δίσκων (και μεταφοράς των δεδομένων) από τα NTFS removable disks μου, στα ReiserFS του unRAID…
Το τι είναι το εναλλακτικό που βρήκα, είναι και ένας ακόμα λόγος που θέλω να φύγω από το unRAID.
Την άδεια του unRAID την έχω φυσικά και θα την κρατήσω. Μπορεί το επόμενο unRAID να φέρει… επανάσταση. Επειδή όμως δεν θέλω να γεράσω περιμένοντας, θα πάω σε κάτι πιο ζωντανό και εύχομαι ότι καλύτερο στην Limetech (αφού ο Tom θέλει έτσι να τον λέμε) και στο χέρι της είναι να ξανακερδίσει τους αμφισβητίες.
Αλλά αυτά, στο δικό του άρθρο που έπεται.

Οι φιλόζωοι…

Κυκλοφορώντας σπρώχνοντας ένα καροτσάκι (όχι φτου φτου δεν έπαθε κανείς τίποτα, ΜΩΡΟΥΔΙΑΚΟ καροτσάκι), ανακαλύπτει κανείς τα πόσα περνάνε τα άτομα με κινητικά προβλήματα στην πόλη μας.
Το μεγάλο καρκίνωμα είναι βέβαια τα παρκαρισμένα, αλλά σας την έσκασα, αυτό το post δεν θα είναι για αυτά (έρχεται και η ώρα τους βέβαια κάποια στιγμή). Είναι για τις πολλές… “ευκαιρίες” να το πω; …που μου δίνονται για να θυμάμαι τους Έλληνες Φιλόζωους.
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί είναι φιλόζωος αυτός που θα βγάλει το σκυλί του βόλτα και θα το αφήσει να τα κάνει έξω από το σπίτι “μου” (κάθε “μου”) – ακόμα και στο διπλανό σπίτι από αυτό που μένουν έχουν το θράσος ή μάλλον την ηλιθιότητα να το επιτρέψουν! (ρε ζώον αν εκείνη την ώρα βγω και σε δω, φταίω μετά ρε ζώον;…)
Τα πεζοδρόμια σπιτιών είναι το λιγότερο. Αγαπημένο μέρος για την ανάγκη των σκύλων (από ΣΠΙΤΙ, γιατί τα αδέσποτα πάνε και βρίσκουν χώματα δεν τα κάνουν στα πεζοδρόμια), είναι σε χαλάκια, αλλά και – το αποκορύφωμα σκατοχαρακτήρα του “αφεντικού” – έξω από σχολεία! Δεν μιλάω φυσικά στον αέρα. Στην Καστέλα που μένω, γύρω από τα σχολεία της περιοχής, είναι ο ΠΛΕΟΝ αγαπημένος χώρος “τουαλέτας” σκύλων με αφεντικά. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά σχολείο είναι εκεί που πάνε τα παιδιά ΜΑΣ, ΣΑΣ και ΤΟΥΣ (!) από τα 5 τους μέχρι τα 18 τους. Λεπτομέρειες.
Έχεις το σκυλάκι σου και είσαι βρομύλος, είναι ένα θέμα οκ. Το να έχεις λυκόσκυλο και ένα μπαλκονάκι 70 πόντους επί 2 μέτρα, τι σε κάνει;
Σαδιστή σε κάνει. Φιλόζωο πάντως ΔΕΝ σε κάνει.
Επειδή ανέχτηκες που σου έφαγε την παντόφλα, επειδή στα έκανε όταν ήταν μικρό στο χαλί, επειδή το έστειλες σε δάσκαλο για να μάθει να μην τρώει από ξένους κλπ. όχι δεν σε κάνει φιλόζωο. Παραμένεις σαδιστής.
Σαδιστής στο ζώο (επίτηδες δεν λέω “πρώτα στο ζώο” γιατί σόρρυ αλλά εγώ πρώτα τους ανθρώπους βάζω) που δεν ντρέπεσαι και το ταλαιπωρείς έτσι και το καταντάς με τον καιρό μια σχιζοφρενή σκιά σκύλου.
Σαδιστής και στους γείτονες σου (που οκ τους έχεις ήδη “αφοδευμένους” όχι μόνο μεταφορικά αλλά όπως είπαμε παραπάνω και κυριολεκτικά) που πρέπει να ανεχτούν το δικό σου σαδισμό αλλά και τα αποτελέσματα αυτού: ένα αλοπρώσαλο ζώο που γαυγίζει στις 3 το βράδυ στο μπαλκονάκι και έξω από την κρεβατοκάμαρα σου ή του παιδιού σου. Όχι φυσικά επειδή είδε κλέφτη, απλά επειδή ήθελε να ξεσπάσει, επειδή πέρασε ένα ποντίκι (η πόλη έχει ποντίκια; τι αφύσικο ε – ίσως αν τα “κακάκια” του σκύλου σας δεν ήταν στο δρόμο, να είχαμε λιγότερα ποντίκια στην επιφάνεια) ή απλά επειδή του ήρθε να ανοίξει συζήτηση με το ντόπερμαν του παραδίπλα σαδιστή.
Ας φύγουμε και από αυτό όμως. Πάμε στους… ακτιβιστές (τρομάρα τους) της υπόθεσης.
Πρόσφατα ΠΟΛΥ κοντινό μου άτομο, ΜΑΖΙ με 6 μηνών μωρό στο καρότσι, είχε μια επίθεση από ΑΓΕΛΗ σκύλων (ναι αγέλη, όχι ένα), με αποτέλεσμα πολλές σοβαρότατες δαγκωνιές (ευτυχώς όχι στο μωρό), δαγκωνιές που χρειάστηκαν νοσοκομείο. Απλά περπατούσε με το καρότσι, είδε από μακριά τα σκυλιά, πέρασε όσο το δυνατό πιο μακριά τους (είχε και μωρό μαζί είπαμε) κι όμως ένα έφυγε (ο αρχηγός προφανώς) και τα άλλα ακολούθησαν και ήρθαν και άρχισαν τις δαγκωνιές.
Τι λες μετά από αυτό; Τι κάνεις; Συγγενικό μου πρόσωπο είπε ότι θα άρχιζε την διασπορά σε φόλες στην περιοχή (πράγμα που ευτυχώς δεν το έκανε για πολλούς λόγους). Όμως να τον κατηγορήσω για τη σκέψη του; ΦΥΣΙΚΟΤΑΤΑ ΟΧΙ. Το πρόσωπο που του συνέβη αυτό, δεν πλησιάζει καν την περιοχή (ακόμα και με παρέα) και φοβάται τα σκυλιά παρά το ότι δεν τα φοβόταν πριν. Το μωρό έκανε 2-3 μέρες να ησυχάσει από κάτι που συνέβη, δεν κατάλαβε τι ακριβώς (σε αυτή την ηλικία) αλλά το τρόμαξε αρκετά ώστε ανά δυο ώρες το βράδυ να ξυπνάει.
Που είναι οι κύριοι “επίσημοι” ζωόφιλοι; Που είναι τα δίποδα ζώα που επιτρέπουν αδέσποτα; Η ένταση μου προέρχεται και από το παραπάνω (δηλ. πρώτα για ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ) αλλά και για τα ίδια τα ζώα. Πόσο ζωόφιλοι είστε κ.κ. “επίσημοι” ζωόφιλοι που επιτρέπετε αυτά τα ζώα να ζουν έτσι; (και μετά να κάνουν και αυτά που κάνουν)
Φυσικά το θέμα είχε συνέχεια (και ακόμα είναι υπό εξέλιξη) με μηνύσεις που θα γίνουν αγωγές κλπ., αλλά η πλάκα είναι η αντίδραση των επίσημων αρμόδιων αρχών. Να μην τα πολυλογώ, αφού ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι περί του ΠΟΥ έγινε, για να βρεθεί το ποιος έχει αρμοδιότητα (ο εξής Κανένας), αφού είχαμε και το ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΩΜΩΔΙΑ να πρέπει να πάμε στο σημείο και να ΔΕΙΞΟΥΜΕ τα σκυλιά (λες και τα σκυλιά θα ήταν εκεί να μας περιμένουν μετά από μέρες ή λες και θα τα γνωρίζαμε από τη φάτσα, ειδικά ένας άνθρωπος που κοίταγε πως να τους ξεφύγει και να σώσει και ένα μωρό) κλπ, αποκορύφωμα ήταν ότι θα τα μαζεύαν θα τα στείρωναν ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΑΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΗΜΕΙΟ! Έλα όμως που το σημείο ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ έξω από έναν παιδότοπο. Φυσικά αυτό έφερε και την έκρηξη του θύματος που είπε “ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί να τα αφήσετε, μη κάνετε λάθος και τα αφήσετε πιο πέρα”.
Να πω (μια και ήδη έχω μιλήσει για την περιοχή μου, δεν είναι κρυφό), ότι ο Πειραιάς έχει από τα μεγαλύτερα δημοτικά τέλη στην Ελλάδα (νομίζω έχει παραπάνω από την Κηφισιά). Να μην πούμε για την βρώμα, απλά τα παραπάνω που προαναφέραμε. Ναι κι όμως.
Αναρωτιέμαι αν κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να είναι τόσο ζώα (“ζώα” με την έννοια που θα πρόσβαλε τα ίδια τα ζώα) ή τους βγαίνει από φυσικό τους.
Με όλα αυτά, η μοναδική εξήγηση που έχω για το πως είναι δυνατό οι παραπάνω να πιστεύουν ότι είναι φιλόζωοι, είναι ότι επειδή είναι ζώα και οι ίδιοι (και δεν εννοώ από φυσιολογικής άποψης που όλοι είμαστε), έχουν μια “συναδελφικότητα” με τα ζώα τους. Λυπάμαι αγαπητοί δίποδοι, αυτό δεν σημαίνει τίποτα, αφού και οι άλλοι δίποδοι που δεν είναι ζώα (είπαμε πέραν της φυσιολογίας) δεν σημαίνει ότι υποχρεωτικά είναι φιλάνθρωποι. Κάτι λάθος έχετε καταλάβει λοιπόν.

Ποιός από εσάς (και όλους μας) ΞΕΡΕΙ τι έγινε;

DISCLAIMER: ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟ. Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. *ΔΕΝ ΞΕΡΩ* ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΕΨΟΥΝ.
Αναφέρομαι στο θέμα “της μόδας” των τελευταίων δυο ημερών.
Σκοτώθηκε ένα 15χρονο παιδί, πράγμα που είναι έως και συγκλονιστικό (συμφωνούμε όλοι), ΑΛΛΑ ξεχνάμε πολλές “λεπτομέρειες”. Τις λεπτομέρειες αυτές θα τις πετάξω “ατάκτως” απλά σαν “τροφή για σκέψη” ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΡΑ ΑΠΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ. Πράγμα για το οποίο γενικώς αμφιβάλλω (με ευτυχείς εξαιρέσεις πάντα).
“Άτακτες σκέψεις” λοιπόν:
Τι ώρα έγινε το συμβάν; Τι έκανε εκεί ένας δεκαπεντάχρονος από το Π. Ψυχικό; Εν μέσω μάλιστα επεισοδίων;
Εγώ στα 15 μου είχα πάει φυσικά στα Εξάρχεια αλλά αυτό είχε γίνει για τα μαγαζιά της τότε “φρέσκιας” Στουρνάρα (-η). Με την παραπάνω δικαιολογία φυσικά εκεί ήπια και τον καφέ μου κάποιες φορές (βλέπε πορτοκαλάδα – ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ήμουν ε – τώρα στα 15 είσαι φλώρος και με μπύρα και θες “αγριότερα” πράγματα για να είσαι “μέσα”). Φυσικά με τον ήλιο ψηλά μια και οι φήμη του μέρους ήταν και τότε αυτή που είναι σήμερα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι καταδικάζονται αυτόματα οι νεαροί που είναι στις 2 το βράδυ στα Εξάρχεια έτσι; Αλλά είπαμε… ένας δεκαπεντάχρονος, από το Π. Ψυχικό, αργά, στα Εξάρχεια, εν μέσω επεισοδίων… ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ αυτή η εικόνα ήδη είναι περίεργη;
Είμαι πολύ συντηρητίκουλας ή απλά ο κόσμος έχει ξεφύγει; Ή απλά πρέπει να βρίσκουμε τι φταίει κάπου αλλού και όχι σε εμάς;
Δεν θα φτάσω να πω γιατί ΚΑΙ οι γονείς δεν διώκονται – ο πόνος τους αρκεί – (υπάρχει νομοθεσία που να προστατεύει τους ανήλικους από κακή κηδεμονία), αλλά μήπως ξεπερνάμε και πολύ εύκολα αυτά που έγιναν ΠΡΙΝ (μέρες, μήνες και χρόνια πριν) στη ζωή του 15χρονου, ώστε να θεωρεί βόλτα ένα ξενύχτι στα Εξάρχεια ανάμεσα σε πρεζόνια και λοιπά καλόπαιδα;
Να ξεφύγω και να πω κάτι ημιάσχετο-σχετικό. Εγώ είμαι “μηχανόβιος” που λένε. Χρησιμοποιώ το μηχανάκι μου ακόμα και όταν χιονίζει. Αν πάω με 200 σε επαρχιακό δρόμο και βγει ένα τρακτέρ με έναν παππού από ένα χωράφι και πέσω επάνω του και σκοτωθώ (το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο), ξέρω ότι η άμεση αντίδραση των άλλων κατά-κανόνα-αθώων συν-αναβατών μου θα είναι “α τον κωλόγερο, σκότωσε το παιδί” έτσι; “Βγήκε από το χωράφι και δεν κοίταξε.” “Να τον φάμε τον αλήτη” Δεν κατάλαβα… με τι τρόπο θα έπρεπε να κοιτάξει ΚΑΙ να δει εμένα που είχα μετατραπεί σε zuperman και πήγαινα με 200 εκεί που έπρεπε να είμαι με 45; Και τελικά θα με είχαν τιμήσει έτσι αν τα έλεγαν αυτά; Όχι. Θα με τιμούσε περισσότερο αν έλεγαν “σκοτώθηκε όπως ήξερε ότι μπορεί να γίνει με αυτό που έκανε”, θα με τιμούσε περισσότερο αν έπιαναν τον γέρο και τον καθησύχαζαν να μην πάει από καρδιά για αυτό που έγινε, αφού τελικά δεν έφταιγε. Θα με τιμούσε περισσότερο να πουν ένα αντρικό “το βλάκα, είχε πολύ περισσότερα να κάνει αν ζούσε και τα έκανε αυτά σε καμιά πίστα”. Όμως όχι, δεν είμαστε μαθημένοι έτσι.
Το παράδειγμα δεν αναφέρεται ως παραλληλισμός (δεν είναι ο μπάτσος ότι ο παππούς του παραπάνω), αλλά ως ευκαιρία να πούμε ότι με τους ίδιους κανόνες παίζουμε όλοι σε αυτή τη ζωή – κάποιοι μάλιστα με χειρότερους κανόνες, κανείς με καλύτερους.
Χτυπάω ξύλο για τα παραπάνω (φτου φτου και κουνιέμαι από τη θέση μου) και συνεχίζω…
…Συνεχίζω τις (βλακώδεις κατά πολλούς σας σίγουρα) σκέψεις μου. Πραγματικά πιστεύετε ότι ο μπάτσος ήθελε να σκοτώσει έναν άνθρωπο; Ειδικά ένα παιδί; Ένας πατέρας τριών παιδιών; Σκεφτείτε το λίγο παραπέρα από όσο σας επιτρέπει ο Ευαγγελάτος, δοκιμάστε δεν είναι τόσο δύσκολο: Είσαι 30-κάτι χρονών, έχεις παντρευτεί, έχεις κάνει οικογένεια, τρια παιδιά, το βράδυ σε περιμένει ένα φαί και ίσως μια επίσκεψη στους φίλους σου, έχεις μια Χ μέτρια καριέρα που όμως θα σου εξασφαλίσει τη σύνταξη σου κλπ. και ξαφνικά λες ας σκοτώσω ένα δεκαπεντάχρονο. Έτσι ε;
Τόσο κουτόχορτο ταϊζει αυτό το κουτί; ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΩΜΕ;
Και μια και λέμε για το κουτί… Το έγκλημα όλων αυτών των “””””””δημοσιογράφων””””””” είναι μικρό; Δικάζουν, καταδικάζουν, ανακαλύπτουν αυτόπτες (και γιατί ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΥΡΙΟΙ για να προσφέρετε πραγματικά στην υπόθεση;…), έφτασαν μέχρι και να γράψουν ότι ο μπάτσος ήταν 1.5 μέτρο από τον νεαρό (πράγμα που έρχεται αντίθετα ΚΑΙ με το βίντεο που επίσης δημοσιογραφίσκοι έβγαλαν στη φόρα που δεν δείχνει βέβαια τίποτα σοβαρό, αλλά σίγουρα δείχνει ότι δεν υπήρχε τίποτα σε ακτίνα όχι 1.5 μέτρου αλλά και 15 μέτρων).
Εγώ δεν ξέρω ακόμα ποιος φταίει και τι ακριβώς έγινε. Δεν είναι καν δουλειά μου να το βρω. Θα μείνω εκεί.
Πάμε και λίγο πιο πέρα τώρα. Σκοτώθηκε ο μικρός όπως σκοτώθηκε. Όλα τα άλλα ΓΙΑΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΙΝΑΝ; Άλλη μια ευκαιρία για τους προστατευόμενους επαναστάτες μας; Τους επαναστάτες που δρουν μόνο όλοι μαζί ως μάζα, μόνο με σκεπασμένα πρόσωπα και κρυμμένοι εκμεταλλευόμενοι (ΠΗΔΩΝΤΑΣ εννοώ) άσυλα που δεν έπρεπε να είναι άσυλα για αυτούς;
Δεν καταλαβαίνω γιατί το αυτοκίνητο σου ή το αυτοκίνητο μου, που μπορεί να πήρα με δάνειο, που έχω ασφαλίσει στο μίνιμουμ για λόγους οικονομίας (άρα δεν έχω βάλει όρους που θα καλύψουν το ότι ένα Χ μαμακισμένο ήθελε να πετάξει την μολότοφ του επάνω του), πρέπει να γίνει ο τρόπος της ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ επανάστασης;
Γιατί το καμμένο μαγαζί είναι επανάσταση; Γιατί η νεαρή υπάλληλος δεν χρειαζόταν να δουλέψει για να σπουδάσει σύμφωνα με την ΔΙΚΗ ΣΟΥ απόφαση; Γιατί η μεσόκοπη υπάλληλος (έστω και προϊσταμένη) δεν χρειάζεται μωρέ τα τελευταία της ένσημα και δεν έχει σημασία για σένα αν θα μπορέσει βρει άλλη δουλειά μετά;
Γιατί τελικά εγώ που βγήκα τη βόλτα μου και το να ξεφύγω από την καθημερινότητα ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ και από το υστέρημα μου πάω να πιω ένα καφέ ή ένα ποτό στο κέντρο, πρέπει να αντιμετωπίσω τον τρόμο του να βρεθώ ανάμεσα σε μασκοφόρους με καδρόνια και ΜΑΤ με γκλοπ;
Να πάω και λιγάκι πιο πέρα. Τελικά ποιος θα μου αποδείξει ότι τα ΜΑΤ εμφανίστηκαν στην… ανθρωπότητα πριν τους μασκοφόρους με τα καδρόνια; (αυγό – κότα)
Τελικά αυτό που προστάζει αυτή η κοινωνία είναι να είμαστε περισσότερο πειθαρχημένοι ΟΧΙ ΣΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΤ. Αλλά στο ότι πρέπει να σεβόμαστε το διπλανό μας, όπως και τον εαυτό μας. Γιατί δεν ισχύει ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο. Αυτό πάει και σε μπάτσους και σε “αντιεξουσιαστές” (μη χ*εσω) και σε όποιον θέλει να αλλάξει κάτι, αλλά ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, δεν έχει αλλάξει τίποτα στον εαυτό του. Είναι ένα πρόβλημα ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΤΑ ριζωμένο.
Τελειώνοντας να πω ότι τίποτα δεν μειώνει το ότι σκοτώθηκε ένα παιδί και ένας άνθρωπος ΠΟΤΕ και με καμία δικαιολογία δεν πρέπει να πεθαίνει όντας παιδί, αλλά είναι ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΡΟΙΔΙΑ από την κοινωνία μας (ναι εμάς ΚΑΙ ΕΣΑΣ λέω) να σκίζουν τα ρούχα τους για τον κακό μπάτσο, όταν ΠΟΛΛΑ δεκαπεντάχρονα φεύγουν κάθε μέρα από τα ναρκωτικά της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ, από τα αυτοκινητιστικά (είτε ως πεζοί, είτε ως συνεπιβάτες, είτε ως ανεύθυνοι οδηγοί και αναβάτες) ατυχήματα της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ κλπ.
Συγχαρητήρια, βρήκαμε ένα ακόμα θύτη (ξέρουμε ήδη ότι είναι θύτης γιατί το είπαν τα κανάλια) να γίνει θύμα της ξεφτίλας ΜΑΣ. Ένα τρόπο να φτύσουμε επειδή δεν μπορούμε να φτύσουμε τα δικά μας μούτρα.
Είναι από τις στιγμές που ήθελα να μπορώ να πω “δεν είμαι από εδώ είμαι περαστικός από άλλο πλανήτη” αλλά είμαι από αυτόν εδώ και από αυτή εδώ τη χώρα και κανονικός συνένοχος και εγώ σε ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΛΟΙΟ οικοδόμημα.
DISCLAIMER: ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟ. Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. *ΔΕΝ ΞΕΡΩ* ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΕΨΟΥΝ.

Η νέα διαφήμιση voda…

Όσο αφορά την κινητή, δεν ήμουν ποτέ χωμένος βαθιά αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να πω ότι είμαι από τους πρώτους (μάλλον από την πρώτη χιλιάδα) συνδρομητές της τότε Panafon.
Ενώ φυσικά δεν με εμποδίζει όπως τους περισσότερους, να είναι εργαλείο της δουλειάς μου.
Αυτή τη στιγμή το κυρίως τηλέφωνο μου είναι Cosmote (με φορητότητα από Voda φυσικά, όταν έχεις ένα νούμερο πάνω από 10 χρόνια δεν το εγκαταλείπεις απλώς), όμως ακόμα έχω και Voda (προσφάτως) περισσότερο από “επιχειρηματική υποχρέωση” (ξέρετε πως γίνονται αυτά… ένας πωλητής σου φέρνει κάποιες δουλειές και εσύ του δίνεις κάποια συμβόλαια ως αντάλλαγμα κλπ.)…
Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή;
Γιατί ήθελα να δείξω πόσο μου “την έδωσε” κάτι ώστε να κάτσω και να το γράψω.
Βλέπω τη διαφήμιση με τους δυο νεαρούς που βγαίνουν από το κλαμπ και ο ένας δεν έχει σήμα… (δεν λέω για την άλλη πράγματι πετυχημένη με τον… αστυνομικό χωρίς σήμα)
Θα το πω όπως μου βγαίνει:
ΕΙΝΑΙ ΘΡΑΣΟΣ Η VODAFONE ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΓΙΑ ΣΗΜΑ!!!

ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ Θ Ρ Α Σ Ο Σ !

Δεν με ενδιαφέρει να ανοίξω flame war (ειδικά με ευέξαπτους low-level resellers ή υπαλλήλους της και ΦΥΣΙΚΑ όχι με fanboys), ούτε καν να μου γράψει κάποιος να πει αν έχω δίκιο ή όχι. Απλά θεωρώ ότι έπρεπε να γράψω αυτό που έβγαινε από μέσα μου.
Μέχρι μήνυση για διαφυγόντα κέρδη μπορούσα να έχω κάνει κάποτε προς αυτούς τους κυρίους (αν είχα χρόνο και αν έβρισκα αρκετά τρελό δικηγόρο), ενώ για τη χάρη τους έχω κάνει τον αστείο ακροβάτη (χωρίς δυνατότητα να πάω ούτε 5 πόντους πιο πέρα μη χάσω το wave) σε παραλία για να μιλήσω με πελάτη μου με σοβαρό πρόβλημα, ενώ δίπλα μου φυσικά όλοι με τα cosmote τους και τα wind τους (TIM τότε ή και telestet, τι ήταν τότε) μίλαγαν μια χαρά και αναρωτιόνταν για το γραφικό τύπο στο λοφάκι.
Για να μη πω ποιο τηλέφωνο πρώτο ξέχναγε ότι είναι στην Ελλάδα (αν και εντός συνόρων) και έπιανε τα roaming με κάθε γείτονα, ξαναλέω ΕΝΤΟΣ συνόρων. ΝΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ αυτό που νομίζετε.
Για να μη πω που όλοι με κοίταγαν σαν απόκληρο της κοινωνίας σε νησί επειδή είχα voda και φυσικά δεν έπιανα πουθενά παρά μόνο σε κάτι περίεργα μέρη κλπ. (αυτοί ήξεραν και κανένας τους δεν είχε voda)
…για να μην πω για την γελοιότητα να καταστρέφουν perfectly ωραία μηχανήματα με ΗΛΙΘΙΑ customization (και παλιότερα ΚΑΙ περιορισμούς) και βλακώδη χρωματικά themes (και μιλάει ένας γαύρος κιόλας!).
Έχουν θράσος λοιπόν οι τύποι να βγάζουν τέτοιο ad. Αλλά τα ζώα είμαστε εμείς γιατί κανένας μας δεν γύρισε ποτέ να τους κάνει μήνυση για ότι θα μπορούσε να κολλάει (δεν ξέρω τι θα μας κάλυπτε νομικά – ψευδής διαφήμιση; δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει υπέρ του καταναλωτή).
Ξαναλέω δεν με ενδιαφέρει ούτε flaming, ούτε επιβεβαίωση (αρκεί που ξέρω εγώ για μένα), αλλά έπρεπε να το γράψω για να βγει από μέσα μου.

Το Τσουνάμι της Ασχετοσύνης και Άλλες Ναυτικές Ιστορίες

Η αλήθεια είναι ότι έχω τον κομπλεξικό ελιτισμό του “παλιού” ξερόλα στους υπολογιστές. Το ξέρω και δεν έχω πρόβλημα με αυτό – μάλλον επειδή είμαι περίπου κάτι τέτοιο (και με την καλή “πραγματική” και με την κακή “υποτιμητική/αντικοινωνική” έννοια του). Οπότε αντί να το παλεύω, δέχομαι το χαρακτηρισμό.
Η Πληροφορική βέβαια έχει αλλάξει ΤΕΛΕΙΩΣ από τότε που… γνωριστήκαμε και έπρεπε ή εγώ να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, ή να αποξενωθώ από τους φορείς του νέου στυλ (που έφερε μέχρι και περιοδικά “geek lifestyle” στην Ελλάδα!!!). Έμεινα κάπου στη μέση. Νέρωσα αρκετά το κρασί μου, όμως δεν μπορώ να ανεχτώ την ασχετοσύνη που φτάνει στην βλακεία. Συνήθως απλά την αποφεύγω αντί να την αντιμετωπίσω.
…Εκτός όταν δεν γίνεται αλλιώς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν δούλευα σε γνωστή μεγάλη τράπεζα ως assistant manager κάποιου κομπιουτεροτμήματος, χρήστη να μου λέει “δεν ανάβει ο υπολογιστής!” και τελικά φυσικά να ανάβει ο υπολογιστής, αλλά να μην ανάβει η οθόνη, επειδή είχε βγάλει την… πρίζα! ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΒΛΑΚΑΣ; (όχι δεν του το είπα) ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΙΖΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΘΑ ΦΩΝΑΖΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟ; (οκ αυτό περίπου, του το είπα) Δεν θα ξεχάσω τις άπειρες φορές που έβγαζε κάτι στην οθόνη του Χ χρήστη και έπαιρνε τηλέφωνο να πει “κάτι μου έβγαλε η οθόνη”, “ε τι;”, “δεν ξέρω έλα να δεις” (!!!!!!!!!!! …και η οθόνη φυσικά μπορεί να έλεγε “παρακαλώ βάλτε το δίσκο Α:” που μόλις είχε βγάλει). Δεν θα ξεχάσω παλιά γνωστή και συμφοιτήτρια που πήγα σπίτι της να δω γιατί της είχε καεί το μόνιτορ και ήταν ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ έτσι, μόνο για ανακαλύψω ότι στο ξεσκόνισμα είχε γυρίσει το contrast και το brightness στο μηδέν!!!
Γελάτε; Ποιος ξέρει πόσοι από εσάς είστε αυτό το είδος χρήστη και δεν το έχετε συνειδητοποιήσει ούτε οι ίδιοι.
Καταλαβαίνω ότι μέρος του φαινομένου είναι το “σύνδρομο του νεοσύλλεκτου”. Όσοι (σχεδόν) πήγαν φαντάροι, θα καταλάβουν. Δεν πα να είσαι γιατρός, δεν πα να είσαι πυρηνικός φυσικός, όταν παρουσιαστείς είσαι “ψαράς” και μπορεί να κάνεις μεγάλες “κοτσάνες” στα μάτια της μικρής κοινωνίας του στρατοπέδου και των παλαιοτέρων. Ίσως είναι μέσα μας.
Όμως άλλο αυτό, άλλο να κοιμόμαστε στο συγκεκριμένο λήθαργο, άλλο να μην κατανοούμε ότι αυτό μας συμβαίνει.
Άλλο επίσης να είναι κάποιος “νέος” σε κάτι (στην Πληροφορική για το θέμα μας), άλλο να κοιμάται τον Ύπνο του Δικαίου και να νομίζει ότι αφού πάτησε το “Έναρξη” έπιασε τον παπά από τα… …ε… γένια και να αντιμετωπίζει τον Χ εσένα που μοιραία ε τι να κάνουμε ξέρεις τα 500πλάσια σαν το ίδιο επίπεδο. Εκεί εγώ χαλιέμαι. Ελιτισμός και κομπλεξικός ξερολισμός; So be it.
Η ευκαιρία του συγκεκριμένου άρθρου είναι άλλη όμως (σχετική βέβαια).
Στο χώρο του Windows Mobile, είμαι σχεδόν από τότε που… δημιουργήθηκε. Πάντα έβλεπα τα Windows Mobile (Windows CE based PocketPC) σαν ακριβώς αυτό που ήταν (και που ακόμα δεν έχουν ξεφύγει όσο και αν θα ήθελε ακόμα και η ίδια η Microsoft): Υπολογιστής Τσέπης.
Δεν θα μπω σε ιστορικά δεδομένα, απλά θα κάνω μια τηλεμεταφορά στο Σήμερα, όπου εμφανίστηκαν ίσως τα πρώτα κομψά WM που προσπαθούν μέχρι ένα σημείο να κρύψουν τι γίνεται από κάτω. Μέχρι ένα σημείο βέβαια. Δεν γίνονται αυτά εν μια νυκτί, όπως και το Windows 95 δεν έγινε ξαφνικά Vista (ή για τους Mac φίλους, το System 6 σε OS X 10.5).
Σοβαρότερος εκπρόσωπος αυτής της νέας τάσης το HTC Diamond. Το πρώτο μάλλον HTC (που να γράφει HTC επάνω, γιατί έχετε ήδη περάσει από HTC χωρίς να το ξέρετε), που θέλησε να μπει στα σαλόνια της Nokia.
Το αν καλά έκανε, αν καλά ΤΟ έκανε, αν μου αρέσει η τάση αυτή κλπ. είναι άλλο θέμα. Αυτό που θέλω να ασχοληθω, είναι το τσουνάμι που έφερε. Ένα τσουνάμι που κατανόησα μέσα από fora που μπαίνω και που μέχρι πρότινος κράταγαν ένα Χ επίπεδο πάνω από το μηδέν στο περιεχόμενο τους. Δεν μιλάω για εξειδικευμένα fora, μιλάω για γενικά fora που όμως είχαν κάποιες εξειδικευμένες προεκτάσεις και μπορούσες εκεί να διαβάσεις κάτι ενδιαφέρον ή να απαντήσεις σε μια ενδιαφέρουσα ερώτηση και να αισθανθείς ότι κάτι συνεισφέρεις. Που τέσπα όταν κάποιος ρώταγε κάτι, σήμαινε έστω ότι πραγματικά προσπάθησε να βρει την απάντηση και δεν την βρήκε.
Το τσουνάμι όμως που έχει έρθει είναι μεγαλύτερο από ότι φανταζόμουν. ΟΚ περίμενα ότι το Diamond θα φέρει κόσμο που δεν έχει σχέση με το σπορ και δεν κατάλαβε τι έκανε, δεκτό… Όμως να έχω διαβάσει δέκα φορές τουλάχιστον, για το “τι κάνουμε στο σταυρουδάκι” (το γνωστό σταυρουδάκι που βγαίνει στο πρώτο setup ενός WM και σου ΓΡΑΦΕΙ την απίστευτα δύσκολη οδηγία “πάτα στο κέντρο του”). Ε ρε παιδιά που το ρωτάτε αυτό δεν πήρατε μόνο λάθος μηχάνημα (ήσασταν να μείνετε στον κόσμο της Nokia), αλλά δεν διαβάζετε ΚΑΝ τι λέει στην οθόνη, οπότε οι εξηγήσεις είναι συγκεκριμένες:
(α) Έχετε αγγλικό OS και δεν ξέρετε ούτε απλά αγγλικά (άρα πήρατε το ΑΠΟΛΥΤΑ λάθος μηχάνημα και θα κλάψετε πολύ και θα ήθελα να είμαι από μια μεριά),
(β) Έχετε ελληνικό αλλά είστε από αυτούς τους χρήστες που είναι… “καράχρήστες” (αυτούς που ανέφερα πιο πάνω), δηλ. ανθρώπους τόσο άσχετους μεν (αυτό από μόνο του δεν πειράζει), που θέλουν να μείνουν άσχετοι δε και που θεωρούν επιπλέον ότι “όλο και κάποιος χαζοκομπιουτεράς θα μου δώσει λύση γιατί βαριέμαι να ψάξω και τα απλά”. Επίσης έχετε το απόλυτα λάθος τηλέφωνο γιατί να σας πω τα νέα: Κανένας NLS δεν θα σας δώσει και τον αριθμό του κινητού του για να τον βρίσκετε σε κάθε χαζομάρα που θα σας έρθει στο κεφάλι και που δεν θα κάνετε καν τον κόπο να ψάξετε, οπότε αν θέλετε να ζήσετε με κάτι που το… ίδιο δεν σας θέλει, καλή τύχη.
Πέρα από το μπλα μπλα μου που τόσο αντιπαθείτε (μπα και γιατί φτάσατε μέχρι αυτή εδώ την πρόταση;…), ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΤΕ το εξής πανδύσκολο (το ξέρω παιδιά, αλλά κάντε μια προσπάθεια):
– Χρησιμοποιείτε το ΠΟΛΥ ΕΥΓΛΩΤΤΟ κουμπάκι “αναζήτηση” επάνω επάνω στη σελίδα των περισσότερων fora.
– Χρησιμοποιήστε το ΕΠΙΣΗΣ σαφές κουμπάκι “Αναζήτηση σε αυτό το θέμα” (μαγικό, βγαίνει μια χοντρή, δοκιμάστε) που επίσης έχουν πια όλα τα σύγχρονα fora.
– Χρησιμοποιήστε γενικώς το μαγικό κόσμο του Internet, που δεν είναι μόνο chat , MSN, gmail, τσοντοσελίδες, facebook και τέτοια (και γενικά ότι είναι για να ξεδιψάσει μια υποβόσκουσα ή και εκδηλωμένη σεξουαλική πείνα), …αλλά έχει και google, live search, yahoo search και άλλα τέτοια πραγματάκια που θα είχαν απαντήσει αναλυτικότατα στις ερωτήσεις σας, ακόμα και σε αυτές που ρωτάτε τι να κάνετε το σταυρουδάκι (υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι στον πλανήτη – τι να κάνουμε)!
– Διαβάστε το manual… το manual δεν είναι απλά για να βαρύνει το κουτί της συσκευασίας και καμιά φορά λένε ενδιαφέροντα πράγματα ΕΙΔΙΚΑ σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι έκαναν όταν πήραν WM και ανθρώπους που η εμπειρία τους στο computing τελειώνει στο “Έναρξη”, ενώ στο CD υπάρχει συνήθως και σε PDF… ένα είδος αρχείου που σίγουρα το διαβάζετε (πατάτε διπλό κλικ επάνω του με το ποντικάκι), γιατί ο Γερμανός, το Multirama, το Πλαίσιο, ο κακόμοιρος IT σας ή ο ακόμα πιο κακόμοιρος (αφού δεν πληρώνεται για αυτό) ανηψιός της ξαδέρφης σας, το έχει βάλει σίγουρα στον υπολογιστή σας. Προσωπικά ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ξεφυλλίζω τα manual από κάθε τι νέο που παίρνω ακόμα και κάτι που έχω πάρει κάτι παρεμφερές του δέκα φορές πριν.
– Πειραματιστείτε… τα WM έχουν πολλές δυνατότητες, αλλά μέσα σε αυτές ΔΕΝ είναι το να δαγκώνουν, ΔΕΝ είναι το να προκαλούν ηλεκτροπληξία στον απαιτητικό χρήστη, ενώ δεν τα πειράζει να γίνουν και hard-reset και να “ξαναγεννηθούν, όπως τα έφτιαξε η μαμά HTC”…
Όταν ξεκίνησα στα εννιά μου με τους υπολογιστές (που το εννιά τότε, δεν έχει καμία σχέση με το εννιά τώρα), που δεν είχαμε ποντίκι και παράθυρα, οι touch screen σαν αυτές του PDA μας είχαν δεκάδες χιλιάδες δολάρια, δεν υπήρχε Internet, τα manual τα είχαμε στην τουαλέτα για να τα διαβάσουμε (τριακοστή)τρίτη φορά, τα περιοδικά ήταν δυο και διάβαζες αναγκαστικά μέχρι και τις διαφημίσεις για να μάθεις κάτι, η Στουρνάρα ήταν δυο μαγαζιά και ο επόμενος γνώστης για να σε βοηθήσει ήταν κάποιος που μπορεί να πετύχαινες τυχαία σε ένα από αυτά τα δυο μαγαζιά ή σε καμιά από τις σπάνιες εκθέσεις (αργότερα, όταν υπήρχε κόσμος να πάει σε αυτές) και προσπαθούσες να απομυζήσεις καμιά σοβαρή πληροφορία από αυτόν στα 10 λεπτά που συμπέφτατε… Τότε φρόντιζες αυτό που θα ρώταγες να έχει νόημα να σου δώσει πληροφορία γιατί άντε βρες τον μετά…
Όπως δεν ξέρω αν έγινε σαφές (το είπα ήδη ευθαίως αλλά ξέρω ότι υπάρχει τάση να συγκρατεί κάποιος… τα χειρότερα), δεν κατηγορώ την Ασχετοσύνη. Όλοι ήμασταν άσχετοι σε αυτά που δεν είμαστε πια άσχετοι και όλοι σε κάποιους (τους περισσότερους) τομείς είμαστε άσχετοι ακόμα. Η ασχετοσύνη όμως έχει μια όμορφη νιρβάνα. Όλα μπροστά σου είναι νέα. Μην το χαλάς ζητώντας όχι μόνο κάποιος να σου μασήσει την τροφή, αλλά και να στη βάλει στον οισοφάγο να μη κουράζεσαι να καταπίνεις!
Εγώ εκεί χαλιέμαι. Το να βρεθεί κάποιος στη θέση που έτυχε και ήμουν πριν 25 χρόνια, σήμερα, επειδή Ε ΣΗΜΕΡΑ βρέθηκε και μάλιστα σε εποχές που αυτά τουλάχιστον τα πράγματα έχουν γίνει και χίλιες φορές πιο εύχρηστα, πιο γρήγορα, πιο “μασημένη τροφή” (από τη μαμά τους), πιο κατανοητά, είναι απόλυτα κατανοητή κατάσταση. Όμως το να πρέπει εγώ (μέσα από την κοινωνική επαφή των fora) να ανεχτώ ότι εσύ θέλεις… αλλά δεν θέλεις… ΑΥΤΟ δεν ξέρω γιατί πρέπει να το βιώνω.
Συμβουλή λοιπόν σε κάθε φίλο/φίλη που πήρε το Διαμάντι του και αντιμετωπίζει κάτι που δεν περίμενε:
– Αν νομίζεις ότι μπορείς να το παλέψεις, welcome to the club, ένας υπέροχος κόσμος ανοίγεται. ΨΑΞΕ, ΔΙΑΒΑΣΕ, ΤΡΙΨΟΥ και μετά ρώτα καμιά έξυπνη ερώτηση. Ξέφυγε από ερωτήσεις του είδους “τι κάνω στο σταυρουδάκι; Είναι χαλασμένο; Έχει κολλήσει;” (που λόγω της απροσωπίας του Internet, κάνους τους άλλους που σε διαβάζουν να νομίζουν ότι μιλάνε με τον μπαμπά Simpson ή κάποιον εκ των Beavis & Butthead) και πήγαινε σε ερωτήσεις του είδους “ποιο είναι το καλύτερο πρόγραμμα για SMS filtering;”, “πως πειράζω την ευαισθησία της οθόνης, έχει registry entry για αυτό ή κάνα προγραμματάκι γιατί δεν αισθάνομαι άνετα με την registry;” (κατανοητό btw, κανείς δεν θα σε βρίσει). Έδωσα πραγματικά παραδείγματα.
– Αν νομίζεις ότι δεν μπορείς να το παλέψεις ή τεσπα “δεν γουστάρω ρε φίλε”, τότε απλά κράτα το να το δείχνεις στους φίλους σου όσο μπορείς, χάνοντας όμως πραγματάκια που είχε το προηγούμενο Nokia σου, όχι γιατί εδώ δεν υπάρχουν, αλλά γιατί εδώ ΕΣΥ πρέπει να βρεις τον τρόπο να τα κάνεις. Ή θα το δεχτείς ή όχι.
– Αν λοιπόν δεν μπορείς ΚΑΙ δεν θέλεις να το παλέψεις, πούλα το τουλάχιστον να πάρει κάνα παιδί που ξέρει τι κάνει φτηνό μεταχειρισμένο διαμαντάκι.
Αυτά είχα να γράψω. Ελπίζω να σας ταρακούνησαν, πέρα από το να σας έκαναν να λέτε για το τι… είμαι ή δεν είμαι εγώ (για να το πω κομψά).
WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com