Retro Collection Projects


NOTE: This is (mostly) current, for the end of 2022. The field, sometimes stays rather stagnant and sometimes updates pop like pop-corn.

Since I have well over 35TB emulation data, aside from following some cataloguing projects (like TOSEC and No-Intro), aside from full MAME, aside from maintaining own collections and emulators, aside from following “gender specific” projects, like Gruby’s AdventurePack or eXoDOS (and other eXo projects)… aside from all that, I realized the usefulness of “ready-to-run” collections, for the other members of my family (ranging from 6 y.o.), that cannot be bothered with weird intricacies of every emulator, or where the games are actually stored.
For me it is easy to fire up specific emulator and go find the game I want in TOSEC or wherever and make it run (I am comfortable with the operation of most 8/16/32 bit computers), but I cannot expect the same from others.

So, I started following those projects too, starting from some older CP78 collection. I had to stop using and stop following CP78 work for some time, but later after a couple (?) of years, I went back following his work.

Co-operating with the builder of a given collection is vital to me. I need to be able to ask, propose, assist (fixes etc.) and even express my appreciation. If I cannot do it, I prefer to stay clear. Some builders evolve to be more open, some people evolve to be worse. CP78 belongs to the first case. Then there is the other case…

After I stopped using CP78 work, I moved to CoinOps projects. Then, mostly because of BP (who builds CoinOps), I started looking towards other such projects.

Another reason I started looking around, is that I love computer history, so I also love front-ends that present some info about the emulated machine and game (or the option to do that at least). For machines I mostly know their history, but for games, sometimes it is very interesting to read brief info before actually playing (in that respect, even mame own GUI using mameinfo.ini was great a few years back).

This made me look into the differences between the front-ends themselves. Because you see, the collections would never work if there wasn’t a good front-end in the erm… back. So you will see a separate table presenting the rough advantages and disadvantages of the front-ends.

I am writing this, partly to decide for myself (something I revisit every few months), as I cannot really have all big collections, updated, all the time.
Imagine, big collections are easily 5TB+ to keep and seed and 6TB+ to actually use… each (and getting bigger).

NOTE: I got some arguments, saying that there are other builds (in other words the “base” over a front-end, giving it shape), that I should have mentioned, although they are much smaller, because people (users) can add to them and make them as big as they want. This is NOT the point of this article. ANY front-end and possibly ANY build can grow as much as someone can provide the games themselves and the metadata needed (arguments specific to game, screenshots, videos etc.). I am dealing specifically with builds that along with RELEASED add-ons (or specifically planned and claimed for upcoming release), are big enough to cover most known systems (consoles, computers, handhelds, arcade, pinball etc.) and providing the whole content ready (or almost ready) to use and they have so much content (with the add-ons) that are over (usually way over) 1TB. This article is very specific about that. Some people fail to understand the point of the article and still bash it. No problem.

The front-ends

The advantages and disadvantages, as everything in this document anyway, are my personal feelings about the front-ends. If you see something blatantly wrong, feel free to contact me to correct me. That said, I will not discuss my own opinion about things. It is what it is.

I am only listing front-ends used in the collections that are the discussed of this very document. This is very very far from complete. Yet, I can safely say those are the most influential front-ends currently.

RetroBat project uses EmulationStation as its actual front-end. What RB does, is to “auto-config” the front-end and used emulators and maintain some central list of emulated systems and information.
– Free and Open Source.
– RetroBat part, mostly actively maintained.
– Looks nice and seems light.
– Windows and Linux.
– Not sure how much ES is maintained. Seems it is, but the original project I think died around 2015!
– Nobody seems to be interested to improve ES although it is FOSS. I mean really improve in giving new features.
– Seems French love it and follow it more. Which wouldn’t be a problem, if most French didn’t like to only talk in… French. In other words, you won’t find very active English discussions about this project.
Started as a front-end for dosbox but expanded to a very complete front-end.
– By far the most actively developed front-end.
– Very good communication with the devs. Devs allow for voting of new features and follow the list of proposals.
– Dual-mode front-end. Can be “computer friendly” and “cabinet friendly”.
– Integrates with gaming platforms like Steam etc.
– Easier to make sections and subsections.
– Its most beautiful part (BigBox) is not free. (that said, I don’t care since I have a license)
– Some things are maybe more complex than needed.
RetroFE– Free and Open Source.
– Actively developed.
– …although some claimed “private” changes (but not proven).
– …but not that much (and mostly around BP needs).
No collection I follow uses this, but I list it, as it is the inspiration of newer “cabinet friendly” front-ends. The first “ready-to-run” collections started in HS and then moved to other front-ends.
– Looks very nice (all the above can look like HS nowadays).– Painfully complex to configure and made popular exactly because of the ready-made collections for it.
– Not maintained at all.

Based on the above, there is no ideal front-end.
Someone with the proper expertise could probably make a set of (filesystem) links and make a collection “multi-front-end” (supporting at least two of the three major). I am looking into this option in the future.

If I had to choose one, I would possibly choose LaunchBox (since I also have the license so I can use the full potential), as active maintaining of a project is vital to me. LB is improved every few weeks, for the last few years.

If multi-OS is vital the most common choice is EmulationStation.
Linux is actively becoming an entertainment alternative OS, with stand-alone specialized for gaming machines using it, especially low-cost ones. That said, most such systems, have made the choice of front-end (and general GUI) for you already. And as I mentioned, it is EmulationStation.

The builds

Again, few things to clear up for noobs (that is ok to be):

  • Builds are not “front-ends”. They are BASED on (and under the hood use) front-ends.
  • Sometimes builds are not even using their own front-end themes (the way they look). Although the experience is more complete (and more identifiable) if they do.
  • Builds are not meant to be “complete” (except in the context of their own “mission statement” …which admittedly is not always clear). For many of the machines emulated, this is not even possible (because either the number of games is immense or the size of the “roms” is huge, which is the case with latest gen and PC gaming).
  • Builds are not always easy to find. ESPECIALLY if they include newer systems and systems made by the company that starts with “N” and likes to sue everybody.
    Do not help big companies strike such projects.
  • The generic term “roms” usually doesn’t even mean “ROM” in the purely Computer Science meaning of the term. It is just an umbrella term that may mean “cartridge dump”, “disc image”, “tape dump” or whatever and in the end means “a game” (and a way to store it as an entity).

NOTE: I do not include every single project. Doesn’t mean I don’t know about those missing (although it is possible of course), just that it doesn’t “qualify” with my own prerequisites (being for Windows, being huge, being mostly complete and not just be pipe dreams in their infancy… also should deal with arcade AND consoles AND retro computers).

This time I will use alphabetic order. So here we are:

CoinOps Next 2 and Retro ARCADE 2 (RetroFE)

To me the two most important projects made by the guy (let’s call him BP). Next 2 is by far the most recognized (and most ripped) version BP has made. The big advantage of N2 is that it started from the beginning as a modular project with a (mostly) well organized method to add official and non-official packs. To me, this is a good thing and I find it unfortunate that most other projects do not implement an ORGANIZED (and documented) method for people to add packs AND enforce some minimum quality requirements.

A fully “populated” N2 is a few TB large, although for this you need to include unofficial packs, as no new official packs are coming (official I think will get you to less than 2TB).

RA2 is newer and does follow the modular scheme, but for that, mostly unofficial packs came out (and porting of N2 packs is easy), rather than official (which are very few).

PLUS: Themes are smooth, free, work out of the box and have plenty of “self-help” scripts. Also (for N2) very organized pack implementation plans.

MINUS: First and foremost, BP. You are guaranteed to get punched in the face (usually banned from discord which happens regularly in “packs”) for various non-reasons (like BP seeing you JUST PRESENT in “enemy” build channels). Also, his packs are more or less the same, just new names, confusing to EVERYBODY and new selections of the same games (more or less of them depending on the “specialization” of each build). You will very quickly get mixed up on why something exists and how it differs. There is a reason most people stay in N2 (or RA2 if they want to port N2 packs). One thing (I personally) find negative, is that CoinOps themes are “arcade” (cabinet) centered, there is no real info on a plarform or a game. Just the name. On a computer you expect to be able to see more info.

CoinOps “all other projects”. (RetroFE)

BP has plenty of other projects older and newer than N2 and RA2. There is an issue though that his fans (until he bans them, and they stop being his fans) seem to ignore: They are in 99% of cases “more of the same”, with tiny theme tweaks (and improvements) or back-porting (ahem) of “new tricks” other RetroFE theme makers introduce. Many times, casual users cannot even distinguish CoinOps builds. Also, the games included are 99% the same.

So, they do not deserve a special mention, sorry, make your own FAQ if you disagree. Some builds are rightfully custom made (like Linux version or made for Steam Deck), but those also don’t deserve a mention as they don’t fulfil my prerequisites.


CORE TYPE-R has most probably the best looking themes among all others. Custom made and really really nice. Which is what led someone else rip them and use parts of it as his own (while claiming they stole him – when someone that can follow the traces can see where it all started).

The build is SUPER actively maintained, with very regular official and fan made packs.

Also, TYPE-R is as I said in my previous post, the “spearhead” of 1G1R project (although this has slowed down a bit). That is supposed to be the “de facto” collection for each platform.

That said, 8 bit computers (and 16 bit) haven’t seen much love just yet.

TYPE-R is also probably the richest build in custom made “playlists” (Collections, like for example Wipeout collection or Persona collection) which is a rather nice way to find the game you want.

I will quickly move to PLUS and MINUS, as this will paint better what TYPE-R is (and is not).

PLUS: As I said, the nicest looking by far. If you want to make a cabinet in some living room or lobby, get this. Very active project (also by fans of the project). Very helpful discord, with experienced people that can help you.

MINUS: It grows too much and seems that it might crumble under its own weight. And I explain: It has a very helpful discord as I said, but almost completely lacks any documentation. A new user of this build will probably quickly get confused and cannot really make a clean plan on sizes needed, interconnections and conflicts between packs etc. Also the team actively denies the need of documentation. Time will show if they are correct. Also there is a rough plan on how to make a pack, but really no enforcing on any minimum set of quality prerequisites. It’s FFA and survival of the fittest. Also, like CoinOps, the themes are “cabinet” oriented, no real info about consoles or games presented… but still soooo… nice looking.
LAST MINUTE UPDATE: There is now a Google sheet, helping very much with what is available!

CP78 Complete Play (LaunchBox)

CP78 could possibly be the “oldest” build maker (which I know people from other teams will argue against) and probably the first that rose to relative “fame” between casual users of retro builds. He has made various builds using various front-ends, but the most complete (and still active) project, is Complete Play.

This is not centered around a custom theme (you can really use any LaunchBox theme, although some fit way better than others) and the priority is to make things work and be complete on needed metadata (although misses DO happen).

It is actively maintained in a mix of (mostly) free and patreon (less but newer platforms) packs. Most patreon packs, end up free, except those that need to remain more restricted (for various reasons). A complete build is around 11TB currently and growing.

Recently he closed his free Discord server (so no real support for free pack users and free pack users cannot really even help and report issues) and kept his patreon Discord. Seems that packs still eventually end up free, but there is no real info about this any more, you just have to watch his favorite (and our favorite) tracker site for new releases. I have to say I believe this will make the project lose some “traction”, but who knows.

PLUS: LaunchBox. It is by far the most elaborate and actively developed front-end. Size. It easily grows to multi-TB, but you really “see” them. Being developed by a single person. Which means you won’t get half backed packs with lower standards (this is also assisted by that there is also a patreon side of the project). You get patches etc. Not theme based. So you can choose whichever LB (BigBox) theme you like and you do get info on platforms and games (if the theme supports showing those).

MINUS: LaunchBox. Well, LaunchBox is not free if you want to use the (beautiful) BigBox. So along with (although deserved and not expensive) patreon part of the project, it means the user must pay. Size. You might get a 16TB disk and maybe next year it won’t fit you if the project keeps on the same rhythm. Being developed by a single person. Which means project progress depends on that single guy. Also, decisions are made by one (good or bad). Not theme based. Which means you don’t get a NICE distinct theme that really identifies the project.

(Yes indeed, PLUS and MINUS are actually the same)

Retro-Bliss LevelUP! (RetroBat)

This project stands on its own, because of the choices of its team. It is based on RetroBat, which in turn is a (supposedly) easy way to use RetroArch (and other emulators) in Emulation Station (not sure why it was considered “hard”, but anyway this is a different discussion). So theoretically, this could be multi-platform (although I am not sure it is that easy to port to non-Windows systems). It is a very nice project, also pack based (98% official, very very few -esp. older packs- are non-official and you really don’t need them).

The project is by far the best documented and organized in terms of when comes what and why. Even before downloading, you really know what to do and how to do it. With previous version, while the project supposedly got “finished”, in reality a few packs came after the official “EOL”.
Very recently we got an updated re-release based on RetroBat 5 (which got a surprise release before Xmas 22) and the project manager’s (VIRTUALMAN) own customizations. A very serious project, someone needs to always have on the radar. You need something bigger than 8TB for this. It is very possible that this will revert to being my build of choice because of its “tightness”. Everything is there, every issue resolved and easy to find its resolution when they make it.
My only issue with the project is that they insist not to post a complete list of supported packs INCLUDING the old ones that are compatible (even a couple from the even older Pi version are compatible, but you need to find out yourself). New users will get confused. Thankfully a user just made a nice post (which I will supplement with a table myself), to make things cleaner.

PLUS: A rather complete build, easy to follow documentation, easy to plan, nice looking, consistent, dedicated forum (not discord).

MINUS: RetroBat. OK probably has its advantages to the build makers, but is very restrictive otherwise (actually I recently found out RetroBat team doesn’t even endorse Retro-Bliss… which is rather stupid of them, as Retro-Bliss is possibly their most successful implementation) and with very slow update cycle (RetroBat, not Retro-Bliss)… latest RetroBat update was 15 months ago until the last update a few days ago.

Wolfanoz Fully Loaded (LaunchBox)

This is an older project (2019), (also known as “2.6TB” or “[3TB]” …but actually 2.7TB), monolithic (no packs), that is worth mentioning, because it was really well made from the start. The “small” (compared to others above) size of the project, doesn’t mean it is thin in the systems it supports, just that because of the build’s age, it doesn’t include latest couple of gens machine emulation (that use much larger roms). We already talked about why LaunchBox is an advantage (or disadvantage). It looks nice and just works.

PLUS: LaunchBox. Still of the most complete implementations for some of the machines it includes. One download and you are ready to go. That said, the size (less than 3TB) shows the build’s age. It used to be considered humongous, but newer builds with newer machines emulated (that use larger roms), easily go three times the size.

MINUS: LaunchBox. Old, no new development for it (or heard of newer project by the builder), doesn’t include the most modern machines.

So… What would I use ideally?

Complete Play, run on LaunchBox AND RetroFE (user preference… actually support for more than one front-ends for the same build is not that hard if implemented from the start as most front-ends can use the same metadata), both running TYPE-R theme and having RetroBliss documentation and support and CoinOps restrictions on how to implement a supported fan made pack.

So I can keep dreaming.

This cannot happen and sizes are MONSTROUS (if someone wanted to have all the above at the same time, 40TB are probably not enough AND double that, if you also want to keep the installs, to seed, re-use etc.),

I can privately tell you what I have done for myself but this really depends on someone’s needs and preferences.

Before I close this huge thing, I want to mention a few smaller and/or specialized builds, that deserve attention:

Crusader’s Computer Classics RELOADED (RetroFE)

This started from a stand-alone build (based on CoinOps), specialized to (some) 8 bit computers. The project then shifted (way before really completing the 8 bit part if you ask me, but this is the decision of Crusader) and added a few 16 bit computers. Then added some early consoles. Then added some early PC games and some arcade. Latest “add on” is a PS1 pack that is (probably) bigger than the rest of the project. So it really switched to being a “mini-me” Next 2. Not sure of the path this project will take, but it is interesting and deserves mention and packs really work as Crusader probably hand-picks each game.

Zombeaver’s C64 Dreams (LaunchBox)

This is the love child of Zombeaver for the C64. It started as Zomb’s idea of porting Gamebase64 to Launchbox, but while it still is the “core” of the project (he hasn’t yet finished all GB64 alphabet), it went further as Zomb also adds games he likes or being requested by others. It is a very elaborate project, very well made with details I cannot really list here (for example you can really call a game’s manual right then and there while gaming), but is not BigBox based, just (free) LaunchBox. That said, there is a slowly progressing video capture project, that MAY help this move to BigBox in the future.

Even without the fireworks of BigBox, this is really the de facto C64 build to have. This is what someone that needs to add C64 to some other collection needs to blatantly steal (as it seems to happen in the field of retro builds anyway). Zomb really listens to people needs, but also has his own rhythm (and Real Life [TM] reasons) to make updates on the project. Release 0.45 came in January 2022 and next release (probably 0.60 and a rather major update), is unknown really (but is mostly complete, I hear). My only “issue” is that I would love to see 1.0 before I have grandchildren.

Gruby’s Adventurepack (custom, simple, front-end called SVMe)

Well plain and simply, the go-to collection for playing adventures. This is not limited to SCUMMVM, although the main body of the collection IS SCUMMVM. If you want a nice looking shiny build, this is not it. It is just the, as complete as possible, collection of any interpreted adventure, in any official (AND unofficial) language released. So probably an overkill to many, as it currently closes to 1TB (will probably touch it in a couple of releases). It used to have a roughly monthly release, but now is more like every 2-3 months.

eXo’s builds (eXoDOS, eXoWin3X and upcoming). (LaunchBox)

eXo is one of the most organized builders and actual developers of collections, currently specialized in bringing DOS and Win 3.X games to current PC. He manages a sizeable team that is really dedicated improving and growing the projects. eXo’s projects rarely update, but are really beta tested and ready to go when released. We are eager to see the next versions of everything.

Gamebase (own front-end)

This is just here as an “honorable mention” as it is the grandfather to many of the projects. It uses a (now very old) front-end (which now also has an unofficial, newer, java implementation) and people made collections specialized to single machines (you actually chose which collection you want to open when running GameBase), with the most famous being GameBase64 for Commodore 64 (which DOES still get updates sometimes).

MAME (yes, it does have own front-end)

MAME is also mentioned honorably, and I don’t really expect people to use a “plain” MAME (although I do), when MAME is part of probably ALL other builds (even those claiming to use RetroArch, remember RetroArch is the “glue” to existing emulators, not an emulator itself, MAME IS an emulator to thousands of systems).
It deserves to be here, as it DOES implement a GUI that supports screenshot display and such (and many people seem to not realize it after all these years, as it started command-line based). I do not mean MAMEUI and such builds. Plain MAME does have a GUI (limited and less beautiful sure, yet functional). Since complete MAME itself is nearing 4TB (!!!) fast (WITHOUT videos of the games) and you can run everything from its GUI, it can be considered a “build” by itself.

Closing (until next update)…

As I said, I left out plenty, but I think the info is enough already.

What could be useful to some, is my personal history using the builds and why I moved around… This is the most personal part of this document, so it SHOULD NOT affect your choices whatsoever.

  • Found CP78 older project (way before Complete Play). Initially one not using LaunchBox, then an update using LaunchBox.
  • Initially found it in some non-verified location, then found that the project had its own discord and realized there is an official host of the packs and re-downloaded from there (as there were issues from the other source).
    If you need to know, got things from ArcadePunks, they were messed up and I re-downloaded from You will eventually realize this is a trend, so it must mean something.
  • I left CP78, as I think there were communication issues between us. There was some tension (not that much) and it was best to let things cool down. Disclaimer: I don’t claim that was entirely CP78 fault.
    Another thing I didn’t like, is the heavy use of middle-ware called RocketLauncher. It shouldn’t bother me (as normally a user never knows what makes things tick underneath), but since I was already seasoned in emulation, I had my own preferences, likes and such.
  • Found BP’s builds, because of and his discord. I don’t remember which build it was back then, but looked very nice, although purely “console oriented” (i.e. looks nice on an arcade console – maybe not the best on a PC where you expect more mouse control and more info).
  • Realized BP had a long history of builds starting from Xbox, moved to PC, but I wasn’t very sure of the differences of those builds. Seems that with every tune-up or skin tweak he made (or copied), he made a different build, named differently. Something he still follows to this day and still doesn’t make sense.
  • Still, I supported the project(s). To me Next 2 was the magnum opus, if we take flexibility into account. I made a script to help people with multiple disks, I even got the t-shirt (literally).
  • This didn’t stop the personal issues BP has with well, practically everybody. I got banned because he saw me on the member list of some “competitor’s” discord (yes not even talking in there, just joined). Then I realized this was happening every now and then. He just dumped people en masse (even fans) just because they were… looking (!!!) at competitors’ work. Work that he believed “others” steal from him (while I later discovered that he has done the same and admitted to it too). It was clear we were dealing with mental issues. So I stirred clear, although following loosely his work progress.
  • Next 2 remained my main build, basically because my younger son was really comfortable using it.
  • So I discovered CORE’s work and their upcoming Type-R project (and side-project 1G1R). Looked REALLY nice. I actively helped (and managed) to spread the word and the project grew larger and started releasing things. Although it was possibly the best looking, I didn’t go deep into it, as it was not very much into old 8-bit computer stuff I so much liked. The plan was that it WOULD add those, but really looked more focused on 16bit console era. Things became worse when I realized there was no real attempt to organize what is released, by whom, how and in general set standards for possibly even internally (although I am sure people will say I am wrong). There is a discrepancy even for original packs… there are 1G1R packs (“everything that matters”), there are “best of” limited to around 25 games, there are other types of packs too… plus an uncontrollable river of unofficial packs.
    So I do support the project, cannot really follow it properly though. Your mileage may vary.
  • …but the above contributed, so that Type-R, although a work of art, never got to be my main build.
  • Somewhere in between I discovered Wolfanoz build, which was “one off” but “good enough” (only lacking more modern emulation), download, extract, run, a single things. Also based on LaunchBox, which promised an easy porting or merging to other LaunchBox projects. Wolfanoz though never made it to become my main build either, but I kept it (and keep it), as although so old, it is still right there on top with most of the platforms it supports.
  • Also somewhere there, I found RetroBLISS and its completely different philosophy of tight schedule of release, elaborate work on every pack, follow up on updates of the packs etc.
  • Unexpectedly enough (I didn’t want a third front-end in my life, LaunchBox and RetroFE were enough), RetroBLISS DID become my main build. At least for a while.
  • Having gotten back to CP78 discord, I was looking deep and hard, at Complete Play. RetroBLISS was great, but being “a completed project” by his creator (as I thought then), was in contrast with my preference on continuously evolving and improving builds. So CP became my main build AND RetroBLISS had to go (although I kept the majority of install files, I didn’t have space to keep it expanded somewhere to use).
  • Two newer updates.
    One is that Complete Play moved to no “free” support, although it will supposedly keep releasing free packs (after a patreon-only delay), but since only a couple of packs released soon after this decision (and we have no way to know if this decision changed further), we are not sure if the free packs will keep coming. I was actually planning to help through patreon (and not stopping anybody from doing it – he well deserves it), but this move, actually… stopped me (yes my brain goes counter-clockwise sometimes), at least for now, as I much prefer “Robin Hood” projects.
    The other new thing is that RetroBLISS DID get its new release (December 2022) and all previous release packs are compatible and there are already a few new ones released at the same time as the main update! Knowing VIRTUALMAN’s (and team) elaborate work, this project pushed itself back in the arena.
  • This is where we are now… Funny enough, although most CoinOps versions (except some stand-alone spin-offs) are eliminated from my server, Next 2 is still in limited use (because of my 6 y.o. son).

NAS (and Home Server) version 4 (part 6) – Using it for years. A retrospective.

Ένα μικρό post, ίσα ίσα για να ξυπνήσω το κοιμισμένο μου blog και να διαφημίσω την επιλογή που (ξανα)έκανα πριν 3 χρόνια να επιστρέψω στο UNRAID.
Έχοντας για οδηγό το προηγούμενο post (part 5), ουσιαστικά κάνω up-to-date την τότε πληροφορία.

Το array που έφτιαξα πριν 3 χρόνια έχει αναβαθμιστεί αρκετά και την περίοδο αυτού του post έχει φτάσει τα 47TB (usable), αλλά έχω περίπου 6 ελεύθερα.
Οι δίσκοι είναι πια 2 x 8TB (ο ένας είναι ο parity) + 9 x 4TB + 1 x 3TB + 1TB M.2 cache disk. Ουσιαστικά σιγά σιγά άλλαζαν οι 3TB (δυνατότητα που έχεις λόγω UNRAID και χωρίς να αφήνεις unused space λόγω μεγέθους δίσκων) και πριν φύγει ο τελευταίος, μια ζημιά (που έφταιγα) οδήγησε στο να μεταβώ στην υποστήριξη πια έως 8TB δίσκων (αφού το parity έγινε 8ΤΒ, μπορώ σιγά σιγά να αλλάξω όποιο δίσκο θέλω με 5άρη, 6άρη, 8άρη).
Το υπόλοιπο hardware επίσης αναβαθμίστηκε, έχει αρκετά δυνατό CPU (non-server βέβαια), έχει 32GB RAM για να είμαι άνετος με τα (λιγοστά) VM που έχω και ενδιαφέρον έχει ότι έχει πια 10Gbit LAN, σε 10Gbit switch. Βέβαια μόνο το main PC μου “ανταποκρίνεται” με ανάλογο 10Gbit LAN, αλλά αυτό μου αρκεί. Στην πράξη το main PC είναι σαν να χρησιμοποιεί εσωτερικό του δίσκο (συνήθως).
Τα shares ε΄ίναι πια αρκετά οργανωμένα (αν και ειδικά τα προσωπικά δεδομένα, θέλουν πάντα πολύ μάζεμα), τα υπόλοιπα μέλη του σπιτιού έχουν και προσωπικά δικά τους κλπ.
Τα ενεργά (και μη ενεργά αλλά έτοιμα προς χρήση – μου αρέσει να τα ανοιγοκλείνω όταν τα χρειάζομαι τα μη βασικά) docker containers είναι πια αρκετά (σχεδόν 40), η υποδομή εξακολουθεί να βασίζεται σε NethServer (σε αναμονή για NS8 ή αν εμφανιστεί κάτι καλύτερο free, που από ότι έχω δει, δεν περιμένω κάτι).
Ουσιαστικά ότι στο part 4 εμφανίζεται σαν εκκρεμότητα, έχει κλείσει. Κυρίως έχει κλείσει με λύση (ακόμα και καλύτερη από ότι σχεδίαζα), αν και 2-3 non-critical απλά δεν ασχολήθηκα ποτέ.
Δε θα μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες. Αν ενδιαφέρει κανέναν, ρωτάει συγκεκριμένα.

Γενικά τη λύση UNRAID + NethServer τη συνιστώ τόσο πολύ, που έχει μπει και σε πελάτη πια. Υπόψη ότι π΄άντα φροντίζω να μαθαίνω (και να δοκιμάζω σε VM) τις εξελίξεις “ανταγωνισμού” στα δυο αυτά προϊόντα, αλλά δεν έχω βρει κάτι ακόμα να με κάνει να πω ότι θα αλλάξω κάτι.

NAS (and Home Server) version 4 (part 5) – Almost Done

Αυτό πιθανότατα είναι το τελευταίο part, αφού μένουν μεν εκκρεμότητες, αλλά το πράγμα έχει πάρει ροή και πιστεύω θα καλυφθούν οι ανάγκες (ή κάποιες θα προσαρμοστούν).

Οι αντιγραφές τελείωσαν. Έγιναν όλες οι μεταφορές από τους δίσκους data που ήταν NTFS (και μετά έμπαιναν στο array με XFS), ο τελευταίος έγινε parity. Είχα κάποια errors αλλά recoverable (περισσότερο transient) και -ΕΚΠΛΗΞΗ- ΚΥΡΙΩΣ από τους δυο Seagate που μου έχουν μείνει (έχω πει ότι δεν θα ξανα-αγοράσω Seagate;…).
Επίσης έκανα mount το παλιό σύστημα (δυο partitions) και πήρα από αυτό ότι “every day” αρχεία είχαν μείνει εκεί (και κάποια setting files που θέλω να έχω φυλαγμένα ακόμα και να μην έχω SBS). Ο δίσκος αυτός (SSD 480GB… θα δω τι θα τον κάνω) και ο 1TB που είχα για backups (και τώρα δεν χρησιμοποιείται αφού τα backups των πιο σοβαρών αρχείων μένουν στο array), έχουν μείνει unmounted μέσα στο μηχάνημα, μέχρι να χρειαστώ το χώρο (να μπουν άλλοι δυο δίσκοι στο array).
Το array είναι στα 27TB με περίπου 8 ελεύθερα, με “συντηρητικούς” δίσκους 3TB. Άρα άνετα μεγαλώνει ΠΟΛΥ περισσότερο, αφού είπαμε έχω δυο κενές θέσεις και μετά από αυτές, μπορώ σιγά σιγά να αντικαθιστώ και με μεγαλύτερους αν θέλω (αυτό είναι το πλεονέκτημα του RAID4… μπορείς να μεγαλώνεις και ένα ένα δίσκο, απλά κρατώντας μεγαλύτερο ή ίσο δίσκο για parity). Αλλά όμως ο χώρος περιέχει μερικά TB που είναι προς καθάρισμα έτσι κι αλλιώς, οπότε αυτά είναι μακρινά.
Οι δίσκοι εννοείται κάνουν spin-down όταν δεν χρησιμοποιούνται ενώ και τα folder listing κρατιούνται σε cache οπότε δεν κάνουν spin-up χωρίς λόγο.
Τα shares έχουν όλα το security που πρέπει (με απλό SMB αυτή τη στιγμή, χωρίς ο unRAID να είναι μέρος κάποιου AD – more on this later – καθώς και 1-2 shares σε NFS λόγω NethServer), καθώς επίσης και ρυθμίσεις για το πως να “σπάνε” τα folders στους δίσκους όταν χρειαστεί (τα καλά του RAID4 και του unRAID, αφού οι δίσκοι ΚΑΙ χωριστά μπορούν να χρησιμοποιηθούν άνετα και να έχουν συγκεντρωμένα – όσο γίνεται – τα αρχεία που ανήκουν στους ίδιους φακέλους, αντί να είναι σκόρπια παντού).

Μια παρένθεση άσχετη, για το πόσο καλό είναι το 100/10 από το FttH σπίτι. Σε άλλο χώρο (γραφείο) που έχει επίσης 100/10 (και μια χωριστή 200/20), άνοιξα share (απευθείας, χωρίς χρήση streaming servers) και έβαλα να παίξει full HD ταινία από το server μου σπίτι. Δηλαδή διπλό click στο video file και άνοιγμα με VLC. Έπαιξε ΚΑΝΟΝΙΚΑ. Ακόμα και το seek έκανε 2-3 δεύτερα να “φτάσει”.

Με την ευκαιρία την παραπάνω να πω ότι εννοείται έλυσα το θέμα με το 100Mbit Ethernet. Την παλιά κάρτα (που παίζει να είναι απλώς 100άρα τελικά και όχι να υπάρχει πρόβλημα) την άφησα μέσα (μέχρι να χρειαστώ το χώρο) αφού υποστηρίζεται backup connection από το unRAID και μια PCIe 1000άρα “ανάσανε” το δίκτυο. Μάλιστα ήθελε ΚΑΙ αυτό να με κουράσει, αφού στην αρχή δεν την έβλεπε, άλλαξα PCIe θέση, την είδε αλλά δεν φαινόταν στην πραγματικότητα πριν γίνει κάποιο configuration στο unRAID (και μετά όχι απλά να τη δει, αλλά να τη δει και πρώτη).

Όσο αφορά τις υπόλοιπες εκκρεμότητες που προχώρησα…

  • Μπήκε docker με duplicate finder. Ανοίγει δικό του web tab με γραφικό interface (δηλαδή σύνδεση σε γραφικό περιβάλλον μέσω VNC), επιλέγω φακέλους που θέλω να τσεκαριστούν αν έχουν duplicates και ψάχνει. Είναι εφάμιλλο με αυτό που είχα συνηθίσει στα Windows.
  • Μπήκε docker με JDownloader2. Εκεί τελειώνουν οι downloaders οπότε δεν έχω κάτι να συζητήσω για αυτό.
  • Μπήκε docker με sync σύστημα. Ακόμα το “στρώνω”, αλλά φαίνεται να μπορεί να καλύψει και το scheduled duplication (backup) κάποιων φακέλων προσωπικών που το… απλό RAID δεν με καλύπτει. Το duplication γίνεται σε άλλους δίσκους του array (πράγμα που μόνο λύσεις σαν το unRAID το κάνουν και όχι κανονικά RAID συστήματα).
    Αν παίξουν σωστά τα schedules ΚΑΙ μπορέσει να χρησιμοποιηθεί εύκολα και για το περιοδικό mirroring που κάνω με USB δίσκους (με emulation stuff), θα είμαι καλυμμένος.
  • FTP δεν θα βάλω. Δεν μου χρειάζεται ακόμα. Υπάρχουν έτοιμες λύσεις και στο unRAID και στο NethServer και σε plug-ins πιο “σπέσιαλ”.
  • Στρώθηκε αρκετά το NethServer, είναι σε λειτουργική κατάσταση (σχεδόν) πλήρως. Υπάρχουν θεματάκια που κοιτάμε.
  • Σε ότι αφορά το mail, τα PST files μπήκαν σε ένα share (NFS και όχι “στεγνό” mount αφού το CentOS δεν υποστηρίζει 9p filesystem τελικά) και έγιναν “αρκετά καλά” import κατευθείαν στο WebTop service. Υπάρχουν πράγματα που δεν δούλεψαν σούπερ (ειδικά σε ότι αφορά δευτερεύοντες φακέλους), αλλά δεν είναι πρόβλημα, γιατί το Outlook δουλεύει κανονικά (και mobile clients επίσης) και έτσι “εκκρεμότητες” του PST μπορούν να καλυφθούν και απευθείας από το Outlook (drag-n-drop). Το web client είναι άριστο. Υπάρχει ένα θέμα ακόμα με το αν συγχρονίζουν σωστά επιπλέον φάκελοι. Πιστεύω θα στρώσει το θέμα.
  • Γίνεται κανονικά λήψη (με IMAP connector) και αποστολή (με smarthost). Ακόμα δεν δοκίμασα να φέρνω gmail και yahoo (που έκανα στον SBS) αλλά υποψιάζομαι ότι θα δουλέψει.
  • Τα rules φαίνεται να παίζουν. Φτιάχνω όμως νέα, δεν έχω μεταφέρει τα παλιά (δεν ξέρω αν γίνεται καν, ευκαιρία για καθάρισμα).
  • Σε ότι αφορά contacts και calendar και για αυτά δούλεψαν ΧΟΝΤΡΙΚΑ τα import scripts, με αντίστοιχα θέματα που μπορούν να λυθούν από το Outlook. Υπάρχει ακόμα όμως θέμα για να παίξουν σε Outlook και mobile clients. Υποτίθεται το ActiveSync θα το έλυνε αυτό αλλά κάνει νάζια, όπως και το CardDAV/CalDAV. Θα δείξει.

Τι άλλο έκανα που δεν το είχα σχεδιάσει;

  • Έβαλα plug-in να μου λέει τι ανοιχτά streams παίζουν από το server (και αν θέλω να πετάξω κάποιον).
  • Έβαλα πρόβλεψη για S3 (sleep), αλλά θα δω αν το αξιοποιήσω και πως.
  • Έβαλα άλλα χρήσιμα scripts που δεν χρειάζεται χωριστή αναφορά.
  • Έβαλα… HandBrake (σε Docker) και μπορώ να κάνω ότι media θέλω recode εκεί απευθείας στο server.
  • Έβαλα MediaInfo (σε Docker) για να βλέπω απευθείας στο server τι CODECs χρησιμοποιεί κάποιο media file.

Τι μένει να γίνει;

  • Οι εκκρεμότητες mail/contact/calendar που λέω από πάνω.
  • Media stream plug-ins. Να μπορώ να streamάρω απευθείας στην TV θα ήταν σούπερ. Ή μέσω web όπου θέλω. Υπάρχουν λύσεις, αλλά ψάχνω ποια είναι καταλληλότερη.
  • Τα PC έχουν μείνει σε workgroup. Στην πραγματικότητα δεν με καίει τρομερά να ξαναμπούν σε domain (που υπάρχει στον NethServer), θα δείξει. Δεν τρελαίνομαι να κάνω και συνεχώς migration των profiles.
    (άσχετη παρένθεση, το HTCP χάλασε, δεν ανάβει καν… δεν έχω προλάβει να ασχοληθώ… ένας λόγος που θέλω να παίξει streaming στην TV).
  • Στο ίδιο θέμα, δεν έχει μπει ούτε ο unRAID είπαμε σε domain. Είναι προβληματική διάβασα η σύνδεση, όταν δεν υπάρχει χωριστός Windows ή SAMBA server, είναι πολύπλοκη η διαδικασία να γίνει join ενώ ο SAMBA server είναι σε VM μέσα στο ίδιο το unRAID. Θα χρειαστεί προσωρινό VM σε άλλο μηχάνημα, θα βγαίνει εκτός domain σε κάθε στραβή… Θα δείξει. ΔΕΝ με καίει γιατί και το απλό SMB παίζει άριστα (ειδικά εφόσον τα user credentials τελικά είναι ίδια).
  • Δεν έχει δοκιμαστεί το Jabber, ούτε το Mattermost.
  • Ψάχνω μήπως βρω καλύτερη λύση για DNS, αλλά δεν με καίει τρομερά γιατί τη δουλειά μου την έκανα (αφού ξέρω πως να “μπερδέψω” τέτοια πράγματα ώστε να δουλεύουν).
  • Δεν ασχολήθηκα ακόμα με το rClone για να φέρω “τοπικά” τα cloud services μου. Αν θέλω.
  • Δεν έβαλα ακόμα torrent client γιατί ψάχνομαι τι ακόμα (υπάρχει και ο αγαπημένος μου qBitTorrent, αλλά προτιμώ να κάνω re-evaluate πρώτα).

Αυτά. Πιθανά για τις λεπτομέρειες που μένουν να μην γραφτεί άρθρο (κούρασες μεγάλε), οπότε, με γεια!

(έγιναν προσθήκες την ίδια μέρα)

NAS (and Home Server) version 4 (part 4) – No Turning Back

Κατέληξα λοιπόν, unRAID + NethServer + various extras.

Το μεγάλο ρίσκο ήταν η μεταφορά των υπαρχόντων profiles σε δυο βασικούς υπολογιστές στο σπίτι. Ο ένας έχει μόνο ένα account (είναι το home cinema PC), ο άλλος είναι ο κεντρικός υπολογιστής που είχε τρία domain accounts σε πλήρη χρήση (τρία μέλη οικογένειας), συν ένα τοπικό λογαριασμό που δεν ήταν σε χρήση (αλλά θα χρειαζόταν για την αλλαγή των άλλων profiles). Ευτυχώς διαπίστωσα ότι αυτός ο λογαριασμός μπορεί να δημιουργούσε conflict βγαίνοντας από το domain, αφού έχει ίδιο user name με το δικό μου domain account. Οπότε έφτιαξα έναν άλλο τοπικό διαχειριστή. Μετά άρχισα να δοκιμάζω το migration από το πιο “ανώδυνο” λογαριασμό (αυτόν τον μόνο του στο HTPC). Αποφάσισα αντί μεταφορά από domain σε domain, αφού τα domain δεν θα συνέπεφταν να γυρίσουν όλοι σε workgroup στο οποίο θα μείνουμε “με την ησυχία μας”, μέχρι να υπάρξει σταθερό domain (και αν υπάρξει, γιατί σε εκείνο το σημείο σκέφτηκα αν χρειάζεται τελικά – που αποφάσισα ότι ναι το θέλω). Η πρώτη αλλαγή έγινε μια χαρά. Ο λογαριασμός πήγε στο workgroup και έγινε και migrate ταυτόχρονα. Μάλιστα συνέχισα να βλέπω τα share του server (του SBS) αφού τα credentials παρέμειναν.
Συνέχισα στο κεντρικό μηχάνημα. Το πιο εύκολο profile έγινε πράγματι εύκολα. Τα άλλα δυο είχαν μια ιδαιτερότητα που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει το tool του migration. Είχα μεγάλο μέρος του profile σε άλλο δίσκο (E:\). Στο ένα profile δεν είχε άμεσα μετά την αλλαγή access στους φακέλους του “παλιού” profile στο Ε:\, αλλά αφού και ο νέος χρήστης ήταν τοπικός διαχειριστής, εύκολα τελικά είδε μέσα. Το σύστημα τελικά αναγνώρισε και αυτούς τους φακέλους ως μέρος του profile (αν και στο συγκεκριμένο ίσως υπήρχε κάποιο μικρό χάσιμο σε αρχεία… ευτυχώς ότι σοβαρό υπάρχει φυλαγμένο).
Το τελικό και μακράν μεγαλύτερο profile, φρόντισα να το αντιγράψω ολόκληρο (ότι είχε και στο C:\ και στο Ε:\) σε ένα προσωρινό φάκελο για σιγουριά. Τελικά δεν χρειάστηκε. Με το τελευταίο migration έστειλα και το μηχάνημα σε workgroup, φρόντισα μετά να ξαναδεί ότι είχε στο Ε:\ και δεν φαίνεται να επήλθε κανένας “τραυματισμός”. Μάλιστα πάνω από μια μέρα δούλεψα κανονικά το μηχάνημα στο παλιό server, αν και ήμουν σε workgroup (απλώς χρειαζόταν αρκετές επιβεβαιώσεις credentials σε διάφορες περιπτώσεις).
Άνοιξα και το Outlook μετά από καιρό (δουλεύω πολλούς μήνες μόνο μέσω web), έβαλα να δει τα mailbox όλα (και direct access όχι cached) και το έβαλα να κάνει τα πάντα PST export, ενώ είχα κλείσει τον POP Connector για να μην έρθουν νέα mail (και στην ανάγκη να βλέπω στους “μητρικούς” mail server μέχρι να στρώσουν τα πράγματα).
Μετά από αυτό ήταν η ώρα της αλλαγής…

Έκλεισα τον SBS2011 (δεν με ένοιαζε να πάρω κάτι από εκεί αφού τους δίσκους του θα μπορούσα να τους κάνω mount και να τους διαβάσω), έβαλα πρώτο στο boot order το stick, ξεκίνησε το unRAID. Η μια μέρα (με διαλείμματα φυσικά) πέρασε βάζοντας βασικά τα plug-ins για να γίνει πιο άνετο στη χρήση. Πράγματι δούλευε αρκετά άνετα. Φυσικά ακόμα δεν υπήρχε ούτε docker σε χρήση, ούτε VM. Το μόνο πράγμα που μπήκε online είναι το cache (SSD) disk, που το χρειάζεται και για την αποθήκευση πραγμάτων που θέλει ο ίδιος ο unRAID να χρησιμοποιεί γρήγορα (πέρα από πραγματικό write cache για το array). Εκεί βάζει by default τα docker και VM – και μετά πρέπει φυσικά να φροντίσεις να κάνεις backup όπου θες (πχ. μέσα στο array) με ειδικά plug-ins. Αυτά ρυθμίστηκαν.

Με την ευκαιρία άρχισα την πρώτη μεταφορά (αφού είναι μεγάλος ο όγκος και θα πάρει μέρες). Βρήκα ποιος δίσκος είναι ο παλιός parity, τον καθάρισα, τον πρόσθεσα στο array και έβαλα να δει τον επόμενο δίσκο NTFS… τον είδε και τότε έβαλα και το πρώτο docker, που είναι ο Krusader, δηλαδή πρόγραμμα α λα Opus, α λα Norton Commander (για τους PCάδες), α λα Midnight Commander (για τους Linuxάδες). Για την ακρίβεια υπάρχει Midnight Commander ήδη αν κάποιος θέλει να δουλέψει πάνω στην τοπική κονσόλα του unRAID… αλλά η ευκολία του Krusader είναι ασύγκριτη, αφού το docker το βλέπεις σε ένα ωραίο web tab με VNC. Έτσι ξεκίνησε η πρώτη μεταφορά. Μάλιστα διαπίστωσα ότι είχε ξεπεραστεί και το πρόβλημα με τις κωδικοσελίδες, μια και παλιά στο unRAID είχα πρόβλημα τα Ελληνικά να φανούν Ελληνικά. Βέβαια τότε ήταν ακόμα η εποχή που δεν είχαμε καθαρό UNICODE.

Δυστυχώς τότε διαπίστωσα και το πρώτο πρόβλημα του server. Για κάποιο λόγο η κάρτα δικτύου έπαιζε στα 100. Αυτό ακόμα δεν ήταν θέμα, αλλά θα ήταν στην κανονική χρήση. Μάλιστα ήμουν σίγουρος ότι στον SBS έπαιζα στα 1000 και έφταιγε κάτι στο Linux. Τελικά ΠΙΘΑΝΑ έκανα λάθος. Με τα πολλά διαπίστωσα ότι η κάρτα δικτύου η on-board ενώ δεν έδινε κανένα error, δεν δούλευε καθόλου (δεν έδειχνε connected)… …πράγμα που κάποτε ήδη ήξερα (!?) γιατί όπως φαίνεται είχα βάλει κάποια στιγμή (δεν το θυμόμουν ΚΑΝ), μια PCI κάρτα δικτύου και με αυτή έπαιζα στον SBS. Όμως αυτή η κάρτα αν και 1000άρα (νομίζω) έπαιζε στα 100 (πράγμα που διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν ούτε θέμα καλωδίου, ούτε πόρτας switch). Ακόμα πεπεισμένος ότι στα SBS είχα 1000, διέκοψα την αντιγραφή και πήγα να ξαναbootάρω στα Windows απλά για να δω αν ισχύει… Αμ δε! Δεν ξέρω τι έπαθε ο SBS (τσαντίστηκε;…) αφού οι δίσκοι που του χρειαζόντουσαν ήταν απείραχτοι (ο C:\ και ο D:\), αλλά ενώ ξεκίνησε να φορτώνει, έμεινε πολύ πολύ ώρα σε μαύρη οθόνη (υποτίθεται κάνοντας κάτι, αφού οι δίσκοι ήταν σε λειτουργία, άλλοτε λίγο άλλοτε περισσότερο). Πάρα πολύ ώρα. Ίσως αν το άφηνα κάνα… δίωρο να αποφάσιζε να ξεκινήσει, αλλά δεν υπήρχε λόγος. Όσο ήταν στην μαύρη οθόνη το δίκτυο ήταν στα 100 (φαινόταν από το LED του switch) – μάλιστα νεότερο σενάριο λέει ότι μπορεί να ήταν πράγματι 100άρα η κάρτα (πράγμα που θα δω όταν την αφαιρέσω) και είχα bottleneck και στον SBS (ίσως την είχα βάλει προσωρινά και έμεινε μόνιμα… ούτε θυμάμαι). Οπότε shutdown στον… τσαντισμένο SBS και επιστροφή στο unRAID. Συνέχισα τις τοπικές αντιγραφές και αποφάσισα ότι θα δοκιμάσω (μάλλον απόψε) με μια PCIe 1000άρα κάρτα (10 ευρώ έχει).

Όσο προχωρούν οι αντιγραφές (που και αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό συνεχίζουν, έχουν ενταχθεί 4 δίσκοι από τους 10) εγώ “κουρδίζω” ακόμα το unRAID και ξεκίνησα επιτέλους το δεύτερο βασικό component. Να φτιάξω VM με NethServer. Αρχικά πήρα μια τρομάρα. Ενώ χρησιμοποίησα το έτοιμο preset για CentOS (αφού σε αυτό βασίζεται ο NethServer) με μικροαλλαγές, ξεκίνησε το στήσιμο και ξαφνικά… μαυρίλα. Αυτό το έκανε 2-3 φορές. Μετά ξανάφτιαξα το VM με κάποιες παραλλαγές και αυτή τη φορά είδα κανονικό setup να προχωράει.
Μπήκε και ο NethServer. Άρχισα όλες τις ρυθμίσεις που μπορούσα χωρίς να χρειαστεί LDAP. Είχα για μπούσουλα και το δοκιμαστικό VM NethServer που είχα στήσει αλλού. Μπήκε και ο SAMBA AD, αλλά δεν έχω τολμήσει να γυρίσω μηχανήματα σε domain ακόμα (και πάλι migration accounts). Σιγά σιγά. Τα μηχανήματα παίζουν ΟΚ και έτσι με τοπικούς λογαριασμούς. Έχω ανοίξει ένα σωρό θεματάκια στα support communities και του unRAID και του NethServer, αλλά προχωράω αρκετά καλά. Σίγουρα κάποια δεν θα “κάτσουν” ΑΚΡΙΒΩΣ όπως τα σχεδίαζα (άλλο το “επί χάρτου”), αλλά βρίσκονται λύσεις.
Μπήκε και ο mail server (και δοκιμάστηκε το πολύ καλό web του) ΑΛΛΑ ακόμα δεν έχει μπει σε πραγματική λειτουργία (δηλαδή να λαμβάνει). Νομίζω δουλεύει ήδη η αποστολή πάντως. Επίσης ακόμα δεν δοκιμάστηκε IMAP σύνδεση από Outlook, που αν γίνει θα ξαναρίξω τα παλιά mail μέσα (γιατί πολύ απλά ήταν βασικό για μένα να ψάχνω και να βρίσκω email του 2003, μέσω το web mail). Μάλιστα όπως είπαμε υπάρχει script που μπορεί να τα κάνει import απευθείας μέσω server console (αρκεί να καταφέρω να κάνω mount ένα share του unRAID μέσα στο NethServer, που ακόμα το ψάχνω πως).
Ένα καλό νέο είναι ότι μπόρεσα (πράγμα που είχε χαλάσει από την εποχή που μπήκε οπτική ίνα σπίτι και άλλαξα το router – και ενώ ήταν στημένος σωστά) να ξαναδώ μέσω VPN το σπίτι, οπότε προχώρησα τη διαδικασία ακόμα και από μακριά βλέποντας κανονικά τα FQDN που θέλω (ενώ αρχικά αναγκαστικά είχα ανοιχτό το PC σπίτι για να βλέπω από “τοπικά”). Αυτό ήθελε κάποιες DNS ταρζανιές λόγω του περιορισμένου DNS server του NethServer – αλλά έγινε.

Οπότε έχουμε:

  • Συνέχεια των αντιγραφών δίσκο – δίσκο (μεταφέρω στο array, προσθέτω στο array και πάμε πάλι).
  • Συνέχιση βασικών plug-ins στο unRAID.
  • Συνέχιση “στρωσίματος” του NethServer.
  • Μεταφορά των profile και μηχανημάτων πάλι στο (νέο) domain.
  • Λύσιμο θέματος κάρτας δικτύου.
  • Σύνδεση Outlook IMAP, αν και δεν θα είναι μόνιμη τουλάχιστον να ξαναμπούν τα παλιά mail πίσω.
  • Σύνδεση mobile clients και -προσοχή- λύση και για contacts, calendars (και tasks).

Για να δούμε…

(2019-10-22 – μικρό update)

Τον μικρό και τα μάτια μας!

Μια κοπέλα έγραψε κάτι πολύ ωραίο:
“Δεν μας χρειάζεται ο Παναγιώτης Ραφαήλ… Εμείς τελικά τον χρειαζομασταν.”

Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς μας χρειάζεται, αλλά όλο αυτό γίνεται για να μην χρειάζεται κανέναν.
Το ωραίο που έγραψε η κοπέλα είναι το δεύτερο μέρος, ότι εμείς τελικά τον χρειαζόμαστε.
Για να ανακαλύψουμε την ανθρωπιά μας. Για να θυμηθούμε τα σημαντικά και να καταλάβουμε τα ασήμαντα.
Το παιδάκι πρέπει να ζήσει και να γίνει πρεσβευτής ενός κόσμου που δεν πρέπει να χαλάσει περισσότερο, αλλά να κάνει reset.

Αρχίζει και μεγαλώνει το κύμα και αυτό χρειάζεται γιατί όλος αυτός ο δρόμος έφτασε το ποσό στη μέση (εδώ που τα λέμε, ένας “βαρβάτος” επιχειρηματίας, άνετα καλύπτει το υπόλοιπο, αλλά ακόμα δεν είδαμε κίνηση… παίκτες στραβοκάνιδες ξέρουν να παίρνουν, βίλες και κότερα που δεν πατάνε ποτέ… ιδού η Ρόδος… ή να πω η Μύκονος;…).

Ο άλλος πούλησε μια από τις μηχανές του και θα δώσει το ποσό στον μικρό. Όποιος τον ξέρει θα τον ξαναδεί ποτέ με τον ίδιο τρόπο; Ποτέ. Αυτό δεν πληρώνεται. Είναι σωτηρία της ψυχής επί της Γης. Ακόμα δηλαδή και αν δεν υπάρχει τίποτα μετά. Αυτός ο άνθρωπος, αύριο θα έχει 10-20 χτυπήματα στην πλάτη, “μπράβο ρε φίλε, είσαι μεγάλος μάγκας”.

Πάμε γερά λοιπόν.10; 20; 50; 500; Όλα μετράνε, ανάλογα ότι μπορεί κανείς. Και όχι μια φορά. Αν τον άλλο μήνα δεν έχει μαζευτεί ακόμα, άλλη μια φορά.

Πολλοί λένε “ναι αλλά ο μικρός είναι ένας, τι γίνεται με κάθε επόμενο, αυτό θα κάνουμε επειδή δεν κάνει το κράτος;”.
Δεν είναι ακριβώς έτσι. Πρώτα από όλα ναι ακριβώς έτσι θα κάνουμε αν χρειαστεί. Αλλά δεν θα χρειαστεί. Αν ο Π.Ρ. πάει και κάνει τη θεραπεία και αυτή δουλέψει, στον επόμενο Π.Ρ. η επιτροπή “σοφών” (?) δεν θα έχει ΚΑΜΙΑ δικαιολογία να πει όχι. Θα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πει όχι. (στο κάτω κάτω οι φορολογούμενοι ΓΙΑ ΑΥΤΑ πληρώνουμε τους φόρους μας, όχι για να ταΐζουν αντιπροέδρους κλπ.) Δουλεύουμε λοιπόν εμείς (και ο ίδιος ο μικρός) για τον ΕΠΟΜΕΝΟ. Που δεν ξέρουμε πόσο δίπλα μας μπορεί να είναι.

NAS (and Home Server) version 4 (part 3)

(μην ξεχάσετε να διαβάσετε τα 2 προηγούμενα)

Πρώτα από όλα η αλλαγή θα είναι (σχεδόν) εξ’ ολοκλήρου σε software. Δεν θα είναι αλλαγή hardware.
Οι μόνες αλλαγές που θα γίνουν, είναι
(α) Να μεταφέρω το license του unRAID σε ένα κάπως μεγαλύτερου χώρου (για άνεση, στην πράξη και τα 2GB είναι μια χαρά) και μικρότερου όγκου (για να μην εξέχει πολύ αφού θα είναι μόνιμα επάνω).
(β) Να βάλω επάνω στο μηχάνημα (ports υπάρχουν) έναν SSD για να εξυπηρετήσει το caching + το να τρέχουν από εκεί Docker containers και VMs.
(γ) Κάποια στιγμή οι δυο δίσκοι που “περισσεύουν” (500άρης με OS και running data + 1TB backup), θα βγουν για να μπουν στη θέση τους μεγαλύτεροι για να αυξηθεί ο χώρος του array. (ο χώρος στο κουτί είναι για 12 x 3.5″ δίσκους – ενώ το 2.5″ caching θα βιδωθεί κάπου στο κουτί)

Όμως πέρα από το unRAID που από μόνο του ΔΙΝΕΙ κάποιες λειτουργίες πέρα από το να είναι array… τι άλλο θα βάλω για να καλύψω ότι έκανε ο SBS2011;
Αρχικά έψαξα μπας και τη γλυτώσω με σπαρτιάτικα Docker containers. Όχι. Μακριά από πλήρη κάλυψη. Οπότε θα μπει στο χορό και κάποιο virtual machine.
Υπάρχουν λύσεις Open Source. Έκανα evaluate 4-5. Ξέμειναν 3, ClearOS, NethServer, Zentyal (αλφαβητικά). Γρήγορα έφυγε και το ClearOS. Η τωρινή “πάλη” είναι μεταξύ των δυο. Έχει γίνει αρκετό evaluation (έχουν ξαναστηθεί 2-3 φορές το καθένα)… Έχω αρχίσει να καταλήγω.

Όλα δείχνουν ότι θα πάω στο NethServer. Το γιατί, θα το αναλύσω, αλλά ας δούμε όμως πρώτα τι θα καλύψει το unRAID από μόνο του.


Το unRAID, από την εποχή που το ξαναχρησιμοποιούσα, όπως είπα άλλαξε πολύ.
Από ένα ερασιτεχνικό “fan” project που ο προγραμματιστής του είχε βιαστεί να το κάνει commercial, έχει γίνει ένα προϊόν που υπάρχουν εταιρίες που το εμπιστεύονται πια.
Σαν features, ο πυρήνας του και η λογική του δεν έχει αλλάξει τρομερά (είναι κατά βάση μια flexible RAID4 λύση), αλλά τελικά έχει ασπαστεί τη φιλοσοφία των plug-ins (πράγμα για το οποίο ήμουν ένας από αυτούς που είχαν αγωνιστεί 10+ χρόνια πίσω να γίνει και είχα γίνει και κακός – αλλά ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, story of my life – έγινε ότι έλεγα ότι πρέπει να γίνει… έχω τουλάχιστον 2-3 άλλα παραδείγματα σε άλλα προϊόντα που το έχω “ξαναπάθει” αυτό). Ότι προσφέρει αυτή τη δυνατότητα αλλάζει ΤΕΛΕΙΩΣ το σύστημα. Αν βάλουμε ότι πίσω από την plug-in δυνατότητα, δίνει δυνατότητα για Docker containers αλλά και full Virtual Machines, καταλαβαίνει κανείς ότι ανάλογα πόσο αντέχει το μηχάνημα μπορεί κάποιος να κάνει ότι θέλει. Πχ. θα μπορούσα να ξαναστήσω τον SBS2011 μέσα σε VM αν ήθελα.

Ας δούμε για τι πράγματα θα χρησιμοποιήσω το unRAID “αμιγώς”…

  • Πρώτα από όλα το file sharing θα γίνει εννοείται από εκεί (αυτό είναι όλο το νόημα). Μάλιστα όπως φαίνεται υπάρχει δυνατότητα τα permission να είναι από Active Directory, πράγμα που μάλλον θα χρησιμοποιήσω. Το που θα βρω Active Directory το συζητάμε αλλού.
  • Το backup όποιων πραγμάτων πρέπει να γίνονται backup, θα το αναλάβουν plug-ins του unRAID.
  • Φαίνεται να υπάρχουν Dockers για Drobox sync, αν και μάλλον θα παίξει κάποια πιο γενική λύση cloud sync, όπως το RClone.
  • Φαίνεται να υπάρχουν plug-ins σχετικά με duplicate discovery (μου είναι απαραίτητο), μέσω hash checking βέβαια.
  • Μάλλον γίνεται να έχω JDownloader2 στο unRAID! (πάλι Docker!)
  • Υπάρχει εννοείται ενσωματωμένο file transfer (για να γίνονται τοπικά πράγματα που δεν χρειάζεται να εμπλέκεται PC).
  • Υπάρχει δικό του FTP.
  • Υπάρχουν διάφορα plug-ins για media services (πχ. Plex) και φυσικά θα διερευνηθεί το θέμα για την καλύτερη περίπτωση.
  • Υπάρχει torrent client σε plug-in.

Η όλη διαχείριση γίνεται από web.

Όμως τι γίνεται με όλα τα άλλα που μπορούσα να κάνω στον SBS2011 που τελικά ήταν ένα Windows desktop με όλες τις ευκολίες του; Εκεί θα αναλάβει τα ηνία κάποιο (ή κάποια) Virtual Machine. Με αρχηγό όπως φαίνεται το…


Ο NethServer νίκησε στο… νήμα το Zentyal, για να αναλάβει το κομμάτι των services που έχω καλομάθει να έχω τοπικά (αν και ξέρω την τάση να φεύγουν όλα στο cloud – όμως το μηχάνημα υπάρχει ήδη, το Internet του σπιτιού είναι πια μια χαρά και δεν θέλω περαιτέρω κόστη).

Ας δούμε τι θα κάνει ο NethServer και μετά βλέπουμε γιατί νίκησε στο νήμα το Zentyal (αλλά μετά τη γραμμή τερματισμού συνεχίζει να μεγαλώνει την απόσταση από τον αντίπαλο του)!

  • Προσφέρει πλατφόρμα Chat. Για την ακρίβεια πλατφόρμες Chat. Προσφέρει το κλασικό Jabber, αλλά προσφέρει και Mattermost που επιτρέπει full collaboration σαν το Slack ή το Microsoft Teams.
  • Προσφέρει (ΒΑΣΙΚΟ), Active Directory. Γίνεται κανονικά Domain Controller (Samba 4), οπότε τα Windows 10 Pro μηχανήματα μου θα συνεχίσουν να έχουν κεντρική διαχείριση access (θα γίνει profile migration). Οι δυνατότητες είναι βασικές, αλλά φαίνεται να υπάρχουν extensions από άλλους που εμπλουτίζουν τη διαχείριση.
  • Για ότι αφορά τις δυνατότητες του Exchange, αυτές έρχονται με δυο τρόπους και μάλλον θα χρησιμοποιήσω το δεύτερο, που στις δοκιμές μου φάνηκε πιο πλούσιος. Υπάρχει και “σκέτο” email μέσω RoundCube που είναι αγαπημένο των Linuxάδων, αλλά δεν θα το πλησιάσω (το δοκίμασα), δεν είμαι τόσο μαζοχιστής.
    • SOGo. Μια συμπαθέστατη πλατφόρμα email, με Contacts και Calendar, αλλά και ActiveSync. Φυσικά και web access πέρα από POP/IMAP.
    • WebTop5. Μια ακόμα πιο συμπαθής πλατφόρμα. Έχει ότι η παραπάνω, σε πιο “πλούσιο” βαθμό. Παίζει να έχει και δικό της chat (δεν το έχω βρει ακόμα) και ίσως και με video! (ίσως δεν υπάρχει στο Team edition)
  • Σε συνέχεια των δυνατοτήτων του Exchange, υπάρχει Anti-Spam, υπάρχει Anti-Virus (ClamAV), υπάρχει mail connector (χρησιμοποιούσα τον POP Connector του SBS2011), υπάρχει δυνατότητα Smarthost. Υπάρχει και δυνατότητα Graylist που δεν είχε ο Exchange.
  • Τέλος δίνονται αρκετά (όχι όσο πλούσια θα ήθελα) network services, όπως DNS (φτωχό, α λα router) και DHCP. Αν και το δεύτερο ίσως δεν το δουλέψω πια (και βάλω το router να κάνει τη δουλειά όπως όλοι). Το συγκεκριμένο θέμα θα το ψάξω περισσότερο, ίσως βρω καταλληλότερα plug-ins του unRAID ή και χωριστό VM (pfSense). Δεν σκοπεύω να χρησιμοποιήσω το NethServer για firewall, proxy κλπ. αν και έχει και τέτοιες δυνατότητες.

Πολλά από τα παραπάνω τα προσφέρει και το Zentyal. Αλλά στήθηκαν και τα δυο σε VM, δοκιμάστηκαν μέρες και ενώ η αρχική μου τάση ήταν στο Zentyal (είναι πιο “όμορφο” και εύκολο), θα πάω προς NethServer. Εδώ παραθέτω τα στοιχεία σύγκρισης που ασχολήθηκα. Δεν ήταν πλήρης σύγκριση, αλλά μόνο σε στοιχεία που ενδιέφεραν εμένα. Όμως και πάλι είδα ότι και σε αυτά που δεν χρησιμοποιώ, ο NetServer έδινε περισσότερα. Για να δούμε μια μικρή σύγκριση των δυο λοιπόν…

  • Το Zentyal έχει πολύ πιο “σωστό” web interface. Ωραία χρώματα, χωρίς υπερβολές και τα περισσότερα πράγματα είναι εκεί που πρέπει. Ο NethServer έχει δυο web interfaces. Το παλιό που είναι περισσότερο σαν μια μεγάλη λίστα με options αριστερά και το νέο που χρησιμοποιεί μεγαλύτερο βάθος από παρακλάδια, αλλά δυστυχώς δεν είναι ακόμα μοιρασμένα όπως πρέπει και γενικά θέλει δουλειά. Υποθέτω αυτό θα βελτιωθεί γιατί τώρα ήταν το πρώτο release με αυτό το interface ενεργό για όλους. Ωστόσο υπάρχει το φαινόμενο ότι υπάρχουν features που τα βρίσκεις άνετα στο παλιό και στο νέο μπορεί και να μη τα βρεις καθόλου, αλλά και το αντίθετο (νέα “apps” έχουν προστεθεί μόνο στο νέο). Επίσης στο νέο interface υπάρχουν και πράγματα σε ΑΣΧΕΤΑ σημεία! Ωστόσο λειτουργικά κάνεις ότι χρειάζεσαι, απλά μπορεί να χρειαστεί βόλτα προς το παρόν και στα δυο interfaces. Παρ’ όλη την δικαιολογημένη γκρίνια στο interface του NethServer, το νέο του GUI, προσφέρει και κάποια πράγματα που δεν προσφέρει καθόλου το Zentyal (εκτός αν μπεις με ssh που έτσι κι αλλιώς έχει και το άλλο). Πρώτα από όλα έχει κονσόλα εκεί μέσα στο web interface του! Δεν χρειάζεσαι ssh! Επίσης όλα τα logs είναι σε λίστα και τα βλέπεις άνετα.
  • Το Zentyal επίσης έχει και πιο “streamlined” Active Directory configuration. Βλέπεις το directory, βάζεις πράγματα, μπορείς να φτιάξεις units κλπ. Το NethServer αν και το έχει “κάτω από το καπό” (εξάλλου και οι δυο με Samba 4 παίζουν), δεν στο δείχνει, αλλά αν θες “βάθος” υπάρχουν κάποια plug-ins να βοηθήσουν.
  • Εκεί είναι και το μεγάλο κόλπο του NethServer. Πολύ περισσότερα plug-in apps. Είναι πολύ πιο πλήρες. Τα παραπάνω του Zentyal είναι ότι έχει RADIUS (δεν μου χρειάζεται), έχει καλύτερο DNS (θα ήθελα, είναι η μεγαλύτερη έλλειψη), έχει πραγματικό Certificate Authority (επίσης σημαντικό σχετικά, στα δικά μου setup). Αλλά κάπου εκεί τελειώνει το Zentyal. Ο NethServer έχει πραγματικά περισσότερα services (από FAX, μέχρι 2-3 groupware και private cloud). Μάλιστα (και κάπου εκεί τελείωσε το θέμα για μένα) φαίνεται ότι ο Zentyal είναι επικεντρωμένος στους developers του, ενώ ο NethServer (όπως και το unRAID που είναι από κάτω του) επιτρέπει την προσθήκη (δυστυχώς μέσω κονσόλας ακόμα) άλλων “repositories” και άλλοι προγραμματιστές έχουν εμπλουτίσει ΠΟΛΥ το σύστημα. Εγώ θα χρησιμοποιήσω τουλάχιστον 2-3 επιπλέον plug-ins που δεν δίνονται καν στο “core” NethServer.

Οπότε φτάνουμε στο δια ταύτα. Κάποιες τον ημερών θα αρχίσει μια διαδικασία που περιγράφεται περιληπτικά (χωρίς τα έκτακτα) ως εξής:

  • Σήκωμα των βασικών email accounts σε PST μέσω Outlook.
  • (Δεν χρειάζεται backup αρχείων γιατί οι δίσκοι που χρησιμοποιεί ο SBS θα παραμείνουν μέχρι νεωτέρας στο μηχάνημα και θα μπορούν να γίνουν mount στο unRAID για διάβασμα ή και να ξαναbootάρει ο SBS αν χρειαστεί).
  • Βασικό στήσιμο unRAID. Βάζω τα βασικά docker container και ένα VM με το NethServer.
  • Βασικό στήσιμο του NethServer.
  • Profile migration σε νέο domain για τα PC (υπάρχει εργαλείο).
  • Αφού έχω (εκτός απροόπτου) βασικό “δίκτυο” με email, domain και κάποια βασικά services, βάζω το Outlook να συνδεθεί και “ρίχνω” πίσω από τα PST τα mail στο νέο server (μάλιστα φαίνεται να υπάρχει και script που το κάνει!). Αυτό ήταν βασικό για εμένα (και με σταμάτησε από πολλά Internet based mail services), αφού έχω πιάσει ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ τον εαυτό μου να ψάχνει mail ίσως και 10 ετών πίσω (κάποιου πελάτη, κάποιας αγοράς, οτιδήποτε) και δεν θέλω να το χάσω. Ο όγκος δεν είναι τόσο μεγάλος, αλλά είναι αρκετά μεγάλο για ιδιωτικά hosting (δηλαδή θα με κάλυπταν μόνο cloud services από Google ή Microsoft, που σήμαινε ετήσιο κόστος).
  • Σιγά σιγά πέρασμα ένα ένα δίσκο του παλιού array. Mount το NTFS, πέρασμα του content σε δίσκο του array, φορμάρισμα του NTFS, πέρασμα στο array – μέχρι να τελειώσουν οι 10 δίσκοι.
  • Οι δυο τελευταίοι (SBS + live data + bare metal backup), πιθανά θα φύγουν μετά από καιρό όταν εμπιστευτώ το νέο σύστημα και θα δοθεί χώρος για άλλους 2 δίσκους στο array.

Αυτό είναι το τελευταίο άρθρο που αφορά τη σχεδίαση και επιλογή του νέου NAS/home-server και μάλλον θα υπάρξουν επόμενα (όπως παλιότερα) που αφορούν την πραγματική υλοποίηση.

Stay tuned.

(2019-10-16 – μικρό update)

NAS (and Home Server) version 4 (part 2)

Πρόσφατα λοιπόν ψαχνόμουν αν (και πως) θα συνεχίσω με το SBS2011. Είχε ενδιαφέρον που ξαναδιάβασα τη διαδρομή για ΝΑ φτάσω στο SBS2011 και βλέπει κανείς πως αλλάζουν οι ανάγκες, πως είναι κάποια πράγματα διαφορετικά από ότι τα περιμένουμε κλπ.

Αυτή τη στιγμή χρησιμοποιώ ένα server system που έχει καταργήσει η Microsoft εδώ και καιρό και ΔΕΝ θα αντικαταστήσει (κατάργησε όλο το “είδος”). Μου βγάζει θέματα, ως σύστημα, αν και έχω απενεργοποιήσει αρκετά services που δεν χρησιμοποιώ (πχ. WSUS και Sharepoint). Αλλά μου τρώει πολλά resources ένας SQL που πρακτικά δεν χρησιμοποιώ. Επίσης δεν έχω μόνιμο parity (μόνο snapshots με χειροκίνητο τρόπο), ούτε καν merging των folders ή των volumes, οπότε έχω χωριστά share, σπασμένα σε δίσκους (πχ. “Videos” και “Videos 2”). Ο κύριος FlexRAID δεν ξέρω καν αν ζει (ποτέ δεν ήταν εμπιστοσύνης – η πλάκα είναι ότι πήγα σε αυτόν επειδή αυτό ήταν το θέμα του developer του unRAID).
Άρα δεν είμαι και σε σούπερ κατάσταση. Απλά κρατάμε ένα σύστημα από τα “κορδόνια” για να μας δώσει το 70% των πραγμάτων που θέλαμε.

Η επόμενη λύση αν έμενα σε Microsoft, είναι full fledged servers (με action pack licenses) προφανώς σε VM. Δεν έχω τόσο δυνατό μηχάνημα στο σπίτι.
Όσο αφορά τα data, να έπαιζα με πιο “industry standard” RAID λύσης, πράγμα που μπορούσε να γίνει επειδή είχα πια όλο ίδιου μεγέθους δίσκους (10 x 3TB), αλλά θα μου στερούσε την (απαραίτητη) ευκολία να αλλάζω ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ δίσκο σε μεγαλύτερο όποτε μπορώ. Επίσης με πάει σε ένα σύστημα που οι single δίσκοι έχουν unrecoverable data (και δεν έχω full backups). Το RAID4 του FlexRAID και SnapRAID (και unRAID) επιτρέπει οι δίσκοι να μπορούν ΣΕ ΑΝΑΓΚΗ να ξανα-είναι ανεξάρτητοι με ότι data έχουν μέσα. Ακόμα και αν χαλάσουν… 5, χάνεις τα data των 5 αλλά μένουν των άλλων (αν χαλάσει 1 δεν χάνεις τίποτα βέβαια).

Φίλοι πρότειναν (βασικά ακόμα προτείνουν) να πάω σε “συννεφάκια” όπως GSuite και αντικειμενικά έχουν δίκιο. Αλλά γουστάρω και το “project” ενώ με το (σκέτο) cloud χάνεις αρκετές ευκολίες και flexibility. Κερδίζεις φυσικά άλλα πράγματα (πχ. απείρως πιο ήσυχο μυαλό).

Τι σκέφτομαι λοιπόν; ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ μετά από 10 χρόνια (!!!) στο unRAID συν κάποια λύση για να μου δώσει τα features (κάποια) που “χάνω” αν φύγω από Windows Server. Φυσικά και άλλα που ΔΕΝ μου δίνει ο Windows Server. Η λύση αυτή λέγεται ή Zentyal ή NethServer, στα οποία ήδη κάνω evaluation σε VM. Ήδη απέρριψα άλλα δυο.

Πρόσφατα, είπα να δω αν το (pro unlimited) license μου του unRAID δουλεύει. Έχουν περάσει 10 χρόνια με ΔΥΟ major versions και άπειρα minor. Ο Tom μεγάλωσε (έχει και εγγόνια) και εμπλέκονται και άλλα άτομα στην εταιρία του (που ήταν μόνος του και εξαφανιζόταν), αφού πια έχει μεγάλους πελάτες (ενώ χρησιμοποιείται φουλ από μεγάλους vloggers όπως ο Linus της LTT). Δεν είχε πια λοιπόν το “αφήνω ένα beta για 8 μήνες και εξαφανίζομαι”. Τα προβλήματα λύνονται, ενώ υπάρχει και τεράστιο fan base με wizards.
Το ίδιο το σύστημα έχει εξελιχτεί πολύ. Επιτρέπει πια plug-ins, Docker containers (!!!) και VMs (!!!). Αυτά λοιπόν, πρακτικά λύνουν ΚΑΘΕ περιορισμό (στην τελική ακόμα και Windows ξαναβάζω σε VM).

Παίρνω λοιπόν το στικάκι μου που είχα φυλάξει (μην ξεχνάμε το unRAID bootάρει από USB stick και είναι δεμένο με το UID του, δεν βάζεις όποιο να ‘ναι). Ένα Corsair 2GB. 😀 Παίρνω όλα τα περιεχόμενα και τα πετάω σε ένα φάκελο στο PC μου. Βάζω το installer του (νέου) unRAID και ξαναρίχνει μέσα στο στικάκι τα “φρέσκα”. Παίρνω το key file και το ρίχνω στο στικάκι. Κάνω να bootάρω…
Βλέπω την αρχική κονσόλα, ΑΛΛΑ με έχει σε demo mode. Δεν είδε το κλειδί. Απογοήτευση. Αλλά μπας και;…
…ψάχνω μήπως μετά από τόσα χρόνια έχω δικαίωμα φρέσκου κλειδιού (γράφω στην εταιρία) ΑΛΛΑ ψάχνω και αν πρέπει πια να είναι το κλειδί σε κάνα φάκελο μέσα… …ναι στο φάκελο config… το βάζω… ξανάbootάρω…
…ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ! Ναι είμαι Pro user μετά από 10+ χρόνια του stick σε ένα κουτάκι!

Ο δρόμος είναι πια ανοιχτός (αν και αν λάβουμε υπόψη τους προηγούμενους γεμάτος ταλαιπωρία). Μένει να κάνω κάποιες επιλογές στην σχεδίαση και να πάρω απόφαση να προχωρήσω.

Για τις επιλογές θα μιλήσω στο part 3.

NAS (and Home Server) version 4 (part 1)

Μετά από καμιά 20αριά (!!! …δεν είχα ιδέα ότι ήταν τόσα) παλιά blog-posts για το home server μου, φτάνει η ώρα για την επόμενη μεγάλη του αλλαγή. Που θα είναι σε software.
Για να ακολουθήσουμε την πορεία μέχρι τώρα:

  • (χάνεται στα βάθη του χρόνου… δεν θυμάμαι καν λεπτομέρειες) Κάτι βασισμένο σε Windows 2003 R2 SBS. Δεν ξέρω πότε. Υποψιάζομαι γύρω στο 2005.
  • Αρχές 2008. Αλλαγή σε unRAID. Αύξηση δίσκων, ταλαιπωρία. Δεν ξέρω τι έκανα με τα email (νομίζω τα δούλευα από το domain hosting μου απευθείας, με απλό -τότε- POP3).
  • Τέλη 2009. Ξαναφεύγω από το unRAID, για λόγους που εξηγώ στο άρθρο και έχει πλάκα να ξανα-ανακαλύπτω τι έλεγα τότε και πόσο δίκιο τελικά είχα (θα φανεί πιο κάτω). Windows Home Server + FlexRAID (snapshot based). Κατάργηση ενός μηχανήματος (είχα τρία, δεν το θυμόμουν) με τον ένα “server” να παίζει τη δουλειά των δυο. Πολύ ταλαιπωρία να ξαναπάω σε Windows, πήρε κάπου 2 μήνες.
  • Αρχές 2010 και ήδη δεν δουλεύω FlexRAID λόγω κάποιου θέματος, ενώ το WHS δείχνει τους μεγάλους περιορισμούς του. Αρχίζω τη σκέψη για SBS2008.
  • Τέλη 2010. Η αλλαγή δεν είχε γίνει ακόμα, είχα ένα WHS μισοδιαλυμένο. Με αλλαγές hardware (δεν εννοώ δίσκους αυτοί αλλάζονται κατά καιρούς χωρίς αναφορά) και περνάω τελικά σε SBS2011 που ήταν σε preview (δεν μπήκε ποτέ SBS2008)! Αυτός είναι ο πυρήνας και το χοντρικό στήσιμο του παρόντος μηχανήματος μου.
  • Μέσα στο 2011 πέρασα σε τελικής μορφής SBS2011, ξαναστήθηκε το FlexRAID.
  • Μέχρι σήμερα, είμαστε ακόμα σε SBS2011, έχουν αλλάξει πολλά κομμάτια hardware (το μηχάνημα έχει άλλο motherboard, RAM, έχει δυο PCIe SATA/SAS controllers κλπ.). Το FlexRAID το παράτησα γιατί άλλη μια φορά το παράτησε ο developer του (υπόψη ήμουν beta tester του, είχα ότι υπάρχει free, είχα τα email του κλπ. αλλά εξαφανίστηκε). Κάποια στιγμή πριν κάποιους μήνες πέρασα σε SnapRAID, ώστε να έχω έστω (όπως πριν χρόνια) snapshot based parity. Όμως και αυτό έχει θέματα, δεν μπορώ να γεμίζω αρκετά τους δίσκους γιατί το parity του δεν έχει αντιστοιχία χώρου 1:1, γιατί είναι file based και έχει overhead. Το SBS2011 έχει παρουσιάσει κάποια θέματα, τα χοντρά τα λύνω, αλλά αρχίζω να κοιτάω το επόμενο βήμα…

…το οποίο είναι να ξαναπάω στο unRAID!

(τέλος 1ου μέρους)

Σχόλιο mega on-off 2018

Στην έκθεση (και) φέτος, όσο αφορά την κατηγορία των μεγάλων on-off (όπως λέγαμε κάποτε την κατηγορία που τώρα έχει πολλά ονόματα, πχ. mega enduro, adventure κλπ.), που είναι και αυτή που με ενδιαφέρει από τότε που είχε σημασία να διαλέξω, παρατήρησα δυο πράγματα:
– Ότι σχετικό υπάρχει πλην των KTM και ίσως των Ducati (που είναι και ερώτημα πόσο on-off είναι τα MS), μοιάζει με GS. Μερικά μάλιστα απροκάλυπτα. Λογικό βέβαια.
Ενδιαφέρον ότι η KTM (σωστά) αντιλαμβάνεται ότι έχει “πατήσει” καλά στο χώρο αυτό και έτσι μπορεί και πλασάρει και “δικά της” πράγματα χωρίς να φοβάται ότι αντιγράφει. Υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το αν αυτά που φτιάχνει “δεν σπάνε δεν χαλάνε” και θα ακούσετε φανατικούς (και μάλιστα ειδικούς, όχι γιαλατζί) και του ναι και του όχι. Πιθανολογώ ότι η αλήθεια όπως πάντα είναι στη μέση, στο μέσο όρο της κατηγορίας, απλώς έχουν ως εταιρία λίγο ξεφύγει στο να δώσουν περισσότερο το τι θέλει ο “χάι” πελάτης, που μπορεί και να μην πατήσει χώμα ποτέ ή αν πατήσει, να μην τον νοιάζει να σπάσει δυο πλαστικά παραπάνω. Πράγμα που η BMW δεν το ξέχασε σε κανένα GS που χοντρικά (όσα πλαστικά έχουν τα 1200 σε σχέση πχ. με το 1150), όταν πέσει ειδικά στο χώμα, στο 99% των περιπτώσεων το σηκώνεις και συνεχίζεις χωρίς να έχει πάθει τίποτα.
Η Ducati από την άλλη επίσης έχει μια διαφοροποίηση σχεδιαστική, αλλά εκεί σχετίζεται με το ότι είχε αρχίσει το μοντέλο από άλλη βάση και στο ότι είναι Ιταλοί και δεν μπορεί να ξεχνάνε ότι είναι Ιταλοί. Είχαν ξεκινήσει από μια κατηγορία που πιο πολύ πλησίαζε το TDM πχ., άσχετα αν τώρα συμπεριλαμβάνει και πιο adventure παραλλαγές. Έχουν τους φίλους τους, αλλά για μένα πέρα από την άσφαλτο, δεν κοιτάνε στα μάτια τους δυο διαχρονικούς αρχηγούς (BMW + KTM).
Θα έλεγα κάτι για τη Honda αλλά δεν θα πω (ούτε το γιατί). Πλην ίσως ότι θέλω το DCT να εξελιχτεί κι άλλο, όμως πέρα από την πλήρως αυτόματη λειτουργία, δεν με ενδιαφέρουν δυο επιπλέον κουμπάκια στο αριστερό χέρι (ειδικά τώρα που οι μηχανές έχουν 500 λειτουργίες για τα χέρια), αντί να έχει μια μοναδική δουλειά (όταν θέλει) το αριστερό πόδι. Ήδη το clutchless shifting των άλλων “μεγάλων” (ως extra), λύνει τα περισσότερα θέματα. Επίσης δεν νοείται χώμα χωρίς ύπαρξη συμπλεκταρίσματος (όταν το θες).
– Υπάρχει τάση για πολύ μεγάλη ιπποδύναμη, “χάνοντας” κάπως το δρόμο του τι εστί adventure. Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι η κατηγορία επιβάλλεται να είναι καλή ΚΑΙ στο δρόμο, που εξάλλου το 90% των μοτό της κατηγορίας, θα περάσει το 95% του χρόνου του. Αλλά αυτό διαφέρει από το να στοχεύει πια και τις… supersport. Όταν μια μηχανή on-off βγάζει πια ~160 άλογα, είναι συχνά γρηγορότερη (ελέω και των ηλεκτρονικών που βοηθάνε να βγει πιο εύκολα η δύναμη στο δρόμο) από 1000άρια supersport δεκαετίας (ή και λιγότερο), ενώ τα πιο μικρά δεν φαίνονται καν πια.
Η Ducati πρώτη είχε μπει σε αυτό το τριπάκι όταν με την πρώτη ανανέωση του MultiStrada (από το 1000 με τον ιδιαίτερο σχεδιασμό και τη μέτρια απόδοση, σε 1200 με μοτέρ από τις σπορ της) έδειξε ότι κυρίως η άσφαλτος τους ενδιαφέρει, άσχετα αν έλεγαν ότι έχουν και “enduro” mode. Σιγά σιγά “τίμησαν” λίγο παραπάνω και την enduro μεριά πάντως, αλλά όχι στο βαθμό των άλλων. Όμως είναι μια “τίμια” επιλογή για τον on-offήτη που τελικά είναι… σκέτος on και το παραδέχεται, αλλά δεν του αρέσουν οι σκυφτές.
Η KTM ήρθε δεύτερη, αλλά με άλλο στυλ που ήθελε να πλασάρει το “αφού πια όλα τα άλλα τα κάνουμε άριστα, τώρα θα βάλουμε και φωτιά στην άσφαλτο”, statement που είχε μια βάση μεν (και γι’ αυτό έχει πια σχετικά καλές πωλήσεις αντί να είναι εργαλείο μικρής συγκεκριμένης κατηγορίας μοτοσυκλετιστών – μου θυμίζει κάποιο κόμμα). Όμως στα ερωτήματα τα διαχρονικά περί αξιοπιστίας (αφού τελικά η KTM ήταν μια εταιρία “πίστας” που έφτιαχνε οχήματα με αυξημένες ανάγκες συντήρησης και πιο hard-core στήσιμο), άρχισαν να μπαίνουν ερωτήματα για το αν είναι όσο terminator σε αντοχή, ήταν οι παλαιότερες. Πράγμα από το οποίο δεν ξέφυγε και η BMW αλλά για άλλο λόγο. Στις BMW είναι ότι υπήρχε μετά το 1200, κάθετη αύξηση της ζήτησης και η παραγωγή μοιραία ίσως “χάλασε” λίγο, πάντως όχι πάνω από το βαθμό της κατηγορίας – απλώς ακούγαμε πολλά επειδή πολύ απλά ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ.
Και μια και είπαμε BMW, η BMW διαχρονικά δεν “ακολουθούσε” τάσεις, τις έφτιαχνε. Έτσι κι εδώ, δεν ακολούθησε (ακόμα) την τάση της πολύ αυξημένης ιπποδύναμης. Αύξησε, αλλά όχι σε βαθμό να νομίζεις ότι παίρνεις όρθιο supersport. Για αυτό το ρόλο έφτιαξε ΑΛΛΟ μοντέλο, το XR. Το XR, φτιαγμένο κυρίως για να απαντήσει στην Ducati, δεν πλασάρεται σαν “αντι-GS”, αλλά δείχνει στον ανταγωνισμό ότι “ξέρετε, αν θέλουμε, σας χτυπάμε και εκεί”. Το XR είναι μια όρθια μηχανή 165 αλόγων (περίπου όπως το MultiStrada), με μοτέρ όμως που προέρχεται από την καλύτερη supersport (κατά γενική παραδοχή) της δεκαετίας, το S1000RR των 200ων αλόγων. Μιλάμε για ένα μοτέρ τετρακύλινδρο με όγκο περίπου όσο ένα δικύλινδρο του ανταγωνισμού. Άρα έχουν αέρα και για άλογα ακόμα παραπάνω (!) και για να βγει μια S1000GS αν θέλανε ποτέ κάτι τέτοιο.
Φυσικά η GS είναι… η GS και αυτό εστί και boxer και άξονας. Εκεί λοιπόν δίνοντας το ρυθμό του κυρίαρχου στην κατηγορία (όπως και είναι μακράν στις πωλήσεις ακόμα), δεν τρελαίνονται για παραπάνω άλογα (“από όσο χρειάζεστε”) αλλά σε ένα βαθμό μέσα στο έτος θα δώσουν φαινομενικά λίγα παραπάνω, με την έλευση του boxer (ήδη το έπιασαν να δοκιμάζεται στο επόμενο RT) που θα έχει και VVT (μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων και ίσως και μεταβλητό βύθισμα) λόγω και Euro 5 και ίσως ~50 παραπάνω κυβικά. Αυτό θα δώσει συντηρητικά 10 με 20 παραπάνω άλογα στα τωρινά 125. Για τον περισσότερο κόσμο που ήξερε τι έπαιρνε, τα 125 δεν ήταν λίγα (και δεν είναι λίγα). Αλλά πολύς κόσμος που “κόμπιαζε” ψυχολογικά να πάρει το 125 hp GS απέναντι στο 160 hp KTM, δεν θα κολλάει πια όταν το GS θα είναι 145+ hp και ας είναι πάλι λιγότερα από το KTM και το Ducati. Γιατί θέλουν boxer και άξονα.
Από εκεί και πέρα νομίζω θα σταθεροποιηθεί η “μάχη των αλόγων” για τα επόμενα λίγα χρόνια, αφού ήδη έφτασαν στα νούμερα που θέλουν οι εταιρίες (που δεν θέλουν να χτυπήσουν τα δικά τους κορυφαία supersport που είναι πια στην περιοχή των 195-215 αλόγων).

Αυτές ήταν οι δυο παρατηρήσεις για την κατηγορία. Από εκεί και πέρα, υπάρχει (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ως gadgetάκιας το περίμενα χρόνια σε αυτοκίνητα και μηχανές… και τεχνητά είχε καθυστερήσει) η τάση στο να πηγαίνουμε σε όργανα οθόνες. Εκεί πάλι η GS δεν βιάστηκε και ήρθε δεύτερη στην κατηγορία (πρώτα ψάχνουν τι πρέπει να κάνουν και πως), αλλά το έκαναν ΤΟΣΟ καλύτερα. Το BMW Connectivity Module, είναι έτη φωτός μπροστά από το αντίστοιχο της KTM (επειδή τα είδα και τα δυο) που η δεύτερη δεν φρόντισε καν να είναι ευανάγνωστο (!!!). Εκτός αν ποντάρουν ότι όλοι οι πελάτες τους είναι 20χρονα με αετίσια μάτια και πολλά λεφτά. Ούτε για την ευκολία θα συζητήσω, καμία σχέση το ένα με το άλλο. Όμως ΟΛΕΣ οι προσπάθειες απέχουν (προς τα πίσω) ίσως και 5 χρόνια από τα φανταστικά αντίστοιχα που έχουν γίνει στο χώρο του αυτοκινήτου. Από wireless charging κινητών, μέχρι ρυθμίσεις του μοτέρ και touch οθόνες. Ίσως και 10 χρόνια από το που θα μπορούσαν να είναι (και ήδη επιτρέπει η τεχνολογία ΦΤΗΝΑ να γίνει), αλλά θέλουν να μας τα μοσχοπουλήσουν αργότερα σαν κάτι νέο.

Δυο τρία ακόμα σχόλια, σχετικά με ότι είδα στην έκθεση:

– Έχει αρχίσει και μας τρώει πολύ το politically correct. Δεν θα το αναλύσω παραπάνω τι εννοώ.

– Πολύ τάση για το retro, υποθέτω πάντα θα έχει το χώρο του (και εγώ είμαι φαν), απλά “επισημοποιείται” από τις ίδιες τις εταιρίες πια και ξεφεύγει από το περιθώριο της “τρέλας” κάποιων. Βέβαια αυτό είναι αρκετά γενικευμένο, αφού ο κόσμος νοσταλγεί ένα πιο απλό και ίσως καλύτερο κόσμο που ήταν παλιά. Από reboot ταινιών, μέχρι επανέκδοση επίσημων κλώνων παλιών gaming κονσολών.

– Ηλεκτρικές moto, έχετε αργήσει, κάντε πια το μπαμ και στην Ευρώπη (και δεν εννοώ κυριολεκτικά να σκάσει καμιά μπαταρία). Φτάνουν πια τα νερόβραστα με μόνο οι παραλλαγές ποδηλάτων και μικρών σκούτερ. Δείξτε τι μπορεί να κάνει το ηλεκτρικό όχημα πραγματικά.

Αυτό ήταν το biased moto άρθρο μου.

Σχόλιο για τα high-end smartphones του 2017

Στη… σκιά της χτεσινής παρουσίασης της Apple, είναι μια ευκαιρία να δούμε πως κλείνει ο χρόνος σε ότι αφορά τις ναυαρχίδες των εταιριών που φτιάχνουν smartphones.
Η χρονιά είχε ένα ενδιαφέρον γιατί είδαμε κάποιες νέες (?) τάσεις:

  • Διπλές κάμερες
  • “Bezel-less” κατασκευές
  • Εξάπλωση στους κατασκευαστές της ανάγκης αδιαβροχοποίησης (πρέπει να παρακαλάω κάνα τριάρι χρόνια)
  • Περισσότερες ίντσες (πρέπει να μεγάλωσαν οι αντίχειρες σε όλους)
  • Περισσότεροι πειραματισμοί στα biometrics (αλλά καμία πραγματική επανάσταση)

Με τι αξιόλογες συσκευές μας αφήνει η χρονιά; (χωρίς να σημαίνει ότι είναι απίθανο να δούμε εκπλήξεις)
Θα παραθέσω ένα spreadsheet για να κάνετε τις δικές σας συγκρίσεις και τα συζητάμε και παρακάτω. Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν με τις κλίμακες βαθμολογίας μου. Welcome να δω εναλλακτικό τρόπο (που λογικά θα δίνει βάρος σε προτεραιότητες σας).
(Σηκώστε: Smartphones-2017)

Για να δούμε λίγο με λόγια ότι δείχνει στεγνά το spreadsheet…

OnePlus 5 – 317

Η OnePlus, έφτιαχνε πάντα ενδιαφέρουσες συσκευές, σε άριστη τιμή. Αυτό εν μέρει συνεχίζεται και τώρα που ακολουθεί διαφορετικό κύκλωμα πωλήσεων. Όμως επιμένει σε κάποια πράγματα που θα έπρεπε να έχει αποβάλλει, με αποτέλεσμα να φτιάχνει ένα περίεργο mix πολύ καλών features, μαζί με μέτρια features, μη αναμενόμενα σε flagships.
Άξιο αναφοράς, ότι μπορεί να είναι και η μόνη εταιρία που έβαλε φέτος type-C USB, αλλά έμεινε σε ταχύτητες 2.0. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιλογή να έχει δεύτερη telephoto camera.
Αποτελεί ενδιαφέρουσα αγορά, απλώς αδικείται από το χαρακτηρισμό flagship (όπου “εκεί ανάμεσα” είναι μέτριο), ενώ σαν “upper mid-range” (και σε τιμή), μπορεί να είναι και το κορυφαίο.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί έχει καλή τιμή. Γιατί ότι του “λείπει” δεν είναι κάτι που χρειάζεται ο συγκεκριμένος αγοραστής.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί είναι καλό, αλλά δεν είναι κορυφαίο. Η σύγκριση με τα κορυφαία, είναι άδικη.

Xiaomi Mi Mix 2 – 317

Ο… Κινέζος (μαζί με την Huawei, που εδώ δεν εκπροσωπείται γιατί το flagship της δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα και την Oppo στο εξωτερικό) έχει/έχουν βαλθεί να τρίξουν τα δόντια στους δυο κορυφαίους των πωλήσεων (Samsung και Apple – τους άλλους τους πέρασαν ήδη). Φτιάχνουν αρκετά ποιοτικές κατασκευές που πολύ απλά, δουλεύουν καλά (στην οικογένεια υπάρχει ένα Mi Note 4 που είναι ΠΑΝΩ από άριστο για το κόστος του ειδικά).
Μην ξεχνάμε η Xiaomi είναι ένας γίγαντας που βγάζει ένα σωρό τεχνολογικά προϊόντα (πχ. και το drone της είναι φανταστικό για την τιμή του).
Κατά καιρούς παρουσιάζουν και προχωρημένα πράγματα. πχ. η πρώτη γενιά Mi Mix (2016) πιθανά ήταν το μακράν πρώτο bezel-less smartphone με τη σημερινή έννοια της λέξης. Από την πάνω μεριά δεν έχει καθόλου ουσιαστικά bezel, ακόμα και η selfie camera είναι… στο κάτω μέρος.
Το σκορ του θα μπορούσε να είναι ελαφρώς πιο πάνω αν ξέραμε σίγουρα κάποια specs παραπάνω. Έχασαν επίσης και το τρένο της διπλής κάμερας (φέτος).
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί θα έχει άριστη τιμή και θα δουλεύει καλά, ενώ το brand απομακρύνεται από τις “κινεζιές”.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί παίρνει hi-end από μάρκα που δεν έχει επιβληθεί (ακόμα) στο ότι μπορεί να είναι στην παρέα αυτή. Γιατί δεν μπορεί να ανεχτεί την selfie στο κάτω μέρος ή την μονή κάμερα.

Apple iPhone 8 Plus – 322

Δεν θα το αρνηθώ. Θεωρώ ότι η βαθμολογία του “νέου” 8 αντικατοπτρίζει τη θέση που πρέπει να έχει, με βάση και το κόστος του. Είναι σαν να βλέπουμε ένα iPhone 7 Plus, αλλά έχει νέο επεξεργαστή.
Για να μην το αδικήσω. Πιθανότατα ο επεξεργαστής του θα είναι κορυφαίος (πιθανά και Ο κορυφαίος, αφού η Apple σχεδιάζει – δεν κατασκευάζει – πολύ δυνατούς πυρήνες, οπότε τα single threads βγαίνουν “νεράκι”… θα δούμε αν αυτό συνεχίζεται και τώρα που πήγαν στους 6).
Κατά τα άλλα βλέπουμε τους κλασικούς περιορισμούς, σχεδίαση που ανάμεσα στα φετινά flagships (ακόμα και το δικό τους) μοιάζει όχι χτεσινή, αλλά προχτεσινή, με προσθήκη (πέραν του επεξεργαστή που είπαμε), βελτιωμένης διπλής κάμερας πίσω (μπροστά συνεχίζει να είναι μέτρια), άλλο “μίγμα” επιλογών storage (θα είναι 64 και 256 αποφάσισαν – εννοείται χωρίς επέκταση – ευτυχώς έφυγε η γελοιότητα των 16GB), FaceID (θα μιλήσουμε πιο κάτω) και -επιτέλους- wireless charging.
Να σημειώσουμε ότι μιλάμε για την Plus έκδοση (όπως και με το S8), γιατί η απλή εκτός από την διάσταση έχει και “κοψίματα” σε πράγματα που είναι χαζό εν έτη 2017 να κόβει η Apple (πχ. το “μικρό” έχει 2GB αντί 3GB RAM – έλεος Apple). Πράγμα που δεν τολμάει να κάνει η Samsung (S8 και S8+ είναι ΙΔΙΑ).
Αστειότητες όπως animoji και augmented reality (που κάνω εδώ και χρόνια στα Xperia tablets μου), δεν θα τα συζητήσω καν, είναι και για ηλικίες 17 και κάτω (όπως και τα animGIF που φτιάχνει το Note8).
Μια iPhone συσκευή για όσους δεν θέλουν να ξεχωρίσουν (γιατί φέτος το trend θα είναι για τα bezel-less, όπως και το Χ). Θα έχει ενδιαφέρον πως θα κινηθεί η αγορά των fans.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Για το CPU του. Για να έχει πιθανά το τελευταίο “κλασικής σχεδίασης” iPhone. Γιατί δεν μπορεί να αφήσει το fingerprint (και καλά κάνει).
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί δεν έχει καμία φοβερή πρόοδο από το προηγούμενο ώστε να αξίζει να το πληρώσει. Γιατί έχει σχεδίαση που χάνει το τρένο της μόδας. Γιατί είναι ακριβό για ότι δίνει.

Apple iPhone X – 328

Στην πραγματικότητα η βαθμολογία το αδικεί (αντίθετα από το 8). Αυτό γίνεται λόγω της επιλογής της Apple να συνεχίσει να έχει κάποια κολλήματα ή “δικούς της” δρόμους (που πάντως ακολουθούν οι fans της). Θα έλεγα ότι αδιαφορώντας για την (δική μου!) βαθμολογία, “παίζει” υποκειμενικά με αντιπάλους μόνο το S8+ και (λιγότερο) το Note8.
Μιλάμε για ένα μηχάνημα που τολμάει μια σχεδιαστική αλλαγή (να δούμε αν του χρόνου θα παίξουν πάλι παράλληλα ή θα πάμε φουλ σε αυτή), που βέβαια δεν είναι όσο πρωτότυπη (κλασικά…) θέλει να λέει η Apple (μόνο φέτος την πρόλαβε και το Essential phone με σχεδίαση “γύρω από την μπροστινή κάμερα” και μάλιστα πιο “extreme” από την Apple – το Essential θα μπορούσε να είναι σε αυτή τη λίστα, αλλά δεν είναι ακόμα κατασκευαστής ευρείας κυκλοφορίας). Να το.

Το Χ έχει τον ίδιο πανίσχυρο επεξεργαστή με το νέο 8, ΔΕΝ έχει ιδιαιτέρως υψηλή ανάλυση όπως θα περίμενε κανείς (καλύτερη πάντως από την κακή για 2017 του 8) και… καταργεί το fingerprint για χάρη του FaceID. Ας μιλήσουμε λίγο για αυτό…
Το FaceID, φαίνεται ότι είναι ένα σύστημα 3D ανάλυσης του προσώπου (δεν είναι δηλαδή ο “φωτογραφικός” μη-ασφαλής -το λένε και οι οδηγίες, δεν το κρύβουν- τρόπος που έχουν πολλά Android), με τη βοήθεια IR φωτισμού (άρα θεωρητικά παίζει και σε σκοτάδι, αλλά δεν ξέρω πόσο σε δυνατό ηλιακό φως) και αφού έχει “σκανάρει” το πρόσωπο με κίνηση του ώστε να κατανοήσει τις γωνίες του. (υπόψη ότι χρησιμοποιεί τεχνολογία που ήδη κάποια χρόνια έχουμε δει στο Microsoft Kinect). Αυτό η Apple λέει (ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ, δεν είδαμε ανεξάρτητες δοκιμές) ότι είναι πολύ ασφαλές, “σχεδόν” όσο το αποτύπωμα ή η ίριδα. Λέω σχεδόν γιατί 1/1000000 ΔΕΝ είναι “μοναδικό” (όπως λένε για την ίριδα και το αποτύπωμα). Η πράξη θα δείξει σύντομα. Εγώ δεν θα κολλήσω (ακόμα) στο αν τελικά είναι ασφαλές. Θα κολλήσω, στο πόσο αυτό είναι ικανό να αντικαταστήσει το αποτύπωμα σε ΠΡΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ καθώς και στο αν θα είναι “άκομψο” στη χρήση του. Έχω ζήσει δυο χρόνια με κινητό που έχει μόνο iris scanner για ξεκλείδωμα και πιστέψτε με, είναι ΠΟΛΥ άκομψο και μη πρακτικό στις περισσότερες (όχι όλες) τις περιπτώσεις. Πρέπει να το κρατάω σε συγκεκριμένη απόσταση και γωνία. Πιστεύω το FaceID ΔΕΝ θα είναι τόσο περιοριστικό σε αποστάσεις και γωνίες (θα δούμε), ενώ σίγουρα δεν δουλεύει με κράνη (μοτοσυκλετιστής!) κλπ. Αλλιώς αν έχει τα “καλά” του iris scanner, θα γελάσουμε πολύ με τους iPhonάδες που θα στέκονται συνεχώς μπροστά στην οθόνη τους σαν να βγάζουν selfie ενώ απλώς θα θέλουν να ξεκλειδώσουν. Ή φυσικά που θα ξεκλειδώνει χωρίς λόγο επειδή… τους “είδε”. ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ βέβαια.
Και τέλος η… τιμή. Όταν ανακοινώθηκε το Note8, όλοι είπαν πως τόλμησε η Samsung και πέρασε (λίγο) την τιμή του S8+… Μέχρι την ανακοίνωση του Χ, που έθεσε νέες κλίμακες στις τιμές των high-end smartphones. Με τιμές που ΞΕΚΙΝΑΝΕ από τα 1150 ευρώ (εξαιρώντας ειδικές κατασκευές που έχουμε δει στο παρελθόν ακριβότερες που όμως ήταν περιορισμένης παραγωγής), πάμε για κάτι που θέλει πάλι να πλασάρει μια τιμή ως status symbol, χωρίς να σχετίζεται με την αξία του hardware που χρησιμοποιείται. Αν σκεφτεί κανείς ότι είναι ένα iPhone 8 σε κουτί Essential… χμ. Το θέμα είναι ότι η Apple ξέρει ότι οι fans της ΔΕΝ θα το σκεφτούν έτσι. Φυσικά θα φανεί πως θα πάει, στους επόμενους μήνες.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί δεν ξέρει τι να κάνει τα λεφτά του. Γιατί θέλει το πιο in και trendy iPhone. Γιατί θέλει να “δείξει”. Για να μπορεί να λέει στους κατόχους Note8 “πήρες αυτό γιατί δεν μπορούσες να πάρεις το δικό μου” (χρόνια αυτό το argument). Γιατί αυτό το iPhone περίμενε τόσο καιρό.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί είναι αδικαιολόγητα πανάκριβο. Γιατί spec-for-spec δεν είναι ότι πιο πλήρες στην αγορά. Γιατί μένει να αποδειχθεί η αξία (και ευκολία!) του FaceID.

Sony Xperia XZ1 – 329

Η αλήθεια είναι ότι το XZ1 δεν ήθελα ούτε να το βάλω. Όχι γιατί δεν είναι καλό. Αλλά καταντάει εκνευριστικό (ίσως εκνευριστικότερο και από την Apple) το κόλλημα που έχουν και σχεδιαστικά ΚΑΙ σε περιορισμούς που βάζουν χωρίς λόγο. Θα ήθελα να έχω εδώ το Premium με τη 4Κ οθόνη (vs. της μετριότατης για φετινό flagship FHD που έχει το XZ1), αλλά νομίζω δεν έχει ανακοινωθεί.
Κατά τα άλλα, βλέπουμε τα χωρίς λόγο (πραγματικά) τεράστια bezels της Sony (λες και είναι tablet), που θεωρούνται μεγάλα ακόμα και για ΟΧΙ bezel-less συσκευές, ενώ για κάποιο λόγο που ξέρει μόνο η Sony, ΔΕΝ βλέπουμε την καλύτερη Sony υλοποίηση κάμερας. Ενώ σε άλλους κατασκευαστές, βλέπουμε καλύτερες υλοποιήσεις SONY (!!!) cameras! Το γιατί το ξέρει μόνο η εταιρία. Πολύ ωραίο το super slow motion που προσφέρει μόνο η Sony (960 FPS να τα λέμε αυτά!), αλλά κατά τα άλλα… Μετριότητα. Τι το f, τι το μονό LED, τι να μην έχουν πραγματικό OIS…
Όχι Sony, απλά όχι.
(disclaimer: Δεν αντιπαθώ καθόλου τη Sony mobile. Αντιθέτως το “workhorse” tablet μου είναι ακόμα και σήμερα Z4 LTE και τα καταφέρνει ΑΡΙΣΤΑ και μάλιστα σε multi-user χρήση – και πριν πάλι ήταν αντίστοιχο παλαιότερο μοντέλο.)
Γιατί να το πάρει κάποιος: Ουσιαστικά δεν ξέρω. Γιατί νομίζει ότι έχει καλύτερη κάμερα από άλλα. Γιατί του αρέσει το “κλασικό” σχέδιο. Γιατί είναι Sonάκιας.
Γιατί να μην το πάρει κάποιος: Για όλους τους άλλους λόγους.

Nokia 8 – 331

Η Nokia (που δεν είναι η Nokia, απλά το brand name, που έχει αγοράσει άλλη εταιρία) είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Δεν πάει για την επανάσταση ή να είναι το καλύτερο. Πάει στο να είναι αξιοπρεπές και να ξαναπλασάρει το όνομα Nokia, που η Microsoft (don’t get me started) “έθαψε”. Και το πετυχαίνει.
Αξιοπρεπής κατασκευή, έχει ότι σχεδόν πρέπει να έχει κάθε φετινό flagship, αλλά τίποτα να ξεχωρίζει. Ξεχωρίζουν οι Zeiss φακοί. Όλα “καλά” και κανείς δεν θα σου πει “πήρες βλακεία συσκευή”. Μόνο αυτό.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί Nokia.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί δείχνει προπέρσινο.

HTC U11 – 341

Άλλη ιδιάζουσα περίπτωση. Η HTC έχει περάσει από την κορυφή και την ξέρει (καλά και η Nokia αλλά πολύ παλιά), αλλά είναι σκιά του εαυτού της (με αξιοπρεπείς προσπάθειες πάντως), ενώ πιθανά να είναι και οι τελευταίες μέρες της πριν απορροφηθεί από την Google (κυρίως για τις πατέντες της – όπως και η Motorola). Το U11, ενώ στα χαρτιά είναι συμπαθέστατο, δεν πάει και άριστα στην αγορά, ενώ έχουν ξεχάσει κάποια πράγματα αναμενόμενα για φετινό high-end.
Αναφορά να κάνουμε στο “ζούληγμα” που έχει ως ιδιαιτερότητα, το οποίο είναι ενδιαφέρον και σίγουρα λιγότερο ενοχλητικό από το dedicated non-customizable κουμπί Bixby των Samsung.
Ενδιαφέρουσα συσκευή γενικότερα, απλώς δεν θα την έπαιρνα (και κάπως έτσι μάλλον λένε οι περισσότεροι όπως φαίνεται).
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί γουστάρει HTC από εποχής

Για το “ζούληγμα”.
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί “μεεε”.

LG V30 – 347

Εδώ μιλάμε για έναν ΓΕΡΟ διεκδικητή της κορυφής (αν και την χάνει κατά τη γνώμη μου – αλλά η γνώμη μου είναι αυτό: γνώμη μου). Επιτέλους η σειρά V (μάλλον) βρίσκει το δρόμο της μετά από μάλλον αστείες προσπάθειες (ειδικά αυτό το αχώνευτο modular).
Έχει κορυφαία χαρακτηριστικά, κάνει ότι πρέπει να κάνει κάθε φετινό flagship. Δίνει έμφαση στη φωτογραφία (ενδιαφέρουσα η επιλογή δεύτερης wide camera), δίνει έμφαση και στον ήχο (δεν τόλμησαν όμως, κακώς, στέρεο ηχεία). Όλα μια χαρά. Φανταστική συσκευή. Όχι “επαναστατική”. Τα λόγια που γράφω για το V30 είναι λίγα, αλλά αντίθετα με άλλα, είναι για καλό, όχι για κακό. Το V30 είναι “just right” και δεν χρειάζονται φωνές για αυτό.
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί είναι από τα 3-4 καλύτερα smartphone του 2017. Γιατί μπορεί να πάρει μέρος σε καυγά “το δικό μου είναι καλύτερο”.
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί φοβάται την LG.

Samsung Galaxy S8+ – 358

Θα έλεγα ότι με το S8(+), έχουμε μια επαναστατική συσκευή. Όταν βγήκε το σχήμα “μπάρα σοκολάτας” του S8 (απείρως εξελιγμένο σε κομψότητα το “edge” των προηγούμενων μοντέλων), έκανε ΚΑΘΕ συσκευή που είχε βγει μέχρι τότε, να μοιάζει περσινή.
Όντας και το πρώτο high-end μοντέλο μετά το “εκρηκτικό” Note 7, η Samsung ρίσκαρε πολλά – και έπεσε μέσα. Έχει ότι περιμένει κανείς και ακόμα περισσότερα. Είναι fashion statement (πραγματικό και όχι κατά δήλωση).
Η οθόνη του ήταν η κορυφαία σε όλα τα smartphone (από ανεξάρτητο αναλυτή), μέχρι που βγήκε το… Note8 (που το ξεπερνά κάπως σε φωτεινότητα).
Άξια αναφοράς η κάκιστη τοποθέτηση του fingerprint scanner, δίπλα ακριβώς στην κάμερα. Θα ανέφερα και το μονό (?) LED, αλλά δεν μας… καίει, γιατί πολύ απλά το πολύ καλό aperture, μειώνει την ανάγκη φλας (όχι ότι έχουν ίδια χρήση ακριβώς βέβαια), ενώ πάνε οι εποχές που οι φωτογραφίες είχαν “χρωματισμό” από κακό φλας (το software πια τα προλαβαίνει αυτά). Θα ήθελα και μεγαλύτερες αναλύσεις από τα 12MP, αλλά και το (πρακτικά άχρηστο ακόμα) 60 frames στα 4Κ, καθώς και super slow speed σε 1080p (έχει μόνο στα 720p slow speed, ενώ ο επεξεργαστής σαφώς και μπορεί καλύτερα). Θα ήθελα κάποτε να βάλουν στέρεο ηχεία.
Δυστυχώς δεν πρόλαβαν (αυτά ίσως στο S9), ούτε την τοποθέτηση του fingerprint κάτω από επιφάνεια της οθόνης (!), πράγμα που το δοκίμαζε και η Apple και επίσης δεν το πρόλαβε, ούτε τη διπλή κάμερα.
Αλλά είναι άριστο, γιατί απλά, είναι. Όποιος το πιάσει, το βλέπει.
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί μπορεί να είναι το πρακτικά καλύτερο smartphone του 2017. Για τη φανταστική του σχεδίαση και οθόνη.
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί φοβάται τη Samsung (ή το software της ή τις μπαταρίες της ή ότι διαβάζει στο Internet). Γιατί δεν μπορεί να συνηθίσει το fingerprint εκεί που είναι. Γιατί είναι οπαδός του “οι Κινέζοι τα κάνουν καλύτερα και πιο φτηνά” (δεν είπα αν ισχύει, είπα τι στηρίζουν).

Samsung Galaxy Note8 – 359

Το Note8 είναι μια κατηγορία μόνο του. Δεν εννοώ καλύτερο (αν και βαθμολογικά έτσι βγήκε). Εννοώ ότι είναι διαφορετικό στο τι πλασάρει ότι είναι. Πλασάρει ότι είναι εργαλείο και θέλει να θυμίσει ότι τα PDA (και αργότερα τα smartphones) τα θέλαμε και για (ή κυρίως για) την αντικατάσταση σημειωματαρίων και χάρτινων ημερολογίων. Με το εκπληκτικό πενάκι του (που δουλεύει ακόμα και… κάτω από το νερό), γυρνάς στις ρίζες. Με κλειστή (οκ always-on, αλλά ουσιαστικά κλειστή) την οθόνη, θυμάσαι κάτι ή σου λέει κάποιος κάτι, βουτάς το πενάκι και σημειώνεις πάνω εκεί στην κλειδωμένη οθόνη (μέχρι 100 σελίδες!) και καθάρισες!
Κατά τα άλλα είναι ένα ελαφρώς (πολύ ελαφρώς) βελτιωμένο S8+… Λίγο παραπάνω μνήμη, λίγο πιο τετράγωνη (για να γράφεις πιο εύκολα, αλλά ακόμα “ατελείωτη”) οθόνη (το S8 ίσως είναι πιο trendy αλλά τη Samsung δεν την ενδιαφέρει αυτό, αντίθετα τη βολεύει στη διαφοροποίηση του προϊόντος), η διπλή κάμερα που δεν πρόλαβαν να βάλουν στο S8 και μικρή βελτίωση της θέσης του fingerprint (ακόμα είναι χάλια λάθος, αλλά τουλάχιστον λίγο πιο μακριά οι δαχτυλιές από τις κάμερες). Οπότε αφού είναι βασισμένο στο κορυφαίο S8+, λογικό να πηγαίνει ελαφράααα παραπάνω – αφού χάνει από το S8+ σε βάρος και σε μέγεθος μπαταρίας).
Βέβαια μην ξεχνάμε το Note8 ΔΕΝ πρέπει κάποιος να το παίρνει “επειδή μπορεί” (αχ το ίδιο κόμπλεξ έχω και με τα BMW GS), αλλά επειδή ξέρει τι παίρνει, γιατί το παίρνει και ξέρει και τι να το κάνει. Αλλιώς το S8+ (ή το iPhone X) είναι καλύτερες (ακριβές) αγορές.
Μια μικρή αναφορά στη μπαταρία (λόγω Note 7, αξίζει). Πρώτα από όλα ήταν συντηρητικοί στο μέγεθος, αφού είναι λίγο μικρότερη από του S8+, ΑΛΛΑ σε δοκιμές έδειξε ακόμα και μεγαλύτερη αντοχή! (σε αυτό συνέβαλε ότι το AMOLED panel ενώ είναι πιο φωτεινό, φαίνεται να είναι πιο “οικονομικό” σε μπαταρία). Δεύτερον… μπουμ. ΑΚΡΙΒΩΣ ότι έπαθε το Note 7, κάνει το Note8 να έχει μάλλον τις ασφαλέστερες μπαταρίες από ΟΛΟΥΣ τους κατασκευαστές σήμερα! Έχει πια ανεξάρτητη εταιρία ελεγκτή (8 σημεία ελέγχου), έχει και νέα συστήματα για να μην επιτρέψουν κακή λειτουργία της. Η Samsung λέει (και έχει κακώς περάσει στα ψιλά γράμματα) ότι σε 2 χρόνια η μπαταρία του Note8 θα έχει κρατήσει το 95% της χωρητικότητας της, πράγμα ΤΡΟΜΕΡΟ. Αυτό που ξεχνάνε πάρα πολλοί (και κακώς, από τότε που περάσαμε με το ζόρι στις μη αφαιρούμενες μπαταρίες), είναι ότι τα περισσότερα κινητά, σε ένα, δυο, τρία χρόνια βγάζουν θέμα μπαταρίας. Τι να αδειάζει πολύ γρηγορότερα, τι να μη δίνει σωστές τάσεις όταν ζορίζεται κλπ. Όποιος αλλάζει 2 συσκευές το έτος δεν το ξέρει. Όποιος τις κρατάει, ξέρει πολύ καλά τι λέω.
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί είναι λάτρης της σειράς Note (έχουν δικούς τους οπαδούς). Γιατί σε κάποια είναι καλύτερο και από το S8+ που μπορεί να είναι το καλύτερο smartphone άρα…
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί φοβάται τη Samsung (ή το software της ή τις μπαταρίες της ή ότι διαβάζει στο Internet). Γιατί δεν μπορεί να συνηθίσει το fingerprint εκεί που είναι. Για τα χρήματα που ζητάει η Samsung.

Αυτά ανά συσκευή.
Ξέρω ότι θα έχω πολλές διαφωνίες, έχουμε κυρίως τους Apple fans (“εμείς και δεν υπάρχει τίποτα άλλο”, “ζηλεύετε” κλπ.), αλλά και LG (“οι παρεξηγημένοι τριτοδεύτεροι”), HTC (“οι παλιοί κυρίαρχοι όταν εσείς ήσασταν στις σπηλιές”), Huawei (“φτηνά και άριστα, εσείς πληρώνετε σαν χαζοί”), Xiaomi (Huawei #2) κλπ.) …αλλά καταγράφω τη δική μου άποψη. Γράψτε στο δικό σας blog τη δική σας. 🙂

Ένα ενδιαφέρον άρθρο να παραθέσω, που η Qualcomm “επιτίθεται” στην Apple, η οποία Apple, χρησιμοποιεί κάποια τσιπάκια της Qualcomm αλλά όχι τα CPU της, ενώ τώρα τα περιφερειακά τσιπάκια θα είναι περισσότερο intel, πέρα από το CPU της TSMC και διάφορα components της Samsung. Οπότε η Qualcomm παραθέτει μια λίστα με άλλες συσκευές (Android) που είχαν features που έβαλε (ή ακόμα δεν έβαλε) η Apple, με τη βοήθεια chips της Qualcomm. Μάλιστα η Qualcomm έχει κάνει και μερικά λάθος εις βάρος της (πχ. υπήρξε 4K display και πριν το XZ Premium). ΕΔΩ.

Μια μικρή αναφορά στο fingerprint και γενικά τα βιομετρικά. Κάποιοι δεν τα θέλουν γιατί μας “φακελώνουν”. Αλλά ήρθαν για να μείνουν. Σίγουρα θα δούμε μόνο εξέλιξη σε αυτό το θέμα, από εδώ και πέρα.
Για μένα οι επόμενες εξελίξεις είναι ως εξής:
Θα έχουμε διπλούς fingerprint scanners, για να μην υπάρχει θέμα “τι βολεύει” – και “μέσα” στην οθόνη και στην πλάτη (στην πλάτη βολεύει – όταν είναι τοποθετημένο σωστά – πολύ περισσότερο από ότι μπροστά).
Το iris θα εξελιχτεί και θα πιάνει μεγαλύτερο εύρος απόστασης και πολύ μεγαλύτερες γωνίες, ώστε να σταματήσει να είναι awkward.
Το FaceID θα δώσει τις εξετάσεις του και βλέπουμε (τα είπα πιο πάνω για αυτό).
Καλό θα είναι να μπορούν να λειτουργήσουν όλα παράλληλα (το ένα αντί του άλλου, ταυτόχρονα)… πράγμα που νομίζω τώρα το κάνει μόνο το LG.
Σημασία έχει να ενεργοποιούνται τα βιομετρικά όταν ΘΕΛΕΙ ο χρήστης και όχι τυχαία.

Γενικά η χρονιά είχε ενδιαφέρον από άποψη σχεδιαστική περισσότερο.

Αυτά από μένα. Flames away.

WP2Social Auto Publish Powered By :