NAS progress (5)

Βήμα 27.

Αυτά τα βήματα (μαζί με το επόμενο) είναι απλά περίοδοι μεγάλης υπομονής (transfers 6, 7, 8, 10, 12 ωρών). Θα έχω τελειώσει μέχρι αύριο.

Τα αρχικά συνολικά 32 βήματα όπως είπα στην ενημέρωση #4, δεν θα είναι 32 τελικά αλλά παραπάνω. Μάλιστα στην λίστα της ενημέρωσης #4 να προσθέσω και ένα ημερήσιο scheduled copy του PST του outlook από έξω από το pool, μέσα στο pool, εξασφαλίζοντας έτσι ότι δεν θα έχω να κάνω με κλειδωμένο αρχείο.

Επίσης έξω από το pool (αλλά μέσα στον πρώτο data δίσκο), θα είναι τα unfinished torrents (επειδή θα αλλάζουν συνεχώς) και μόνο τα ολοκληρωμένα προς seeding θα είναι μέσα.

Νομίζω μετά από αρκετή ταλαιπωρία μου χρωστάει να πάει καλά.
Κρίνοντας από την… μεγάλη μου τύχη σε όλη μου τη ζωή σε ότι αφορά σχεδιασμούς, θα με είχε σαφώς «χαλάσει» να είχα φτάσει στο βήμα 27 χωρίς προβλήματα (!). Θα σήμαινε πολύ απλά ότι θα τα είχα μετά τα προβλήματα.

NAS progress (4)

Βήμα 24. Ναι μόλις ένα από το προηγούμενο post, αλλά έτσι θα είναι λογικά μέχρι το τέλος. Ένα με δυο βήματα τη μέρα. Θα πάρει κάποιες μέρες αλλά, ε λογικό, μένουν σχεδόν 1.9TB να μετακομίσουν.

Επιτέλους έχουμε «ροή». Κάνω mount δίσκο στο Mint, μεταφέρω, στο κενό του pool (είτε κατά τη διάρκεια της νύχτας, είτε όσο είμαι στη δουλειά μου), βγαίνω από το Mint, προσθέτω το δίσκο στο pool και πάμε στον επόμενο. Μετά από αυτόν το δίσκο που μεταφέρω τώρα, μένουν άλλοι τέσσερις.

Όμως τα μηχανήματα είναι μαζεμένα, καθαρά κλπ.

Άλλες δουλειές που περιμένουν να γίνουν αφού τελειώσει η μεταφορά:

  • Σβήσιμο κάποιων misc αρχείων συνολικά από το pool.
  • Εγκατάσταση FlexRAID και κατασκευή parity (επιτέλους, για να ησυχάσω για την ασφάλεια των δεδομένων).
  • Προσπάθεια εγκατάστασης του FlexRAID WebUI ως service και scheduling των resync κλπ.
  • Ρύθμιση (και ανάκτηση από το backup) του Outlook.
  • Εγκατάσταση του Outlook WHS plug-in.
  • Εγκατάσταση και ρύθμιση του Orb.
  • Φόρτωμα και seeding των ολοκληρωμένων μου torrents.

Δεν είναι και λίγες δουλειές, αλλά τίποτα που να ξεπεράσει το επόμενο ΣΚ (μαζί με τη μεταφορά των υπόλοιπων δεδομένων που θα πάρει τη βδομάδα σχεδόν).
 Το βασικό ήταν ότι φτάσαμε στη ροή μεταφοράς δεδομένων. Τα άλλα είναι (μπροστά στα πρώτα βήματα) εύκολα. Ήδη έχω βάλει όλα τα άλλα add-ins που χρειάζομαι και παραμένει το ένα που ανέφερα.

Άντε με το καλό…

NAS progress (3)

Αυτό το άρθρο το γράφω μέσα από το WHS μου.

Είμαι πια στο βήμα 23. Μάλλον πρέπει να πω, είμαι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στο βήμα 23.

Μέχρι στιγμής επιβεβαιώνεται ο κανόνας του «σχεδίασε λεπτομερώς, ώστε να γίνουν όλα κάπως αλλιώς».

Πρώτα από όλα όπως φάνηκε από το προηγούμενο post, δοκιμή με «ασφαλές» unRAID, τέλος. Ήμουν ήδη στο point of no turning back. Έπρεπε οι δίσκοι να μπουν στο WHS και να τους δουν τα Windows.

Πριν φτάσουμε στην αποσυναρμολόγηση, ακόμα και με κλειστό το unRAID, ξεκίνησα πάντως τη δοκιμή όπως τη σχεδίαζα με έναν μόνο δίσκο ReiserFS.

Το tool πράγματι είδε το δίσκο…

…Τι νομίζατε αυτό ήταν;
Ανακαλύπτω ότι το σύστημα αυτό ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ FILENAMES ΚΑΙ FOLDER NAMES! Γράφω ένα mail (χωρίς να περιμένω να γίνει κάτι αφού είχε σταματήσει να αναπτύσεται εδώ και χρόνια) στον author των rfstools και ψάχνω για εναλλακτικές λύσεις.

Εκεί εκτίμησα ότι έφτιαξα το σύστημα σε σχετικά ισχυρό μηχάνημα με υποστήριξη virtualization από το CPU.

Στήνω λοιπόν πάνω στο WHS ένα virtual machine με linux (Mint για την ακρίβεια, η νέα μου συμπάθεια, ως Ubuntu fan), βρίσκω και την πατέντα για να δει τον physical δίσκο το virtual machine και πράγματι… βλέπω το ReiserFS volume μια χαρά! Κάνω και την μεταφορά μια χαρά και στο τέλος της προσθέτω και τον αδειασμένο δίσκο στο pool του WHS!

Τα πράγματα άρχισαν να φαίνονται καλύτερα… Επόμενο βήμα, η πραγματική αποσυναρμολόγηση των δυο μηχανημάτων, η αλλαγή των motherboards, η προσθήκη των καρτών κλπ. …και κερασάκι σε αυτά (ένα κερασάκι μεγαλύτερο από την τούρτα), ξαναοργάνωση των καλωδίων πίσω από την πλάτη των PC, που έχει να γίνει γύρω στα έξι χρόνια (!)… Σκεφτόμουν ότι ένα κατσαριδοκτόνο καλό θα ήταν (ευτυχώς δεν χρειάστηκε).

Όλα αυτά μου έφαγαν δυο μέρες.

Φτάνουμε μετά από αυτά στα βήματα 21-23… Εκεί έφαγα όλη μου τη μέρα όμως (οκ, σε ώρες λιγότερο από τη μισή, αλλά τέσπα, πολύ).

Ανακαλύπτω με χαρά ότι τα Windows (μετά από κάποια ταλαιπωρία να μπουν οι drivers, αλλά αυτά είναι ανθρώπινα… εννοώ, είναι «παραθυρικά»), πράγματι μου δείχνουν ότι έχω έντεκα δίσκους.

Φυσικά μόνο οι τέσσερις είναι στο pool, και μένουν να μεταφερθούν data από τους υπόλοιπους έξη (ο έβδομος είναι ο πρώην parity οπότε απλά θα προστεθεί στο pool).

Που έφαγα όλη την μέρα; Εν συντομία, αν μπορεί κανείς να πει αυτή τη λέξη για αυτό το άρθρο, πάντως πράγματι περιληπτικά διηγούμαι μια ιστορία τουλάχιστον 20 reboot του virtual machine, 5-6 reboot το physical machine, δυο φορές αλλαγή καλωδίων μεταξύ τους, δοκιμή με live CD linux (για να εξαλείψω το να φταίει το virtual machine)… …εν συντομία λοιπόν, ανακαλύπτω ότι δυο από τους δίσκους ΔΕΝ τους βλέπει το linux! ΟΥΨ! Τώρα; Ο ένας δίσκος (ο μικρός, 320GB) ήταν γεμάτος με δευτερεύων υλικό, αλλά ο άλλος ο 750GB είχε και γύρω στα 550GB ΠΟΛΥ σημαντικό υλικό που ανάμεσα του υπήρχε και προσωπικό non-recoverable υλικό!

Κάνω μια ερώτηση μπας και με βοηθήσει κανένας συνάνθρωπος από το unRAID forum και με εντυπωσιάζει ότι μου απαντάει ο… Tom (που η εξαφάνιση του είναι από τους λόγους που φεύγω από τη λύση αυτή)… Πιθανά η απάντηση του ήρθε ΑΚΡΙΒΩΣ ώστε με τον τρόπο του να «μου την πει» για τα σχόλια μου περί αδιαφορίας του. Καλή πολιτική, one point for Tom. Η βοήθεια του πάντως δεν μου πρόσφερε τίποτα. Εντωμεταξύ εγώ, έψαξα και έκανα test του προβληματικού δίσκου (με τον ένα από τους δυο, τον πιο ασήμαντο, πειραματιζόμουν), όπου το test έδειξε ότι το filesystem και τα αρχεία ήταν πράγματι μέσα μια χαρά!

Γιατί λοιπόν δεν γινόταν mount;
Εκεί λοιπόν χαίρομαι που έχω μια ιδέα από linux και πάω και κάνω με το χεράκι μου mount το δίσκο (μέχρι εκείνη τη στιγμή δοκίμαζα το automount που γίνεται από το desktop του Linux)… και… ΓΙΝΕΤΑΙ mount!

Ανακαλύπτω τότε ότι οι δυο προβληματικοί δίσκοι, δεν ήταν προβληματικοί, αλλά inaccessible για λόγους security (είχαν λάθος attributes ως δίσκοι!), οπότε ένα απλό «chmod -R 777 *» τα έφτιαξε όλα!
Εκεί το μπαλάκι πέφτει στο unRAID… τι άραγε «feature» οδήγησε αυτούς τους δυο δίσκους (και μόνο αυτούς) να είναι έτσι;

Με όλα αυτά φτάσαμε στο τώρα. Αυτή τη στιγμή ο πρώην parity είναι μέρος του pool και ο άλλος 750GB ρίχνει τα δεδομένα του στη μαύρη τρύπα (μέσω του virtual Mint βέβαια). Ώστε μετά να προστεθεί και αυτός μετά στο pool.

Δηλαδή βήμα 23.

Μετά αρχίζει το party με τους υπόλοιπους πέντε δίσκους και μετά αρχίζουν τα επιπλέον add-ins (και λοιπό software) του WHS (έχουν μπει μόνο τα βασικά για να δουλεύω άνετα).

NAS progress (2)

Βρίσκομαι στο βήμα 11.
Όμως για να φτάσω στο 11, πολλά άλλαξαν, πολλά με ταλαιπώρησαν.
Έχοντας μεταφέρει κατά τη διάρκεια της ημέρας τα περιεχόμενα του ενός IDE 320GB (του #6) σε έναν από τους αχρησιμοποίητους SATA 320GB με επιτυχία (βήμα 5), τον αφαιρώ και ετοιμάζομαι να βάλω το σύστημα να δουλέψει, ώστε να φτιάξει νέο parity και να είναι όλα οκ σαν να μην έγινε τίποτα.
Χα. Έτσι νόμιζα. Η ιστορία αυτή μου έφαγε όλο το απόγευμα. Μετά την αλλαγή, άρχισε να μην βλέπει τον ένα SATA 750GB (και μάλιστα αυτόν με τα data, όχι τον parity). Άλλαξα καλώδια, ανακάτεψα κούνησα… Με τα πολλά διαπιστώνω ότι λογικά ο on-board 2ος SATA controller (Promise), αποφάσισε να τα ψιλοπαίξει. Αυτό είναι βέβαια καλό γιατί το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να τα παίξει ο μεγαλύτερος δίσκος με τα data ακριβώς τη στιγμή που δεν έχω parity! Δείχνει ότι δεν είναι έτσι (100% σίγουρος ακόμα δεν είναι – θα δείξει).
Αυτό άλλαξε κάποια βήματα αφού το unRAID τελικά βγήκε ΗΔΗ off-line και απλά περιμένει με σιγουριά πια να πάμε σε μεταφορά δεδομένων ανά δίσκο. Το μηχάνημα άρχισε να μου λέει «δεν θέλω άλλο unRAID» μάλλον. Πριν περίπου ένα μήνα, σταμάτησε να παίζει το on-board τρίτο IDE bus (ναι ΤΡΙΑ IDE bus είχε και τέσσερα SATA, ήταν άριστο motherboard στην εποχή του). Από τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ cache disk και άρα ότι έγραφα στο unRAID ήταν της υπομονής. Πολλές οι ενδείξεις του «φύγε!».
Το πρώην Server 2008, άρχισε να… αλαφραίνει, έβγαλα μια PCI USB κάρτα, ένα κουτάκι 5.25″ με flash memory slots (που ευτυχώς έχω και τη μαύρη φάτσα του και θα το βάλω στο καλό μου PC), βγήκαν τα δυο DVD-R… το ένα έγινε USB μια και ανακάλυψα στη ντουλάπα μου ένα ξεχασμένο 5.25″ enclosure USB/IEEE1394 και με audio-out παρακαλώ (!)… Αλλά φυσικά ούτε αυτό έμελλε να προχωρήσει «έτσι απλά», μια και το IDE καλώδιο ήταν μασημένο, ενώ το DVD-R που έβαλα δεν έχει τρύπες για βίδες από την κάτω μεριά οπότε θα είναι απλά «φορετό».
Το μόνο που έγινε αναίμακτα (ΟΠΩΣ ΔΕΙΧΝΕΙ) είναι η αλλαγή της VGA με το HTPC μου (ανέβηκε κατά μια γενιά αλλά δυστυχώς απέκτησε κάρτα με ανεμιστήρα).
Αυτή τη στιγμή στήνεται το WHS και ευελπιστώ σήμερα να φτάσω μέχρι το βήμα 15. Ας ευχηθούμε το ReiserFS tool για Windows ότι θα δει τους δίσκους γιατί ΕΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΙ!

Ποιός από εσάς (και όλους μας) ΞΕΡΕΙ τι έγινε;

DISCLAIMER: ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟ. Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. *ΔΕΝ ΞΕΡΩ* ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΕΨΟΥΝ.
Αναφέρομαι στο θέμα «της μόδας» των τελευταίων δυο ημερών.
Σκοτώθηκε ένα 15χρονο παιδί, πράγμα που είναι έως και συγκλονιστικό (συμφωνούμε όλοι), ΑΛΛΑ ξεχνάμε πολλές «λεπτομέρειες». Τις λεπτομέρειες αυτές θα τις πετάξω «ατάκτως» απλά σαν «τροφή για σκέψη» ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΡΑ ΑΠΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ. Πράγμα για το οποίο γενικώς αμφιβάλλω (με ευτυχείς εξαιρέσεις πάντα).
«Άτακτες σκέψεις» λοιπόν:
Τι ώρα έγινε το συμβάν; Τι έκανε εκεί ένας δεκαπεντάχρονος από το Π. Ψυχικό; Εν μέσω μάλιστα επεισοδίων;
Εγώ στα 15 μου είχα πάει φυσικά στα Εξάρχεια αλλά αυτό είχε γίνει για τα μαγαζιά της τότε «φρέσκιας» Στουρνάρα (-η). Με την παραπάνω δικαιολογία φυσικά εκεί ήπια και τον καφέ μου κάποιες φορές (βλέπε πορτοκαλάδα – ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ήμουν ε – τώρα στα 15 είσαι φλώρος και με μπύρα και θες «αγριότερα» πράγματα για να είσαι «μέσα»). Φυσικά με τον ήλιο ψηλά μια και οι φήμη του μέρους ήταν και τότε αυτή που είναι σήμερα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι καταδικάζονται αυτόματα οι νεαροί που είναι στις 2 το βράδυ στα Εξάρχεια έτσι; Αλλά είπαμε… ένας δεκαπεντάχρονος, από το Π. Ψυχικό, αργά, στα Εξάρχεια, εν μέσω επεισοδίων… ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ αυτή η εικόνα ήδη είναι περίεργη;
Είμαι πολύ συντηρητίκουλας ή απλά ο κόσμος έχει ξεφύγει; Ή απλά πρέπει να βρίσκουμε τι φταίει κάπου αλλού και όχι σε εμάς;
Δεν θα φτάσω να πω γιατί ΚΑΙ οι γονείς δεν διώκονται – ο πόνος τους αρκεί – (υπάρχει νομοθεσία που να προστατεύει τους ανήλικους από κακή κηδεμονία), αλλά μήπως ξεπερνάμε και πολύ εύκολα αυτά που έγιναν ΠΡΙΝ (μέρες, μήνες και χρόνια πριν) στη ζωή του 15χρονου, ώστε να θεωρεί βόλτα ένα ξενύχτι στα Εξάρχεια ανάμεσα σε πρεζόνια και λοιπά καλόπαιδα;
Να ξεφύγω και να πω κάτι ημιάσχετο-σχετικό. Εγώ είμαι «μηχανόβιος» που λένε. Χρησιμοποιώ το μηχανάκι μου ακόμα και όταν χιονίζει. Αν πάω με 200 σε επαρχιακό δρόμο και βγει ένα τρακτέρ με έναν παππού από ένα χωράφι και πέσω επάνω του και σκοτωθώ (το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο), ξέρω ότι η άμεση αντίδραση των άλλων κατά-κανόνα-αθώων συν-αναβατών μου θα είναι «α τον κωλόγερο, σκότωσε το παιδί» έτσι; «Βγήκε από το χωράφι και δεν κοίταξε.» «Να τον φάμε τον αλήτη» Δεν κατάλαβα… με τι τρόπο θα έπρεπε να κοιτάξει ΚΑΙ να δει εμένα που είχα μετατραπεί σε zuperman και πήγαινα με 200 εκεί που έπρεπε να είμαι με 45; Και τελικά θα με είχαν τιμήσει έτσι αν τα έλεγαν αυτά; Όχι. Θα με τιμούσε περισσότερο αν έλεγαν «σκοτώθηκε όπως ήξερε ότι μπορεί να γίνει με αυτό που έκανε», θα με τιμούσε περισσότερο αν έπιαναν τον γέρο και τον καθησύχαζαν να μην πάει από καρδιά για αυτό που έγινε, αφού τελικά δεν έφταιγε. Θα με τιμούσε περισσότερο να πουν ένα αντρικό «το βλάκα, είχε πολύ περισσότερα να κάνει αν ζούσε και τα έκανε αυτά σε καμιά πίστα». Όμως όχι, δεν είμαστε μαθημένοι έτσι.
Το παράδειγμα δεν αναφέρεται ως παραλληλισμός (δεν είναι ο μπάτσος ότι ο παππούς του παραπάνω), αλλά ως ευκαιρία να πούμε ότι με τους ίδιους κανόνες παίζουμε όλοι σε αυτή τη ζωή – κάποιοι μάλιστα με χειρότερους κανόνες, κανείς με καλύτερους.
Χτυπάω ξύλο για τα παραπάνω (φτου φτου και κουνιέμαι από τη θέση μου) και συνεχίζω…
…Συνεχίζω τις (βλακώδεις κατά πολλούς σας σίγουρα) σκέψεις μου. Πραγματικά πιστεύετε ότι ο μπάτσος ήθελε να σκοτώσει έναν άνθρωπο; Ειδικά ένα παιδί; Ένας πατέρας τριών παιδιών; Σκεφτείτε το λίγο παραπέρα από όσο σας επιτρέπει ο Ευαγγελάτος, δοκιμάστε δεν είναι τόσο δύσκολο: Είσαι 30-κάτι χρονών, έχεις παντρευτεί, έχεις κάνει οικογένεια, τρια παιδιά, το βράδυ σε περιμένει ένα φαί και ίσως μια επίσκεψη στους φίλους σου, έχεις μια Χ μέτρια καριέρα που όμως θα σου εξασφαλίσει τη σύνταξη σου κλπ. και ξαφνικά λες ας σκοτώσω ένα δεκαπεντάχρονο. Έτσι ε;
Τόσο κουτόχορτο ταϊζει αυτό το κουτί; ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΩΜΕ;
Και μια και λέμε για το κουτί… Το έγκλημα όλων αυτών των «»»»»»»δημοσιογράφων»»»»»»» είναι μικρό; Δικάζουν, καταδικάζουν, ανακαλύπτουν αυτόπτες (και γιατί ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΥΡΙΟΙ για να προσφέρετε πραγματικά στην υπόθεση;…), έφτασαν μέχρι και να γράψουν ότι ο μπάτσος ήταν 1.5 μέτρο από τον νεαρό (πράγμα που έρχεται αντίθετα ΚΑΙ με το βίντεο που επίσης δημοσιογραφίσκοι έβγαλαν στη φόρα που δεν δείχνει βέβαια τίποτα σοβαρό, αλλά σίγουρα δείχνει ότι δεν υπήρχε τίποτα σε ακτίνα όχι 1.5 μέτρου αλλά και 15 μέτρων).
Εγώ δεν ξέρω ακόμα ποιος φταίει και τι ακριβώς έγινε. Δεν είναι καν δουλειά μου να το βρω. Θα μείνω εκεί.
Πάμε και λίγο πιο πέρα τώρα. Σκοτώθηκε ο μικρός όπως σκοτώθηκε. Όλα τα άλλα ΓΙΑΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΙΝΑΝ; Άλλη μια ευκαιρία για τους προστατευόμενους επαναστάτες μας; Τους επαναστάτες που δρουν μόνο όλοι μαζί ως μάζα, μόνο με σκεπασμένα πρόσωπα και κρυμμένοι εκμεταλλευόμενοι (ΠΗΔΩΝΤΑΣ εννοώ) άσυλα που δεν έπρεπε να είναι άσυλα για αυτούς;
Δεν καταλαβαίνω γιατί το αυτοκίνητο σου ή το αυτοκίνητο μου, που μπορεί να πήρα με δάνειο, που έχω ασφαλίσει στο μίνιμουμ για λόγους οικονομίας (άρα δεν έχω βάλει όρους που θα καλύψουν το ότι ένα Χ μαμακισμένο ήθελε να πετάξει την μολότοφ του επάνω του), πρέπει να γίνει ο τρόπος της ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ επανάστασης;
Γιατί το καμμένο μαγαζί είναι επανάσταση; Γιατί η νεαρή υπάλληλος δεν χρειαζόταν να δουλέψει για να σπουδάσει σύμφωνα με την ΔΙΚΗ ΣΟΥ απόφαση; Γιατί η μεσόκοπη υπάλληλος (έστω και προϊσταμένη) δεν χρειάζεται μωρέ τα τελευταία της ένσημα και δεν έχει σημασία για σένα αν θα μπορέσει βρει άλλη δουλειά μετά;
Γιατί τελικά εγώ που βγήκα τη βόλτα μου και το να ξεφύγω από την καθημερινότητα ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ και από το υστέρημα μου πάω να πιω ένα καφέ ή ένα ποτό στο κέντρο, πρέπει να αντιμετωπίσω τον τρόμο του να βρεθώ ανάμεσα σε μασκοφόρους με καδρόνια και ΜΑΤ με γκλοπ;
Να πάω και λιγάκι πιο πέρα. Τελικά ποιος θα μου αποδείξει ότι τα ΜΑΤ εμφανίστηκαν στην… ανθρωπότητα πριν τους μασκοφόρους με τα καδρόνια; (αυγό – κότα)
Τελικά αυτό που προστάζει αυτή η κοινωνία είναι να είμαστε περισσότερο πειθαρχημένοι ΟΧΙ ΣΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΤ. Αλλά στο ότι πρέπει να σεβόμαστε το διπλανό μας, όπως και τον εαυτό μας. Γιατί δεν ισχύει ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο. Αυτό πάει και σε μπάτσους και σε «αντιεξουσιαστές» (μη χ*εσω) και σε όποιον θέλει να αλλάξει κάτι, αλλά ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, δεν έχει αλλάξει τίποτα στον εαυτό του. Είναι ένα πρόβλημα ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΤΑ ριζωμένο.
Τελειώνοντας να πω ότι τίποτα δεν μειώνει το ότι σκοτώθηκε ένα παιδί και ένας άνθρωπος ΠΟΤΕ και με καμία δικαιολογία δεν πρέπει να πεθαίνει όντας παιδί, αλλά είναι ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΡΟΙΔΙΑ από την κοινωνία μας (ναι εμάς ΚΑΙ ΕΣΑΣ λέω) να σκίζουν τα ρούχα τους για τον κακό μπάτσο, όταν ΠΟΛΛΑ δεκαπεντάχρονα φεύγουν κάθε μέρα από τα ναρκωτικά της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ, από τα αυτοκινητιστικά (είτε ως πεζοί, είτε ως συνεπιβάτες, είτε ως ανεύθυνοι οδηγοί και αναβάτες) ατυχήματα της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ κλπ.
Συγχαρητήρια, βρήκαμε ένα ακόμα θύτη (ξέρουμε ήδη ότι είναι θύτης γιατί το είπαν τα κανάλια) να γίνει θύμα της ξεφτίλας ΜΑΣ. Ένα τρόπο να φτύσουμε επειδή δεν μπορούμε να φτύσουμε τα δικά μας μούτρα.
Είναι από τις στιγμές που ήθελα να μπορώ να πω «δεν είμαι από εδώ είμαι περαστικός από άλλο πλανήτη» αλλά είμαι από αυτόν εδώ και από αυτή εδώ τη χώρα και κανονικός συνένοχος και εγώ σε ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΛΟΙΟ οικοδόμημα.
DISCLAIMER: ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟ. Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. *ΔΕΝ ΞΕΡΩ* ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΕΨΟΥΝ.

Η νέα διαφήμιση voda…

Όσο αφορά την κινητή, δεν ήμουν ποτέ χωμένος βαθιά αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να πω ότι είμαι από τους πρώτους (μάλλον από την πρώτη χιλιάδα) συνδρομητές της τότε Panafon.
Ενώ φυσικά δεν με εμποδίζει όπως τους περισσότερους, να είναι εργαλείο της δουλειάς μου.
Αυτή τη στιγμή το κυρίως τηλέφωνο μου είναι Cosmote (με φορητότητα από Voda φυσικά, όταν έχεις ένα νούμερο πάνω από 10 χρόνια δεν το εγκαταλείπεις απλώς), όμως ακόμα έχω και Voda (προσφάτως) περισσότερο από «επιχειρηματική υποχρέωση» (ξέρετε πως γίνονται αυτά… ένας πωλητής σου φέρνει κάποιες δουλειές και εσύ του δίνεις κάποια συμβόλαια ως αντάλλαγμα κλπ.)…
Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή;
Γιατί ήθελα να δείξω πόσο μου «την έδωσε» κάτι ώστε να κάτσω και να το γράψω.
Βλέπω τη διαφήμιση με τους δυο νεαρούς που βγαίνουν από το κλαμπ και ο ένας δεν έχει σήμα… (δεν λέω για την άλλη πράγματι πετυχημένη με τον… αστυνομικό χωρίς σήμα)
Θα το πω όπως μου βγαίνει:
ΕΙΝΑΙ ΘΡΑΣΟΣ Η VODAFONE ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΓΙΑ ΣΗΜΑ!!!

ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ Θ Ρ Α Σ Ο Σ !

Δεν με ενδιαφέρει να ανοίξω flame war (ειδικά με ευέξαπτους low-level resellers ή υπαλλήλους της και ΦΥΣΙΚΑ όχι με fanboys), ούτε καν να μου γράψει κάποιος να πει αν έχω δίκιο ή όχι. Απλά θεωρώ ότι έπρεπε να γράψω αυτό που έβγαινε από μέσα μου.
Μέχρι μήνυση για διαφυγόντα κέρδη μπορούσα να έχω κάνει κάποτε προς αυτούς τους κυρίους (αν είχα χρόνο και αν έβρισκα αρκετά τρελό δικηγόρο), ενώ για τη χάρη τους έχω κάνει τον αστείο ακροβάτη (χωρίς δυνατότητα να πάω ούτε 5 πόντους πιο πέρα μη χάσω το wave) σε παραλία για να μιλήσω με πελάτη μου με σοβαρό πρόβλημα, ενώ δίπλα μου φυσικά όλοι με τα cosmote τους και τα wind τους (TIM τότε ή και telestet, τι ήταν τότε) μίλαγαν μια χαρά και αναρωτιόνταν για το γραφικό τύπο στο λοφάκι.
Για να μη πω ποιο τηλέφωνο πρώτο ξέχναγε ότι είναι στην Ελλάδα (αν και εντός συνόρων) και έπιανε τα roaming με κάθε γείτονα, ξαναλέω ΕΝΤΟΣ συνόρων. ΝΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ αυτό που νομίζετε.
Για να μη πω που όλοι με κοίταγαν σαν απόκληρο της κοινωνίας σε νησί επειδή είχα voda και φυσικά δεν έπιανα πουθενά παρά μόνο σε κάτι περίεργα μέρη κλπ. (αυτοί ήξεραν και κανένας τους δεν είχε voda)
…για να μην πω για την γελοιότητα να καταστρέφουν perfectly ωραία μηχανήματα με ΗΛΙΘΙΑ customization (και παλιότερα ΚΑΙ περιορισμούς) και βλακώδη χρωματικά themes (και μιλάει ένας γαύρος κιόλας!).
Έχουν θράσος λοιπόν οι τύποι να βγάζουν τέτοιο ad. Αλλά τα ζώα είμαστε εμείς γιατί κανένας μας δεν γύρισε ποτέ να τους κάνει μήνυση για ότι θα μπορούσε να κολλάει (δεν ξέρω τι θα μας κάλυπτε νομικά – ψευδής διαφήμιση; δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει υπέρ του καταναλωτή).
Ξαναλέω δεν με ενδιαφέρει ούτε flaming, ούτε επιβεβαίωση (αρκεί που ξέρω εγώ για μένα), αλλά έπρεπε να το γράψω για να βγει από μέσα μου.

Ζαχόπουλος Video (ΚΑΡΑFAKE)

http://www.youtube.com/watch?v=bTq2BbJU9G0
…είναι εμφανές fake βέβαια, λυπάμαι που σας το χαλάω.
– Tο κεφάλι σε «negative» (αφού ξέρουμε ποιός είναι ρεεεεε, ο λόγος που το έκαναν είναι απλά για να κρύψει πιο εύκολα το παρακάτω)…
– …το κεφάλι του κινείται τελείως αφύσικα (σαν καρτούν).
– Το σώμα της «οργανοπαίχτριας» κινείται με ένα εμφανές «copy paste» από την φώτο.
– Το κούνημα της κάμερα είναι ΗΛΙΘΙΟ… Δηλ. υπήρχε τρίτος άνθρωπος που τους γύριζε; ΧΑΧΑΧΑ …απλά έβαλαν την γνωστή φωτό να «κουνιέται» μέσα σε ένα μικρότερο πλαίσιο για να δώσουν ένα εφέ φυσικότητας… το πραγματικό βίντεο ΦΥΣΙΚΑ θα έχει ακίνητο κάδρο (κινητό ακουμπισμένο κάπου).
…ΑΠΟΡΩ. ΤΑ ΑΣΧΕΤΑ ΑΧΡΗΣΤΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ… ΑΓΡΑΜΜΑΤΑ (κάθε μέρα το βλέπουμε) ΚΟΡΑΚΙΑ που λέμε «δημοσιογράφους» (και τους έχουμε δώσει αξία εκατομμυρίων σε μερικούς για ΜΗΔΕΝ λόγο), γιατί δεν το λένε; …Ειδικά οι προσκείμενοι σε κανάλια ΣΙΓΟΥΡΑ το ξέρουνε (500 τεχνικοί γύρω τους – όχι ότι χρειάζεται τεχνικός να δει το εμφανές fake-, κανείς δεν τους το είπε;…) …απλά βρήκαν ευκαιρία για «είδηση» ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει.

Ελπίζω ο τύπος που το έφτιαξε να μην τραβήξει τα πάνδεινα για το τίποτα (μάλλον φοιτητής εξ’ Αγγλίας που ο καημένος δείχνει να τα έχει χρειαστεί).

Άντε και σ’ ανώτερα. Σε blu-ray.

Απίστευτη «internetική» συμπεριφορά…

Παιδιά όσοι με ξέρετε, ξέρετε πόσα χρόνια ασχολούμαι με fora κλπ. Ατελείωτα – νομίζω πάνω από δέκα.
Έχω τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες μου, έχω γίνει και ban 2-3 φορές.
Αυτή τη στιγμή είμαι ban σε ένα forum του εξωτερικού σε σχέση με PocketPC, εδώ και 2-3 χρόνια, έχουν ξεχάσει και οι δυο μεριές το γιατί, αλλά παρ’όλα αυτά δεν το άρουν :), καθώς και σε ένα forum Ελληνικό σχετικά με μοτοσυκλέτες, ban για το οποίο είμαι… περήφανος (μια και ότι ιδέα έχουν οι admins για μένα, έχω και εγώ για αυτούς) το οποίο βασίστηκε για αυτό σε ένα… ψέμα ότι είμαι banned σε ΑΛΛΟ μοτοσυκλετιστικό forum στο οποίο όμως ΔΕΝ είμαι banned – απλά τους ήταν χρήσιμο για το σκοπό τους το ψέμα.
Τέσπα αυτά τα ιστορικά για τις «κακές» στιγμές μου (και με το κακές δεν εννοώ υποχρεωτικά ΑΠΟ μένα, αλλά περισσότερο ΓΙΑ εμένα).
Προσφάτως, γράφομαι σε ένα forum σχετικό με μοτοσυκλέτες BMW (αφού τέτοια έχω και τέτοια είναι και η επόμενη). Είμαι σε δυο τέτοια. Δυστυχώς το ένα από τα δυο έκλεισε πρόσφατα (από ίντριγκες των admins).
Το θέμα είναι το άλλο (που κατά σύμπτωση είναι και το μόνο που είχα σκοπό να γράφω μια και δεν με τραβάει το κλίμα στα άλλα μοτο-φόρα αφού δεν αντέχω να αφήνω αναπάντητη τη συχνή-πυκνή δράση κάποιων «σούπερ μηχανόβιων» που όταν βλέπουν BMW αναβάτη, είναι σαν να βλέπουν λεπρό (εκτός αν έχει τύχει να έχουν πιεί πάνω από δυο καφέδες παρέα οπότε ξαφνικά και οι δυο πλευρές αποδέχονται η μια την άλλη – σόρρυ δεν θα πάρω).
Τι έγινε λοιπόν με εκείνο το άλλο forum (για το οποίο δεν θέλω να πω όνομα πριν ξεκαθαριστεί το τι έχει γίνει)…
Πριν από μερικές μέρες, ανακάλυψα ότι δεν έχω πρόσβαση σε διάφορα πράγματα στο forum. Τότε έπεσε και το πρώτο PM προς τον admin.

Μετά από 1-2 μέρες χωρίς εξέλιξη (έχουμε και δουλειές) ανακάλυψα ότι δεν μπορώ καν να μπω. Όταν έβαζα να μου γίνει reset το password (μια και δεν με έβαζε λέει επειδή «δεν έβρισκε το χρήστη ή το password», μου έγραφε ότι δεν γνωρίζει το email μου για να το κάνει!

Αμέσως μετά, ανακάλυψα το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ. Δεν υπάρχουν τα (αρκετά) posts μου και δεν φαίνεται καν ο user!
Όταν δοκίμασα να ξαναγραφτώ επίτηδες με το ίδιο user και mail, εκεί το σύστημα «ανακάλυψε» ότι (φυσικά) υπάρχει ο user.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, έστειλα 3-4 PM (μέσω του «contact us» πια), από τα οποία ΤΙΠΟΤΑ δεν απαντήθηκε.
Δοκίμασα και email αλλά έκανε bounce (γιατί ο τύπος προφανώς αν και admin ΔΕΝ έχει βάλει το κανονικό του email στην καρτέλα του!!!), ενώ και πριν λίγο του έστειλα PM σε άλλο forum που είδα ότι είναι registered.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει αλλά δυστυχώς υποψιάζομαι. «Δεν του άρεσε η φάτσα μου». Αυτό βοήθησε να το καταλάβω άλλος χρήστης τον οποίο κατάφερα και βρήκα σε άλλο forum ο οποίος όπως αποκάλυψε ήταν και moderator στο εν λόγω forum και έφτασε (για λόγους που δεν ξέρω) να έχει πάθει τα ίδια. Λέει μάλιστα ότι ο admin του συγκεκριμένου forum όντας «ιδιοκτήτης» φέρεται ακριβώς έτσι (και ακριβώς όπως ΔΕΝ κάνουν οι admin όπως ξέρουν όλοι οι παλιοί χρήστες του GOToC πχ.).

Τέλος πάντων εκτός του ότι δεν έκανα τίποτα για να έχω τέτοια «τιμωρία» (ή και οποιαδήποτε τιμωρία), δεν μπορώ καν να διανοηθώ τέτοια συμπεριφορά, ούτε τέτοια πράγματα απέναντι στα post μου (μάλιστα θα ρωτήσω ανθρώπους για το αν τίθεται θέμα πνευματικής ιδιοκτησίας).

Τώρα θα ήθελα να γίνω ρατσιστής (γιατί έχω την κόμπλα του «παλιού» και το τι άτομα έχουν μπει στο χώρο με τα χρόνια) αλλά θα κρατηθώ, τουλάχιστον μέχρι να έχω μια απάντηση για το τι συμβαίνει. Έτσι θα μάθω αν ήδη είπα πολλά (δηλ. εχει γίνει κάποιο λάθος), ή αν πρέπει να πω περισσότερα.

Λίγο background:
– Στο εν λόγω forum δεν έχω κάποια κόντρα (και να ήθελα, δεν πρόλαβα, από όσο θυμάμαι).
– Στο εν λόγω forum ήδη όταν έγινε κάποια στιγμή μεταφορά του (πριν κάποιους μήνες), χάθηκε το account μου και αναγκάστηκα να ξαναγραφτώ. Κατά τα λεγόμενα του admin δεν είχα posts (αν και θυμάμαι ότι πρέπει να είχα τουλάχιστον μια χαιρετούρα). Τότε δεν ειπώθηκε τίποτα παραπάνω.
Σχόλια;

Το παλιό μας στέκι…

(Μια και ζητήθηκε να είναι στα Ελληνικά)
Έχω αυτό το blog αρκετό καιρό και ποτέ δεν δημοσίευσα τίποτα. Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι το πρώτο του post (οκ δεύτερο πια) από την αναφορά στον λόγο… που δεν δημοσίευα (δεν αισθανόμουν την ανάγκη να το κάνω) τόσο καιρό;
Ήταν πριν έξη χρόνια, που είδα την ανάγκη για ένα μέρος που μπορούσαμε να δημοσιεύσουμε τις ιδέες μας, οτιδήποτε δεν χώραγε στα άλλα (Ελληνικά) φόρα και να έχει μια χαλαρή διαχείριση.
Τότε (εδώ που τα λέμε και σήμερα), τα περισσότερα φόρα, ακολουθούσαν αυστηρούς κανόνες διαχείρισης, που κατά την γνώμη μου ήταν πολύ μακριά από το τι είναι «Internet». Να ακολουθούνται οι «κανόνες» δεν ενθαρρυνόταν απλώς, αλλά επιβαλλόταν από νεαρούς σερίφηδες που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι η δύναμη (πάνω σε ανθρώπους) είναι δύναμη όταν δουλεύει από μόνη της, όχι όταν χρειάζεται να φωνάξεις στους ανθρώπους ότι την έχεις.
Μάλιστα έχω ένα (μη Internetικό) συμβάν σημαδεμένο στο μυαλό μου, το οποίο δείχνει καθαρά αυτό που εννοώ. Ίσως το γράψω σε ένα άλλο post.
Τέλος πάντων, αυτό το μέρος ήταν το «Greek Off-Topic Community» (GOToC εν συντομία).
Στην εποχή του, το GOToC άκμαζε γιατί πολλοί άνθρωποι έννιωσαν την ίδια πίεση με μένα και βρήκαν ένα μέρος που μπορούσαν ακόμα και να φωνάζουν στον κεντρικό διαχειριστή (εχμ, εμένα), χωρίς τον φόβο αντιποίνων.
Άλλα φόρα αντέγραψαν το GOToC, αλλά σχεδόν κανένα ποτέ δεν το παραδέχτηκε. Ποτέ δεν έκανα λόγο για αυτό. Τώρα πιστεύω ότι αυτό μπορεί να ήταν κακή κίνηση (εννοώ η μη αντίδραση), όχι για τον λόγο που νομίζετε αλλά για (ταπεινό) …marketing. Ο NLS με τον καιρό (όταν νεότερα άτομα άρχισαν να χρησιμοποιούν τα fora) έγινε «απλά ένα μέλος» και το GOToC έγινε σκιά του παρελθόντος (ή ούτε καν αυτό). Ακόμα κρατούσε ένα μικρό πυρήνα ανθρώπων που το είχαν σαν το στέκι τους πάντως.
Οι καιροί άλλαξαν. Το Delphi ποτέ δεν ακολούθησε την ανάπτυξη των άλλων (ακόμα και δωρεάν) προγραμμάτων για forum και παρέμεινε σχεδόν στάσιμο στο παλιό concept. Για μένα δουλεύει, αλλά σήμερα οι άνθρωποι χρειάζονται περισσότερη «γυαλάδα».
Τα GOToC-αντίγραφα έγιναν μεγαλύτερα από το ίδιο το GOToC. Μάλιστα, ακόμα και τα fora που ακολουθούσαν αυστηρή θεματική πολιτική, έφτιαξαν ένα «σαν GOToC» τμήμα.
Οι άνθρωποι που δεν ήξεραν τη διαφορά ακολούθησαν. Αυτό έκανε ακόμα και την αυστηρή (ή και την ηλίθια) διαχείριση πιο «ανεκτή» (δίνοντας ένα εκόμα, μάλλον αναπάντεχο, κέρδος σε αυτά τα fora), συν ότι οι νέοι άνθρωποι δεν ήξεραν κάτι διαφορετικό άρα ήταν αποδεκτό. Πρόβατα.
Μετά ήρθαν τα blogs. Τα blogs σε μένα δεν σημαίνουν τίποτα (sorry ε). Το GOToC ήταν αρκετό. Μπορούσα να γράφω τις σκέψεις μου και άλλοι μπορούσαν να δημοσιεύσουν τι αισθάνονται για αυτές. Εκείνοι μπορούσαν και εκείνοι να δημοσιεύουν τις σκέψεις τους το ίδιο. Όμως, όντας φυτ… εεε… άνθρωπος της τεχνολογίας από τα εννιά μου (δηλ. εδώ και 24 χρόνια), θα αναγκαστώ να ακολουθήσω το ρεύμα. Αν το εγωιστικό BLOG είναι ο δρόμος, ας είναι.
Εδώ είμαστε λοιπόν. Δεν σκοτώνω το γέρικο άλογο, αλλά αν πεθάνει, ας είναι. Θα συμβεί σε όλους μας, κάποτε.

GOToC, our old haunt…

I have this blog for some time and never posted anything. What other could be the best first post than mentioning the reason… I didn’t (feel the need to) post for so long?
It was six years ago, that I saw a need for a place where we could all post our ideas, whatever doesn’t fit in other (Greek) fora and have a very relaxed moderation.
At the time (heck even today), most Greek fora, followed very strict moderation rules, in my opinion going really far from what «Internet» is. Following the «rules» was not only encouraged, but enforced by kid sheriffs that never understood that power (on people) is power when it works by itself, not when you need to yell people that you actually have it.
I have a (non Internet related) incident marked in my mind, that clearly shows my point. Maybe I’ll write about it in some other post.
At the time, GOToC was thriving since many people felt the same pressure as I did and found a place where they could even yell at the main operator (erm, me), without fear of backfire.
Other fora copied GOToC, but almost none acknowledged it. I never made a point about it. Now I feel it was maybe a bad move (I mean not reacting), not for the reason you think but for (lowly) …marketing. NLS eventually (when younger people started using fora) was «just another member» and GOToC was a shadow of the past (or not even that). It still kept a small core of people that went there as a stumping ground though.
Times changed. Delphi never followed the development of other (even free) forum software and remained almost stationary on an older concept. It works for me, but now people need more «bling».
GOToC-copies became bigger than GOToC itself. Heck, even fora that followed their strict subject oriented policy, made a «GOToC-like» section.
People that didn’t know the difference followed. This even made strict (and even stupid) moderation more «bearable» (giving one more, maybe unexpected, gain to these fora), plus that those new people didn’t know different so it was acceptable. Sheep.
Then blogs came. Blogs to me mean nothing (sorry eh). GOToC was enough. I could post my thoughts and people could post their feeling about them. People could post their thoughts the same. But, being a tech gee… erm… person since I was nine (i.e. 24 years ago), I will need to follow the river. If egoistic BLOG is the way to go, fair enough.
So here we are. I am not shooting the old horse, but if it dies, so be it. We all will, eventually.