Δοκιμή X-56 Rhino

Αντί εισαγωγής

Ο τίτλος μπορεί να λέει «δοκιμή» (review), αλλά το πραγματικό review είναι μάλλον μικρό και στόχος είναι περισσότερο η εξιστόρηση για την… εξιστόρηση.

Το άρθρο δεν παρουσιάζει το παραμικρό ενδιαφέρον στους μη σχετικούς με το θέμα (ή wannabe σχετικούς).

Πρόσφατα βρέθηκε στα χέρια μου ένα X-56 HOTAS (hands-on throttle and stick), σε αντικατάσταση (μέσω εγγύησης Logitech) ενός X-55 που είχα περίπου ενάμιση χρόνο, που και αυτό με τη σειρά του είχε αντικαταστήσει ένα X-45 (που είχα χρόνια και χρόνια) και που πριν από αυτό είχα ένα Thrustmaster Top-Gun Fox 2 Pro (το οποίο έτυχε και είχα ακόμα και το δοκίμασα προχτές, απογοητεύτηκα και το πέταξα!). Αυτά τα χειριστήρια για όποιον δεν κατάλαβε ήδη, έχουν σχέση με «πέταγμα» (και μόνο). Είναι άχρηστα σε παιχνίδια οδήγησης (εκτός αν έχετε τρελή φαντασία), άχρηστα σε arcade, FPS κλπ.
Καταλαβαίνετε ότι ήθελα να έχω επαφή με «σπορ» του πετάγματος, αν και ποτέ δεν το καλλιέργησα ιδιαιτέρως, από την εποχή που είχα σοκαριστεί βλέποντας στον Commodore 64 το Flight Simulator II (τότε της SubLogic), αλλά και το αρχικό Elite – φυσικά τότε ούτε λόγος για αναλογικά χειριστήρια. Από τότε πέρασε πολύ νερό στο αυλάκι και έκανα «βηματάκια» προς το HOTAS (που μου άρεσε και οπτικά ως geek), φροντίζοντας να μην αδειάσει το πορτοφόλι.

Πριν περάσω στο κυρίως review, μια μικρή (ναι οκ χαχαχα) αναφορά ιστορική, αλλά και στον περίεργο τίτλο που έβαλα και μια αναφορά και στο support της Logitech.
Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια εταιρία που έφτιαχνε άριστα χειριστήρια και λεγόταν Saitek. Η Saitek είχε κάποια… κολλήματα (όχι θέμα που έχει σημασία πια), αλλά έφτιαχνε κατασκευές που πάντα τις θεωρούσαν από καλές και πάνω (λαμβάνοντας πάντα υπόψη το κόστος). Έτσι έφτιαχναν όλο και καλύτερα χειριστήρια (και τιμόνια πτήσης και πεντάλ πτήσης κλπ.), με τα εξής αξιοπρόσεκτα μοντέλα (αναφερόμενος μόνο στα HOTAS):

  • X-45. Αυτό το είχα, πουλήθηκε, μετά από πολλά χρόνια (ελαφριάς) χρήσης. Στέκεται και σήμερα αρκετά αξιοπρεπώς.
  • X-52 και X-52 Pro. Εδώ έχουμε δυο παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Για πρώτη φορά έχουμε μια οθονούλα, που έχει κάποιες (ψιλοχαζές) λειτουργίες αλλά είναι ψαρωτική. Αρκετά πλουσιότερο σε πλήκτρα από το X-52. Ο σχεδιασμός είναι λίγο προφητικός γιατί είναι πιο διαστημικός, όχι τόσο (γήινου) flight.
  • X-65F. Αυτό εδώ αξίζει προσοχής. Ήταν το πρώτο (και νομίζω τελικά το μόνο), χειριστήριο που ο μοχλός ΔΕΝ έκανε κινήσεις όταν τον κουνούσες, αλλά έμενε ακίνητος «αισθανόμενος» το πόσο πιέζεις και προς τα που για να στείλει το ανάλογο αναλογικό σήμα. Αυτό στη θεωρία είναι θαυμάσιο και νομίζω μάλιστα το πραγματικό F-16 (και όχι μόνο) είναι έτσι. Στην πράξη είχε θαυμαστές (λίγους – γι’ αυτό και δεν είχε συνέχεια) και εχθρούς. Εγώ είμαι προς τους δεύτερους. Θεωρώ την «πατέντα» σχεδόν όσο άχρηστη είναι μια curved TV σε ένα σαλόνι (Ωπ! Σε πόσους πάτησα τον κάλο;…). Βλέπετε curved monitor έχει νόημα, αφού έχει ΕΝΑΝ χρήστη που κάθεται σε σχετικά συγκεκριμένη θέση όπου μπορεί να μπει μέσα στο «επίκεντρο» θέασης. Curved TV δεν έχει κανένα νόημα, εκτός από το να δείχνει χαζή κρεμασμένη σε τοίχο, να μην μπορεί να δει κανείς κανονικά αν κάθεται εκτός κέντρου (ή casual viewing από μακριά) κλπ. ΑΑΑ συγνώμη για HOTAS μιλάμε (απλώς ήθελα να το βγάλω από μέσα μου)! Ε στο αληθινό F-16 λοιπόν, όταν σπρώχνεις το μοχλό ακόμα και αν δεν κινείται ο μοχλός, κινείται ΟΛΟΣ ο πιλότος μαζί με το αεροπλάνο. Οπότε υπάρχει το feedback της κίνησης στις αισθήσεις. Σπρώχνεις δεξιά και αισθάνεσαι ότι κάνεις roll δεξιά (γιατί ε… ΚΑΝΕΙΣ roll δεξιά πραγματικά), ας μη κουνιέται ο μοχλός (και βασικά ΚΑΛΥΤΕΡΑ που δεν κουνιέται). Λογικό. Στο γραφείο σου επάνω, δείχνει και είναι χαζό. Μάλιστα όλοι είπαν πόσο άχρηστο είναι το 3ο axis (πάντα έμπλεκε το roll και το yaw και όχι με τρόπο που ήθελε ο χειριστής) και ευτυχώς υπήρχε «κλείδωμα» του.
    Επίσης το X-65F είχε και μια πλούσια (?) συλλογή από καντράν που μπορούσες να βιδώσεις πίσω από το throttle (από το γκάζι) και να έχεις μια εμπειρία που να μοιάζει κάπως περισσότερο με πραγματικό αεροπλάνο. Επίσης να έχεις ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ αριστερό χειριστήριο που να θέλει μισό γραφείο μόνο του. Πάντως έχει δυνατούς υποστηρικτές (όπως έχει και ο Τραμπ όμως).
  • X-55. Το X-55 το είχα και με υπηρέτησε αρκετά πιστά. Πρόσφατα αντικαταστάθηκε (λεπτομέρειες πιο κάτω), με το με μικρές διαφορές X-56 (που θα αναλυθούν στο review όταν επιτέλους φτάσουμε). Το X-55 όταν βγήκε, είχε προκαλέσει ένα μικρό σάλο. Ήταν μια «τίμια» παρέκκλιση από το πανάκριβο και αμφιλεγόμενο X-65F, επιστρέφοντας στα πραγματικά κινούμενα stick axis (με HALL sensors πια), επιστρέφοντας (μοιραία) στο πλαστικό και λιγοστεύοντας μπλιμπλίκια όπως έξτρα πάνελ ή οθόνες που δεν λένε τίποτα χρήσιμο. Αυτό όμως που είχε κρατήσει από το X-65F, ήταν το διπλό throttle (για δικινητήρια ή τέσπα ότι έχει νόημα να δώσεις αριστερό και δεξί γκάζι), ενώ έκανε και την επανάσταση με τον απίστευτο αριθμό διακοπτών του! (ξεπερνώντας και το X-65F σε αυτό)
    Ανταγωνισμός του κυρίως από την Thrustmaster (που είχε ξεχάσει τις αστειότητες όπως το TopGun 2 Pro που είχα), με το HOTAS Cougar (δεν το θεωρώ τόσο πλούσιο όσο το X-55, αν εξαιρέσουμε τις οθόνες MFD, αλλά σίγουρα ποιοτικό) και το εκτός συναγωνισμού κοστολογικά HOTAS Warthog, που είναι ακριβώς σχεδιασμένο για να έχει τις κατάλληλες λειτουργίες για ένα… πραγματικό A-10C Warthog (ναι το αεροπλάνο).
  • Χ-56. Εδώ έχουμε μικρο-αλλαγές σε σχέση με το X-55, βασισμένες σε feedback από τον κόσμο, αλλά επικεντρωμένες περισσότερο στη νέα… μόδα, των διαστημικών παιχνιδιών, όπως το Elite Dangerous και το («κάποτε ίσως κυκλοφορήσει και ίσως πλησιάζει ότι λέγανε ότι θα είναι» ή «ας είναι καλά οι χρηματοδότες του αέρα κοπανιστού») Star Citizen. Τις διαφορές αυτές θα τις δούμε παρακάτω.

Η Saitek λοιπόν, κάποια στιγμή δεν πήγε τόσο καλά (είναι και μικρό το market των «simmers» σε σχέση με το μεγάλο όγκο gamers) και αγοράστηκε από μια εταιρία που λέγεται MadCatz. Πέρα από το cool όνομα, η εταιρία αυτή μάλλον εγγυήθηκε την… κινεζοποίηση της Saitek, αφού θα ήθελε να είναι κάτι σαν Razer (εταιρία με ultra cool gaming hardware με ανάλογη τιμή), αλλά τελικά βγήκε Razer-γιαλατζί. Στην MadCatz όμως οφείλουμε το X-56. Αυτό δεν σημαίνει ότι το σχεδίασαν αυτοί (λογικά η ομάδα της Saitek παραμένει), αλλά όσο ήταν αυτή στο τιμόνι πάντως. Αυτό δεν είναι καλό για το βιογραφικό του X-56. Αυτός ο γάμος δεν κράτησε και πάρα πολύ, μια και το τμήμα των χειριστηρίων, το αγόρασε ο κολοσσός Logitech, εταιρία που ξέρουμε όλοι μας κυρίως για mouse και keyboard καλής ποιότητας, αλλά και ηχεία κλπ.
Όταν λοιπόν «παρέλαβε» η Logitech (λίγο μετά την παρουσίαση του X-56 νομίζω), είχε ένα μικρό χαμό στα χέρια της από εγγυήσεις κλπ. μια και το X-55 (κυρίως, αλλά όχι μόνο) είχε διάφορα θέματα. Για να μη τα πολυλογούμε παραπάνω, αυτή τη στιγμή είμαστε σε εποχή Logitech μεν, αλλά δεν έχουμε δει Logitech-generation-Saitek προϊόν ακόμα. Επίσης είναι ακόμα μπερδεμένα τα πράγματα με τις εγγυήσεις (σε βαθμό να ρωτάνε «τι εγγύηση έγραφε το δικό σας κουτί;»), αλλά σαφώς οι άνθρωποι προσπαθούν σκληρά να ικανοποιήσουν τον πελάτη.
Έτσι έγινε και με εμένα. Το X-55 ήταν αγορασμένο λίγο πάνω από ένα χρόνο πίσω.  Μου είχε κάποια μικροπροβλήματα, μπορούσα σχετικά να επιβιώσω μαζί του, αλλά είπα να τους κάνω την ερώτηση και «ποτέ δεν ξέρεις». Είχα τα χαρτιά αγοράς από το εξωτερικό (από την ίδια τη Saitek σε άριστη τιμή που το είχα βρει ευκαιρία), πουθενά δεν αναφερόταν εγγύηση ενός ή δυο ετών (ή κάτι άλλο), αλλά τους έκανα αναφορά για την Ευρωπαϊκή οδηγία περί διετών εγγυήσεων. Ανέφερα τα θέματα μου (που τα αναφέρω και εδώ γιατί ειδικά το πρώτο, συναντάται συχνά και στο X-56), εξέφρασα την μη πίστη μου στο προϊόν Χ-55 (καθ’ υπερβολή, είναι αλήθεια) και τους είπα ευθέως ότι θα ασχοληθώ με RMA και μέρες χωρίς HOTAS μόνο αν έστελναν κάτι καλύτερο όπως το X-56 ή κάποιο μελλοντικό μοντέλο που δεν έχουν βγάλει ως δοκιμή (ναι είπα να ρίξω άδεια να πιάσω γεμάτα). Όλα αυτά τα είπα ΜΗ πιστεύοντας ότι κάτι θα γίνει (πράγμα που επίσης τους είχα προκαταβάλει ευθέως και ίσως πήραν εγωιστικά να με βγάλουν λάθος). Τελικά μετά από κάποια αποδεικτικά για τα προβλήματα (βιντεάκι), μου είπαν ότι θα μου στείλουν το Χ-56 (!). Το Χ-55 δεν το ήθελαν πίσω, αλλά θα έπρεπε να το καταστρέψω (!!!), κομμένα καλώδια, σπασμένα τσιπάκια, φωτογραφίες από τρεις μεριές και μη επεξεργασμένες από Photoshop κλπ. Τελικά συμφωνήσαμε να το ανακυκλώσω επίσημα, πράγμα που έγινε (…). Έτσι έφτασε το Χ-56 στα χέρια μου, με courier από Ολλανδία μέσα σε 3 εργάσιμες.
Πολλά μπράβο για το άριστο support της Logitech που έκανε και 50 φορές follow-up αν τα πράγματα εξελίσσονται όπως με ικανοποιούν!

Τα προβλήματα του δικού μου Χ-55:

  1. Το throttle φαινόταν να πατάει «ghost buttons» (έτσι λέγεται το φαινόμενο), έτσι μπορεί την χειρότερη στιγμή να πατιόταν κάτι που θα μου χάλαγε όλο το game (φανταστείτε να εκτοξευτεί ρουκέτα την ώρα που πας να προσγειωθείς ή να κατεβάσει τις ασπίδες την ώρα που κάνεις μάχη). Αυτό ενώ κάποιος θα έλεγε ότι είναι hardware issue (βραχυκύκλωμα) και εκεί το έχουν αποδώσει αρκετοί στο Internet, η αλήθεια τελικά μοιάζει να είναι ότι έχει σχέση με μεγάλες ενεργειακές ανάγκες του throttle (έχει χωριστό δικό του USB εξάλλου). Βέβαια σε εμένα δεν έπρεπε να συμβαίνει αφού ο μοχλός και το γκάζι ήταν πάνω σε σχεδόν αποκλειστικά δικό τους powered USB 3.0 hub. Με χαμήλωμα της έντασης των LED, μετριάστηκε το φαινόμενο – αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
  2. Στο μοχλό τα LED τρεμόπαιζαν όταν το κινούσες, ενώ σε κάθε αριστερή κίνηση έσβηναν τελείως. Πραγματικά οπτικό και μόνο το θέμα (λες και κοιτάμε το μοχλό όταν τον χρησιμοποιούμε).
Μετά το άσχετο (?) μπλα μπλα

Ας περάσουμε όμως σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί review. Θα είναι αρκετά συγκριτικό με το Χ-55 (αναφέροντας και τη μεριά του Χ-55 για τους μη γνώστες), θα είναι και απαντητικό σε κάποια πράγματα που διάβασα/είδα σε άλλα review του Χ-56 στο Internet. Θεωρεί ότι έχετε ήδη διαβάσει άλλα reviews και δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες που δεν χρειάζεται να επαναληφθούν.

Αυτό που βλέπει κανείς όταν βλέπει από κοντά το σετ HOTAS X-56 Rhino (ναι Rhino είναι το επίσημο παρατσούκλι του X-56 και του X-55), διαπιστώνει δυο πράγματα.

Πρώτον, ότι είναι τεράστιο. Κάποιοι έχουν πει ότι θα μπορούσε να είναι μικρότερο (ειδικά το stick). Ο ίδιος ο μοχλός ΙΣΩΣ θα μπορούσε να είναι λίγο μικρότερος (αν και τα μικρότερα χέρια χωράνε σε μεγαλύτερους μοχλούς, τα μεγάλα χέρια δεν χωράνε σε μικρότερους). Η βάση είναι όση είναι (αν και είναι κυρίως κενή) απλώς για ομοιομορφία με το throttle (που δεν μπορούσε να είμαι μικρότερο). Οπότε κατανοώ τη σχεδίαση. Ίσως θα μπορούσε να είναι αφαιρούμενο το κάτω μισό της βάσης σε κάποιο «pro» μοντέλο.

Δεύτερον ότι υπάρχουν (ειδικά στη γκαζιέρα) υπερβολικά πολλά κουμπιά κλπ. Αυτό βέβαια είναι πιθανά ο λόγος που το θέλετε (ή το έχετε).

Σε σχέση με το Χ-55, το σχήμα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ίδιο, με τις εξής διαφορές:

  • Αντικατάσταση ενός πλήκτρου στο μοχλό με αναλογικό μοχλάκι (που είναι και κουμπί).
  • Αντικατάσταση του «mouse thumb» (ενός άχρηστου μικροχειριστηρίου που υποτίθεται θα χρησιμοποιούσε κάποιος για να ελέγξει το pointer του ποντικού – στην πράξη με φαινομενικά χάλια αίσθηση και μικρή ακρίβεια), με άλλο ένα αναλογικό ίδιο μοχλάκι (που επίσης είναι και κουμπί).
  • Αντικατάσταση του πράσινου φωτισμού LED με RGB προγραμματιζόμενο LED για να φέρεις την αίσθηση πιο κοντά στου game που παίζεις.
  • Αλλαγή χρωματισμού και τυπωμένων σχεδίων του πλαστικού του. Έφυγε το γελοίο «no step», αλλά και τα νέα σχέδια είναι αμφίβολης αισθητικής (λιγότερο flight sim oriented και περισσότερο space sim oriented). Θα προτιμούσα λιγότερα.
  • Αλλαγή υφής σε μερικά σημεία (πχ. το ροδάκι στην αριστερή μεριά της γκαζιέρας ή η επιφάνεια στην μπροστά μεριά της βάσης του μοχλού).
  • Ένα πλαστικό καπάκι στο σημείο που ακουμπάει το δεξί χέρι στο μοχλό, με σκοπό να ψηλώσει το σημείο που ακουμπά το χέρι (και να μεγαλώσει το εμβαδόν) και να πλησιάσει τα πάνω πλήκτρα για τα μικρότερα χέρια. Πολλοί επαγγελματίες reviewers (όλοι) ξέχασαν ότι αυτό δεν ήταν νέα εφεύρεση, αλλά υπήρχε και στο X-65F!
  • Μικρές εσωτερικές βελτιώσεις (ναι έτσι φλου).
  • Μικρή αλλαγή στο σχήμα του πλαστικού ανάμεσα στις δυο γκαζιέρες, προσπαθώντας να μειωθεί το φαινόμενο που υπήρχε στο Χ-55, να έχουν αρκετή απόσταση μεταξύ τους (3-4″) οπότε να «ζουλιέται» λόγω του κενού. Στο Χ-56 αυτό ελαττώθηκε, αλλά και το κουμπί κλειδώματος είναι πιο σταθερό. Υπήρχε όμως reviewer που γκρίνιαξε, ότι τρίβονται οι δυο μεριές του throttle μεταξύ τους.
  • Πιο λογικός χρωματισμός των ελατηρίων (έχει 4 διαφορετικά ελατήρια για να ρυθμίσετε πόσο σκληρός θα είναι ο μοχλός).
  • Άλλο κουτί. Το ανέφερα μόνο για να πω ότι το νέο είναι χειρότερο, το παλιό με το χερούλι και το καπάκι που άνοιγε 2 πλευρές, ήταν καλύτερο.


Το Χ-56 δοκιμάστηκε μόνο στο Elite Dangerous (τι να κάνουμε, αυτό παίζει ο κόσμος των sims αυτή την εποχή), αλλά το Χ-55 είχε δοκιμαστεί σε πολλά (Flight Simulator X, X-Plane 10, ARMA 3, DCS κλπ.). Η εμπειρία είναι η ίδια στο 99% μεταξύ των δυο και είναι άριστη. ΠΡΟΣΟΧΗ, άριστη σε σχέση με το τι άλλο υπάρχει στην αγορά και έχει εφάμιλλη τιμή. Πράγματι θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Όταν διαβάζω όμως reviews να λένε ότι το τάδε κουμπί δεν κάνει σωστό ήχο κλικ ή το pinky είναι χάλια (ΔΕΝ είναι χάλια) – δεν ξέρω με τι εφάμιλλης τιμής το συγκρίνουν. Ας δούνε την τιμή που κάνει ακόμα το X-65F (που έχει ΙΔΙΟ pinky) ή ας πάρουν ένα HOTAS Warthog με ένα μικρό δάνειο από την τράπεζα και με τους περιορισμούς design που έχει.
Σαν ποιότητα κατασκευής ΧΩΡΙΣ να την πω κορυφαία, θα πω ότι είναι καλή. Καμία σχέση με τις γκρίνιες που έχω διαβάσει στο Internet. Έχει πλάκα η γκρίνια για το X-55 και το Χ-56, ενώ όταν είχε βγει το Χ-55 τους φαινόταν τέλειο. Μετά καλόμαθαν. Όσους το σχετίζουν με την τιμή να πω, ότι παίρνουν features κυρίως και μετά ποιότητα κατασκευής.


Πιάνοντας το πάντως, το βρίσκω αρκετά ποιοτικό (για πλαστικό).
Αρχίζοντας από το μοχλό. Τα τρία hats είναι οκ, το ίδιο και τα κουμπιά. Το ότι μπορεί να είναι λίγο χαλαρά, είναι πραγματικά λεπτομέρεια. Εμένα (αντίθετα από πολλούς στο Internet) μου φαίνεται μια χαρά και το pinky. Ναι δεν είναι για να παλεύεις μαζί του (ίσως θα έπρεπε να είναι αλουμινένιο), αλλά γιατί να παλέψεις μαζί του; Θα ήθελα το κουμπί που βρίσκεται πάνω από τα hat, κάτω από αυτά (όπως είναι το X-65F). Θα ήθελα το κουμπί που βρίσκεται στο δεξί πλάι, να είναι αρκετά μεγαλύτερο και να εκτείνεται περισσότερο προς τα κάτω. Θα ήθελα το κουμπί που είναι πίσω από το pinky, να είναι επίσης μεγαλύτερο και να εκτείνεται προς τα πάνω. Αλλά τα βρίσκω μια χαρά. Μεγάλη συζήτηση και στο Χ-55 και στο Χ-56 είναι το μήκος του stick που δεν ευνοεί τα μικρότερα χέρια και δεν έχει και τρόπο διόρθωσης. Το πρόβλημα δεν είναι όσο μεγάλο το παρουσιάζουν. Θέλει μια κίνηση του χεριού ναι. Βέβαια η σχεδίαση είναι ώστε ο μοχλός και η γκαζιέρα να είναι τοποθετημένα στο ύψος των χεριών της καρέκλας, ΟΧΙ πάνω στο γραφείο όπως τα έχουμε οι περισσότεροι. Αν γινόταν έτσι η χρήση, δεν θα αναφερόταν ως πρόβλημα (άλλη η γωνία του χεριού). Χωρίς να σημαίνει ότι η Saitek δεν πρέπει να δώσει προσοχή στο θέμα. Σε σχέση με το Χ-55, στο Χ-56 επέστρεψε μια προέκταση της βάσης του χεριού που έδιναν με το Χ-65F. Αυτό βοηθά, αλλά ίσως όχι αρκετά. Ίσως έπρεπε να δίνουν δυο διαφορετικού ύψους. Ίσως να μπορούσαν να κουμπώσουν και η μια με την άλλη (για ακόμα περισσότερο ύψος). Ή φυσικά μπορούσαν να κάνουν τη βάση κινούμενη πάνω κάτω, όπως άλλες λύσεις HOTAS. Η κίνηση του stick είναι αρκετά καλή (με σωστή επιλογή ελατηρίου) και επιστρέφει σωστά στο κέντρο του. Η περιστροφή είναι λίγο πιο σκληρή από το Χ-55 αλλά δεν ξενίζει. Δυστυχώς υπάρχει λίγο τρίξιμο (λάδι αλυσίδας ποδηλάτου είναι καλή λύση). Στο configuration, μπόρεσα να βάλω στα δυο βασικά axis λίγο μικρότερο dead zone, από ότι είχα στο Χ-55, αλλά δυστυχώς στην περιστροφή αναγκάστηκα να βάλω αρκετά μεγαλύτερο dead zone (και επειδή δεν επέστρεφε ΑΚΡΙΒΩΣ στη μέση). Στην πράξη δεν επηρεάζει σοβαρά τη λειτουργία. Το νέο στικάκι, δουλεύει αρκετά καλά, ΠΛΗΝ μια τεράστιας έλλειψης της Saitek. Δεν έχουν ακόμα βάλει ρύθμιση dead zone για τα δυο στικάκια! Αυτό στο Elite Dangerous δεν είναι πρόβλημα (γιατί έχει δικό του dead zone configuration), αλλά σε άλλα sims μπορεί να είναι θέμα γιατί αυτά τα στικάκια χρειάζονται dead zone αλλιώς «ντριφτάρουν».


Περνώντας στο throttle, πρώτα από όλα τα μεταλλικά κουμπιά είναι τέλεια στην αίσθηση. Τόσο απλά. «Βιομηχανικά», έτοιμα για business. Το ίδιο και το 3-way mode selector (αν και η χρήση του πιθανά θα είναι λίγη σε πολλούς). Το ίδιο και τα δυο rotary της βάσης (θα ήθελα να έχουν φωτεινό indication της θέσης τους), αλλά και το ροδάκι στην αριστερή πλευρά. Ένα κλικ (pun intended) πιο κάτω τα δυο rotary που είναι πάνω στο throttle, αλλά δεν θα σχολιάσω ότι κάποιοι τα έβγαλαν προβληματικά επειδή… κουνιούνται μισό χιλιοστό πάνω κάτω (δεν είναι σούπερ σφιχτά). Ένα κλικ ακόμα πιο κάτω τα δυο κουμπάκια της «πλάτης». Το ένα ειδικά, έχει λαστιχένια αίσθηση. Τίποτα σοβαρό όμως. Στο ίδιο το throttle τώρα, παρά τη ρύθμιση σκληρότητας, είναι αμφιλεγόμενη η χρήση κολλώδους ουσίας (όπως το X-55) μια και δεν είναι πολύ ομοιόμορφη η εμπειρία (πρώτες κινήσεις είναι ζόρικες και μετά χαλαρώνει), ενώ θα ήθελα να έχει και indents στη μέση και στο «afterburner» (για τα combat flight sims). Δεν έχουμε εδώ τριξίματα καθόλου, αλλά κάνει ένα μικρό «τικ» όταν φτάνει στο πάνω τέρμα (πράγμα που δεν έκανε το Χ-55 μου).
Πιστεύω ότι το πλαστικό που χρησιμοποίησαν είναι ελαφρώς καλύτερο (και πιο απαλό) σε αίσθηση στο Χ-56 από το Χ-55.

Θέματα που πρέπει ή καλό θα ήταν να μην είναι έτσι
  • Φυσικά να φρεσκαριστεί το configuration πρόγραμμα και να επιτρέπει dead zones ή και curves ΚΑΙ για τα νέα στικάκια! Ευτυχώς μπορεί κάποιος στο Elite Dangerous να ρυθμίσει dead zones μέσα εκεί, οπότε ξεχνιέται η παράληψη, αλλά άλλα games μπορεί να μην έχουν την ίδια δυνατότητα και να έχουν συνεχές drift. Βέβαια είναι κατανοητό για όποιον ξέρει την ιστορία. Το X-56 παρουσιάστηκε από την Saitek όταν ήταν ακόμα στη MadCatz και μετά από 1-2-3 (δεν θυμάμαι) μήνες, τους πήρε η Logitech, η οποία ακόμα προσπαθεί να βρει το μπούσουλα. Βέβαια αυτό δεν αλλάζει ότι μιλάμε για έλλειψη που απλά δεν έπρεπε να υπήρχε, ούτε έχει κάνα… αυτοκόλλητο στο κουτί που να λέει «αγοράστε με αλλά θα περιμένετε μερικούς μήνες να τελειοποιηθώ γιατί αγόρασαν την εταιρία μας άλλοι».
  • Τα ghost buttons του X-55 υπάρχουν και εδώ. Μάλιστα ενώ είναι συνδεδεμένο σε δικό του powered hub (αλλιώς μπορεί να έχετε πιο έντονο το πρόβλημα ή λιγότερο… ανάλογα των δυνατοτήτων του motherboard σας). Πρέπει να βρουν πως θα το λύσουν χρησιμοποιώντας το ρεύμα που μπορεί να δώσει το USB. Αλλιώς ας προσθέσουν δεύτερο USB στο throttle (σύνολο τρία) ή ας βάλουν… τροφοδοτικό.
    Βοηθάει επίσης η μείωση της έντασης των LED αν σας παρουσιαστεί το θέμα.
  • Τα δυο νέα στικάκια είναι ελαφρώς μακρύτερα από ότι θα έπρεπε. Νομίζω ακόμα και στο site της Saitek (που είναι renders) φαίνονται πιο κοντά, όπως έπρεπε να είναι.
  • Το RGB lighting θέλει βελτίωση. Μερικές αποχρώσεις δεν μοιάζουν καθόλου. Ειδικά στο χειριστήριο, δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα στο δικό μου, ειδικά το πράσινο με το κίτρινο δεν διαφέρουν. Άλλοι έχουν διαπιστώσει ανομοιομορφία και στη γκαζιέρα. Με την ευκαιρία η γκαζιέρα ίσως έπρεπε να έχει 1-2 LED και πάνω της, στο σκοτάδι προσανατολίζεσαι πιο εύκολα με τη θέση που έχει. Επίσης θα έπρεπε να είχε πιο σαφή τρόπο να διαλέξεις την ένταση του φωτός (τώρα πρέπει να είσαι γνώστης του πως δουλεύει μια ψηφιακή παλέτα).
    Επίσης δεν θυμάται τι ρύθμιση είχατε ήδη!
  • Ίσως έπρεπε η γκαζιέρα να είναι λίγο πιο ψηλή, για να μην έρχεται τόσο κοντά στα δεξιά πλήκτρα.
  • Ο τρόπος (η κολλώδης ουσία) που ρυθμίζεται η σκληρότητα της γκαζιέρας, θέλει βελτίωση για να έχει περισσότερη ομοιομορφία στη χρήση.
  • Θα ήθελα η βάση που ακουμπάει το χέρι στο στικ να είναι ρυθμιζόμενη (ίσως με βιδάκι) και μαζί να παίρνει και το ένα κουμπάκι (που αλλιώς δεν θα μπορούσε να πατηθεί) ή αυτό να μεγαλώσει.
  • Το κουμπί που είναι πάνω από τα hats στο stick, έπρεπε να είναι κάτω από τα hats, όπως στο X-65F.
  • Stick rotation lock. Τόσο απλά (για όποιον δεν θέλει). Ένα απλό pull-push lock θα ήταν σαν του throttle.
  • Λιγότερα γραφικά πάνω στο HOTAS. Εντάξει καλό ήταν που δεν υπάρχει το αστείο «NO STEP» πια (αντιγραφή από τα αεροπλάνα, αλλιώς μπορεί να πατάγατε πάνω στο μοχλό σας ας πούμε), αλλά τα νέα γραφικά είναι λίγο… πολλά.
  • Θα ήταν ωραίο να ήταν two stage το trigger. Έτσι δεν θα έλειπε τίποτα. Ίσως βέβαια είναι υπερβολικά πολύπλοκο αλλά και ίσως ήταν δύσκολο στη χρήση από το χρήστη. Αλλά θα ήταν ωραίο να ήταν έτσι ακόμα και αν κάποιος ρύθμιζε μόνο ένα stage.
  • Στο όνομα του VR, θα έπρεπε να υπήρχε καλύτερος τρόπος προσανατολισμού (χωρίς να κοιτάς) για τους επτά διακόπτες δυο θέσεων. Μπορεί εύκολα να πατήσεις τον διπλανό. Ίσως κάποιο αναγνωριστικό αφής το κεφάλι τους (όπως τα hats). Έστω ανά δυο (γιατί εύκολα πας στο δίπλα, αλλά δύσκολα το μπερδεύεις με το παραδίπλα). Δεν ξέρω.
  • Η ιδέα που είπα για τη βάση του μοχλού. Ίσως η μισή να ήταν αφαιρούμενη σε ένα «Pro» μοντέλο. Στο ίδιο «Pro» μοντέλο ίσως θα έπρεπε να υπήρχε και εκτενέστερη χρήση μετάλλου αντί πλαστικό.
  • Στη βάση του μοχλού, αφού είναι που είναι άδεια (και εσωτερικά), θα μπορούσαν να μπουν 3-4-5 χαμηλά buttons στην μπροστά μεριά της βάσης (πχ. σαν του Χ-52). Ποτέ δεν είναι αρκετά. Θα μπορούσα να βάλω εκεί fighter orders ή panel selection.
  • Οι drivers και το configuration έπρεπε να είναι unified για όλα τα HOTAS της Saitek. Τι γίνεται αν κάποιος έχει δυο διαφορετικά; Επίσης θα ευνοούσε τη συνέχιση της ανάπτυξης και παλαιότερων προϊόντων. Η «μαμά» Logitech έτσι κάνει (πχ. SetPoint). Τώρα πχ. για το παλιό X-45 μου πρέπει να έχω ΑΛΛΟ software (πανάρχαιο) ενώ με το ίδιο configuration πρόγραμμα θα μπορούσα να δουλέψω.
VERDICT

Με τόσα πολλά «καλό θα ήταν» τι σημαίνει, ότι είναι «λίγο»; Ότι δεν είναι καλό; Σίγουρα κάτι τέτοιο θα περνάει από το μυαλό.
ΚΑΜΙΑ σχέση.
Το X-56 είναι μάλλον από τα 2-3 καλύτερα HOTAS ανεξαρτήτου τιμής στην αγορά. Στην κατηγορία τιμής, είναι σίγουρα το πιο «πλούσιο» σε features. Πιθανά μακράν το καλύτερο στην «ειδικότητα» Space Sims. Όταν κάποιοι γκρινιάζουν, καλό είναι να βλέπουν και αν υπάρχει καλύτερος ανταγωνισμός. Εγώ δεν αλλάζω το ΜΑΖΙΚΟ αριθμό από controls του X-56 με οποιοδήποτε άλλο HOTAS. Το ίδιο (θα) έλεγα με το Χ-55. Με τα στικάκια του Χ-56 βέβαια το πράγμα απογειώνεται και έχουμε… όχι απλά 6 degrees of freedom, αλλά ότι θέλουμε. Μην ξεχνάμε μιλάμε για 13 (!!!) axis σύνολο, εκ των οποίων τα 9 δεν είναι rotary controls, αλλά πραγματικά axis.

Σίγουρα περιμένω να δω και πως θα εξελιχτούν τα προϊόντα Saitek με την ομπρέλα της μαμάς Logitech. Η τελευταία έχει καλό παρελθόν σε ότι αφορά θέματα software υποστήριξης του hardware της, ενώ θεωρείται από τις κορυφαίες ποιοτικά εταιρίες κατασκευής περιφερειακών. Τη θεωρώ σε τελείως άλλη κλίμακα από τη MadCatz και περιμένω να δω το επόμενο προϊόν. Σίγουρα πρώτα θέλω να δω να βγαίνει X-56Pro με βάση και τις ιδέες που γράφω επάνω (Logitech/Saitek do you hear?). Αυτό δεν σημαίνει να περιμένετε. Το Χ-56 είναι πραγματικά καλό. Αν δε, παίζετε Space Sims, απλά μη κοιτάξετε καν αλλού. Δεν υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός.

Χρήσιμα πράγματα αν σας ενδιαφέρει το σπορ
  • Το product page στην Logitech/Saitek.
  • Ένα πιο σοβαρό (από των Windows) πρόγραμμα ελέγχου των πλήκτρων και των αξόνων (Pointy’s Joystick Test). Δεν θέλει εγκατάσταση. Περιέργως η ίδια η Saitek δεν δίνει κάτι τέτοιο απλό (θα μπορούσε να είναι ένα κουμπί στο configurator να έχει κάπου όλα τα functions συγκεντρωμένα και του stick και του throttle για test).
  • To configuration μου του Χ-56 στο Elite Dangerous. Λογικά με το release 2.3 (που θα έχει και περισσότερους χειρισμούς στην κάμερα κ.α.) θα αλλάξει λίγο, αλλά είναι μια καλή βάση. Σημειώστε ότι το slider (το πρώτο κενό label ακριβώς κάτω από τον τίτλο, αριστερά), στην πραγματικότητα έχει assignment, που φαίνεται κάτω στα keyboard keys. Είναι το left shift και έχω βάλει το διακόπτη (στο configuration της Saitek) να είναι by default το left shift όταν είναι δεξιά. Δουλεύει τέλεια.
    Η λογική είναι συγκεκριμένη που μπήκε ότι μπήκε. Μερικές παρατηρήσεις για να εξηγήσω τις επιλογές μου (και τις διαφορές και από το stock binding για X-56 που δίνει το Elite Dangerous):

    • Υπήρξαν πολλές αλλαγές από το Χ-55, ειδικά λόγω των νέων αναλογικών sticks. Πχ. εκεί που είναι το στικάκι του μοχλού, είχε κουμπί που είχα τα secondary weapons. Τώρα δεν είναι πρακτικό (το κουμπί στο στικάκι πατιέται δύσκολα) και έτσι πήγε στο πλήκτρο που μπορώ να πατήσω πιο εύκολα μετά το trigger και ταυτόχρονα με το trigger. Δεν έβαλα το pinky για να μην το ζορίσω με πολύ δύναμη στην ένταση της μάχης. Έβαλα το από μέσα.
    • Μεγάλη δουλειά το landing override στο forward/reverse thrust στο δεξί στικάκι. Με τα δυο στικάκια γίνεται όλη η προσγείωση.
    • Στα πιο δύσκολα να βρω switches, έβαλα τις λειτουργίες που δεν θέλουν βιασύνη ή/και είναι λιγότερο χρήσιμες.

Δέχομαι προτάσεις για τη χρήση των rotaries που δεν χρησιμοποιώ.

 

Share This:

Δηλαδή εξελισσόμαστε;

Αλλάζει ο κόσμος.
Λέμε τα παιδιά πως ζούνε μέσα στην τεχνολογία.
Τελικά όμως μαθαίνουν τίποτα;
Έδειχνα τώρα στο μεγάλο μου γιο, πως να χρησιμοποιήσει το Google στο tablet, χρησιμοποιώντας μάλιστα την αναγνώριση φωνής, για να μην κάθεται να γράφει αυτό που θέλει να κάνει search. Ξέρει επίσης μια χαρά (όπως ΟΛΑ τα παιδιά στην ηλικία του) να ψάχνει πράγματα στο youtube που το θεωρούν κάπως «αυτονόητο». Όπως οι μεγάλοι που δεν είχαν πριν επαφή με τεχνολογία, θεωρούν κάπως αυτονόητο το Facebook, πολλές φορές κάνοντας εκεί μέσα και τις αναζητήσεις τους για άσχετα πράγματα ή games (πράγμα που κατάλαβε και η εταιρία και έχει κάνει δική της πλατφόρμα για gaming ΜΕΣΩ Facebook).
Ο γιος μου λοιπόν είναι στην ηλικία που εγώ είχα τους πρώτους μου μήνες με υπολογιστή (μεγάλη εξαίρεση και δακτυλοδεικτούμενος τότε στα 9 μου). Όταν λοιπόν πρωτοαντίκρισα τον Commodore 64 μου, είδα αυτή την εικόνα.
 
(εδώ με όλο του το… μεγαλείο, όπως φαινόταν στις τότε οθόνες, με τις παραμορφώσεις, τις διαρροές χρωμάτων κλπ.)
Έπρεπε, λοιπόν να… ανακαλύψω τι μπορώ να κάνω με αυτό το… πράμα που είχε ένα τετραγωνάκι που αναβόσβηνε και περίμενε ΕΜΕΝΑ να του πω τι να κάνει.
Σίγά σιγά από το άριστο αγγλικό manual (9 χρονών, τότε αρχίζαμε τετάρτη δημοτικού τα αγγλικά, οπότε κουτσά στραβά ότι έπιανα), κατάλαβα ότι με LOAD»*»,8,1 ξεκινάει το παιχνίδι που έχει η δισκέτα. Ναι floppy drive είχα, σε μια μικρή θάλασσα από κασετόφωνα (στην Ελλάδα των ελάχιστων υπολογιστών τότε). Βλέπετε ο υπολογιστής είχε αγοραστεί ως… επαγγελματικός (να χωράει… τριακόσιους, ναι τριακόσιους πελάτες σε πελατολόγιο – ζήτημα να περάστηκαν 50 και να το χρησιμοποίησαν 10 φορές οι γονείς μου) και έτσι στα εννιά μου, έπρεπε να κάθομαι στο γραφείο για να μαθαίνω αυτό το θαυμαστό πράγμα. Μετά ανακάλυψα ότι η δισκέτα μπορεί να είχε πιο πολλά παιχνίδια μέσα, πράγμα που έβλεπα γράφοντας LOAD»$»,8 και μετά «LIST» και μετά διάλεγα το «όνομα αρχείου» που ήθελα (εννοώ πήγαινα με τον cursor πάνω – όχι του ποντικιού που δεν υπήρχε, του κειμένου) και έγραφα μπροστά από το όνομα LOAD και μετά από το όνομα ,8,1 και μετά συνήθως RUN. Και μετά περίμενα. Και περίμενα. Και περίμενα. Το 1541 drive της Commodore ήταν φημισμένο για την βραδύτητα του.
Έμαθα και τους υπολογιστές των φίλων μου. Ο Spectrum με ένα στραμπούληγμα δαχτύλων (όλες οι εντολές ήταν προτυπωμένες στο δύσχρηστο πληκτρολόγιο και έπρεπε να ξέρεις το συνδυασμό πλήκτρων για να βγει αυτό που θες) έκανε «LOAD» από την κασέτα, ενώ ο Amstrad με cat έβλεπες τα περιεχόμενα του δίσκου και με run» έτρεχες ότι θέλεις. Α και μερικά ξεκίναγαν με «|cpm» (υπήρχε δήθεν cpm loader στο παιχνίδι).
Όμως μάθαινα. Και μετά ανακάλυψα ότι εκεί στο «READY.» με την κουκκίδα, ουσιαστικά ήμουν στην «BASIC» του μηχανήματος και μπορούσα να γράψω προγράμματα! Εκεί ανοίχθηκε ένας θαυμαστός κόσμος, πήρα και βιβλία ΚΑΙ από τα πρώτα Ελληνικά. Πχ. «Η ΓΛΩΣΣΑ BASIC ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΗΣ» του Χρήστου Κοίλια «Μαθηματικού/Αναλυτή Συστημάτων» (να ‘ναι καλά ο άνθρωπος) και αργότερα πολύ πιο… ψαγμένα όπως τεχνικά της Melbourne House.
Δεν βάζω σύγκριση με το παιδί μου βέβαια, που στους περισσότερους τομείς είναι καλύτερος μου (και καλύτερος χαρακτήρας), αλλά επειδή λέμε συχνά «πόσο μπροστά είναι η σημερινή νεολαία στην τεχνολογία»… τελικά… είναι; Φτάσαμε στο σημείο που δεν τους χρειάζεται να είναι νομίζω.

Share This:

Τι ρεύμα καίει;

Ένα ελαφρώς τεχνικό post που αφορά γενικώς όσους φτιάχνουν ένα PC, αλλά και για εγκυκλοπαιδική γνώση. Οι περισσότεροι τεχνικοί (και ηλεκτρολόγοι) πιθανά ήδη το ξέρουν. Υπάρχει καμιά φορά το ερώτημα αν θα πρέπει κάποιος να πάρει ένα φτηνό και μικρότερο τροφοδοτικό ή ένα ακριβότερο και μεγαλύτερο, για το computer του. Πολλές φορές τίθεται και το θέμα αν το μεγαλύτερο τροφοδοτικό «τραβάει» πιο πολύ ρεύμα (για τις ίδιες απαιτήσεις). Δηλαδή αν πάρεις ένα 450W Kinezo-Power, θα τραβάει λένε κάποιοι λιγότερο από το Corsair το 850W. Ας δούμε τα γεγονότα.
 
1) Το computer (και κάθε συσκευή) τραβάει αυτό που χρειάζεται από το τροφοδοτικό. Το τροφοδοτικό τραβάει από το δίκτυο ότι του ζητάει το computer (ή η κάθε συσκευή) συν κάτι παραπάνω που είναι το «κόστος» μετατροπής των 220V AC στα 5 και 12 DC που θέλει η συσκευή. Άρα αν ο υπολογιστής θέλει 100W, τότε θεωρητικά το τροφοδοτικό θα τραβήξει κάποιο παραπάνω ποσοστό, άσχετα αν το τροφοδοτικό είναι 300W ή είναι 1200W.
 
2) Το ίδιο συμβαίνει και με τους φορτιστές των κινητών σας. Ένα κινητό για να φορτίσει θέλει 5V και πχ. 1Amp για να φορτίζει την μπαταρία του, θα τραβήξει τα ανάλογα W από την πρίζα. Αν το τροφοδοτικό μπορεί να φορτίσει και ένα tablet, δίνοντας μέχρι 2.4A (πχ.) τότε δεν σημαίνει ότι τόσα θα τρώει και αν βάλετε ένα μικρό κινητό επάνω. ΠΡΟΣΟΧΗ, εδώ έχουμε ένα επιπλέον πράγμα όμως. Πολλές συσκευές που φορτίζονται, αν βρουν παραπάνω Amps, παίρνουν (κάποια) παραπάνω. ΑΛΛΑ αυτό δεν είναι κακό γιατί φορτίζουν γρηγορότερα! (το εφέ στην μπαταρία κλπ. είναι άλλο θέμα συζήτησης – πάντως έχουν γίνει αυτά τα κυκλώματα ΠΟΛΥ εξυπνότερα τα τελευταία χρόνια ας πω μόνο αυτό).
 
2) Πάμε πάλι στα τροφοδοτικά. Τα καλά τροφοδοτικά, έχουν κάποια χαρακτηριστικά που έχουν μεγάλη επιρροή στην κατανάλωση (στη θεωρεία – για την πράξη θα πω στο τέλος). Πχ. το λεγόμενο «80 plus» (και δίπλα κάποιο… μετάλλιο πχ. silver, gold, platinum). Αυτό σημαίνει πόσο καλά μετατρέπουν το ρεύμα του δικτύου σε ρεύμα για χρήση στη συσκευή. Άρα ένα τροφοδοτικό χωρίς 80 plus, μπορεί να ζητάει για 100W της συσκευής 140W (!) από το δίκτυο, ενώ ένα 80 plus gold, να ζητάει λιγότερα από 110W!
 
3) Άλλο χαρακτηριστικό των καλών τροφοδοτικών, είναι το λεγόμενο PFC (Power Factor Correction), το οποίο με απλά λόγια κάνει πιο αποδοτικό το εναλλασσόμενο ρεύμα του δικτύου. Θα έχετε διαβάσει και για κάτι συσκευές (που μέσα έχουν απλώς κάτι πυκνωτές) που υποτίθεται τις βάζετε στην πρίζα και σας… κόβουν κατανάλωση. Αυτό κάνουν. «Φορτώνουν» το δίκτυο ώστε να μην καίει «κούφιο» ρεύμα. Δεν μπορώ να μην το γράψω πιο απλοϊκά χωρίς να μου επιτεθούν οι ειδικοί.
 
4) Επίσης τα καλά, είναι εξυπνότερα. Μπορεί να έχουν έναν (δυο, τρεις) ανεμιστήρες, που όμως όταν δεν τους χρειάζονται να τους κλείνουν ή να τους βάζουν σε ελάχιστες στροφές. Αποτέλεσμα πιο ήσυχη λειτουργία ΚΑΙ οικονομία.
5) Το φτηνό τροφοδοτικό πιθανά έχει μικρότερη (και αν δεν είναι γνωστή μάρκα και αμφίβολη) εγγύηση. Ένα καλό τροφοδοτικό μπορεί να έχει και 5 χρόνια!
 
Αν βάλουμε όλους αυτούς τους παράγοντες, ίσως έχουμε επιβεβαίωση ότι το «φτηνό είναι ακριβό και το ακριβό είναι φτηνό».
Πρόσφατα είπα να το δω στην πράξη μια και έχω ένα μετρητή κατανάλωσης σε ένα ντουλάπι παρατημένο…
Έβαλα λοιπόν στο ίδιο (αδύναμο με Linux) μηχάνημα δυο τροφοδοτικά (εεε… το ένα μετά το άλλο) και έβαλα να δω τι ψάρια πιάνουμε, από τη μια με ένα 550W no-name και από την άλλη με ένα modular Corsair 850W (80+ gold certified).
Ξεκινώντας με το no-name που ήδη είχα στο μηχάνημα, διαπίστωσα ότι είχα κατανάλωση 8.1W με ΚΛΕΙΣΤΟ το μηχάνημα. Δηλαδή το τροφοδοτικό για να κάθεται (με ανοιχτό το κουμπάκι του), ήθελε 8.1W. Λίγο, αλλά ήθελε.
Ανοίγοντας το μηχάνημα για να bootάρει, η ζήτηση κειμενόταν στα ~124W.
Όταν έφτασε στο login, άρχισε να παίζει μεταξύ 90~100~120W προφανώς όσο ξεκινούσαν services κλπ. Ας πούμε 90-100.
Κάνοντας login, στο desktop είχα 89W (όταν ηρέμησε) και όταν έσβησε και η οθόνη (η οποία ΔΕΝ ήταν πάνω στον μετρητή, αλλά προφανώς κοιμίζει και άλλα πράγματα το Linux όταν σβήνει την οθόνη) έπεσε περίπου 1W πιο κάτω.
Έβαλα μετά το τεράστιο Corsair. Πρώτη διαπίστωση, ο ανεμιστήρας του δεν άναψε. Βασικά δεν άναψε ποτέ…
Πρώτο σοκ. Το Corsair σβηστό, ζητούσε… 4.7W. Λίγα και τα δυο, αλλά σχεδόν τα μισά το Corsair, δεν γίνεται να αγνοηθεί. Εξάλλου όταν μιλάμε για μηχανήματα που δουλεύουν λίγες ώρες την ημέρα, η κατανάλωση του «off» είναι σημαντικός παράγοντας.
Όταν bootαρε, παίζαμε περίπου στα 88W (!!!).
Στο login screen «έκατσε» περίπου στα 75W.
Στο desktop έπαιζε μεταξύ 81W και… 75W, ενώ όταν έσβησε η οθόνη έπεσε αντίστοιχα με το άλλο ~1W.
Νομίζω δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο για τη διαφορά. Θα πει κάποιος, ναι αλλά η διαφορά στην τιμή είναι αρκετή. Ναι πιθανά είναι. Αλλά αν τα συμψηφίσει κάποιος σίγουρα δεν είναι πρακτικά τόση (ή ίσως να είναι τελικά ανάποδα τα πράγματα από ότι φαίνονται στο ράφι)…

Share This:

DJI vs. Everybody Else

Επίδειξη δύναμης από την DJI…
Έχοντας γίνει σε μια πενταετία, το de facto standard της αγοράς των drones (και prosumer και pro), αφού ακόμα και όσοι δεν ξέρουν από αυτά, έχουν την εικόνα ενός Phantom όταν ακούν για drones, όταν οι άλλοι έκαναν ότι ξυπνάνε, έριξε μερικά χαστούκια και «το ξανασυζητάμε την επόμενη φορά».
Ο μεγάλος αντίπαλος πήγε να βγει η γνωστή από τις action cam GoPro. Πήγε να βγει, θα ήθελε δηλαδή. Πάτησε πάνω στην (δίκαιη ίσως) φήμη της σε αυτό που είναι καλή και πήγε να μπει σε μια άγνωστη για αυτήν αγορά. Στη θεωρία αυτό που θα παρουσίαζε ήταν πολύ ενδιαφέρον. Θα έφτιαχνε ένα drone που «μαζεύει» και μπροστά του θα «κρέμαγε» μια από τις άριστες action cam της. Το έκανε δηλαδή… Και εγένετο GoPro Karma. Όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο.

Πρώτα από όλα, λογάριαζε στο ότι η μηδενική τους εμπειρία στο χώρο των drones δεν θα είχε σημασία. Είχε και πάρα πολύ μάλιστα. Εμφανίστηκε ένα drone που μαζεύει μεν, αλλά δεν είναι τόσο μικρό όταν μαζεύει, που έχει και τεχνικά θέματα σοβαρά. Έγινε ήδη η πρώτη ανάκληση μια και ξαφνικά τα drones της έπεφταν από τον ουρανό (! – θέμα μπαταρίας λένε), ενώ έχει πλάκα όταν βλέπει κανείς μερικές λήψεις που… γέρνουν! (δεν ευθυγραμμίζεται καλά με τον ορίζοντα)
Τέλος ξέχασαν, ότι οι αντίπαλοι τους στο χώρο των drones, είχαν ήδη προλάβει να μάθουν/εξελίξουν την κατασκευή καμερών (αφού βάζουν δικές τους εδώ και κάποια χρόνια). Οπότε το πλεονέκτημα που νόμιζε ότι θα έχει η GoPro, δεν το είχε.
Όμως παρ’ όλα αυτά η DJI δεν έκατσε με σταυρωμένα τα χέρια. Ίσως ενοχλήθηκαν και από κάποιες παρουσιάσεις εμφανώς πληρωμένες ή τουλάχιστον φτιαγμένες από «άρρωστα» fanboys (ότι βλέπουμε με τα iPhones πχ.).
Και έτσι ξεκίνησαν την αντεπίθεση.
Εν αρχή ήρθε το DJI Mavic Pro.
Ένα μηχάνημα που ήρθε να ΟΡΙΣΕΙ την αγορά των prosumer drones.
Από πλευράς χαρακτηριστικών, πολύ απλά σκίζει σε σχεδόν κάθε ένα τον δήθεν αντίπαλο του. Εδώ δεν θα κάνω review, αλλά ψάξτε και θα δείτε. Είναι τόσο καλό που ο κόσμος εξεπλάγην όταν στα σημεία έβγαινε ίσως καλύτερο και από την prosumer ναυαρχίδα τους, το Phantom 4! Μα πως είναι δυνατόν να έφτιαξε κάτι που να «σκοτώνει» ακόμα και δικό της προϊόν; Η εξήγηση παρακάτω.
Δεύτερον όταν η DJI μίλησε για drone που μαζεύει… το εννοούσε. Το Mavic όταν είναι μαζεμένο, χωράει μέσα σε ένα δίλιτρο χάρτινο μπουκάλι γάλα!
Ένα φανταστικό μηχάνημα που όπως είπαμε ΟΡΙΖΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ.
Όμως δεν σταμάτησαν εκεί και άρχισαν τις… ριπές.
Μετά από λίγο καιρό και εκεί που η GoPro κοιτάει να δει τι θα κάνει με τις ανακλήσεις της (έχει φάει τα μούτρα της) και οι άλλοι δεν έχουν παρουσιάσει καν ανταγωνισμό και έχουν μείνει σε ότι είχαν, είπε να παρουσιάσει η DJI και άλλα δυο μοντέλα!
Έτσι έβγαλε το Phantom 4 Pro
…και το Inspire 2!
Το πρώτο, «ξαναπροσπέρασε» το Mavic Pro τους, ξαναπαίρνοντας την κεφαλή στην prosumer κατηγορία, με νέα χαρακτηριστικά που δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα σε κανένα drone (πχ. το πρώτο που έχει αισθητήρα σύγκρουσης και στα πλάγια) και αφήνοντας τα μικρότερα μοντέλα στη θέση τους, ενώ το Mavic Pro (ως «μπαμπάς» μιας άλλης σειράς) παίζει μόνο του στην αγορά των compact prosumer drones. «Έκλεισε το μάτι» ακόμα και σε 1-2 ενδιαφέροντα πράγματα που έκαναν οι άλλοι (πχ. στο Phantom 4 Pro υπάρχει δυνατότητα για all-in-one χειριστήριο που να μην χρειάζεται smartphone). Αν κάποιον δεν τον ενδιαφέρει πχ. το drone να «μαζεύει» παίρνει ένα Phantom 4 με μεγαλύτερο field of view.
Το Inspire 2, έρχεται να φέρει όλα τα νέα του Phantom 4 Pro (και περισσότερα) στην professional αγορά. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες (έχει full cinema production specs, over-4K, έχει redundant μπαταρίες, τρέχει με πάνω από 100 χαω! κλπ.), όποιος (επαγγελματίας λογικά) ενδιαφέρεται (και δίνει 3000+) βρίσκει.
Έτσι γίνεται κατανοητό τι κάνει η DJI.
«Απλώνεται» στην αγορά και την γεμίζει πια με διαφορετικά προϊόντα ανάλογα τις προτεραιότητες.
Πουλάει την σειρά των Phantom ξεκινώντας από τα Phantom 3 Standard και φτάνει μέχρι το εκπληκτικό Phantom 4 Pro.
Πουλάει το Mavic Pro που λογικά πρέπει να ΣΑΡΩΣΕΙ σε κάθε geek που έχει μια μικρή οικονομική άνεση (μην κρίνουμε με τα δεδομένα κρίσης της χώρας μας, δυστυχώς δεν φτιάχνουν κάτι ειδικά για Ελλάδα).
Πουλάνε τη σειρά όλη των Inspire (3-4 παραλλαγές του Inspire 1 συν το 2) για τους επαγγελματίες που θέλουν το κάτι παραπάνω.
Πουλάνε σκέτα components (από εκεί ξεκίνησαν κάποτε) για ιδιοκατασκευές.
…Και με όλα αυτά δεν αφήνουν τον ανταγωνισμό να αναπνεύσει. Αν υπάρχει κοινή λογική το Karma δεν θα πουλήσει πάνω από το 10% των πωλήσεων Phantom 4 + Phantom 4 Pro + Mavic Pro. Και ίσως λέω και πολύ.
Αυτά. Αφήστε με τώρα να δω πως θα μπορούσε ίσως κάποτε να φτάσει στα χέρια μου ένα Mavic Pro. Μένει από τα 1500 (εντάξει αν πάρεις, θα πάρεις αυτό με τις έξτρα μπαταρίες, τσάντα κλπ.) να μαζέψω 1500. 🙂

Share This:

Εδώ Πολυτεχνείο;

(με αφορμή γραφόμενα κάποιων, στο σχόλιο ενός φίλου, αλλά και πράγματα που διαβάζω σήμερα)

Δυστυχώς είμαστε ένας λαός που έχει ανάγκη όχι από ιστορία (ΚΑΚΟΜΑΘΑΜΕ γιατί πάντα είχαμε από αυτή), αλλά από φαντάσματα.

Το Πολυτεχνείο (και αποδείχτηκε τα τελευταία χρόνια), «φτιάχτηκε» για να εξυπηρετήσει το πολιτικό μέλλον κάποιων. ΠΡΟΣΟΧΗ. Όταν έγινε, δεν έγινε ΓΙΑ αυτό το λόγο από τον κοσμάκη που ήταν εκεί! Δεν εννοώ αυτό! Από αυτούς που σχεδιάστηκε όμως, έτσι ήταν. Η ψυχολογία της μάζας είναι μέγιστο εργαλείο (και το βλέπουμε παγκοσμίως ακόμα και αυτές τις μέρες, μην πάμε μακριά).

Κατ’ αντιστοιχία αυτό το πλουσιόπαιδο με το βραχιολάκι δήθεν για να σπουδάσει, αυτός ντε που έκανε πρόσφατα δηλώσεις για μαύρο Δεκέμβρη, (το ξέρω φαίνεται extreme ότι γράφω) φτιάχνεται για να χτίσει μελλοντικό αριστερό ηγέτη (ας πούμε αριστερό – εκεί ξεχνιούνται οι original). Θα βγει από τη φυλακή, θα τον βάλουν να γράψει και κάνα βιβλίο, τζα! Να ο επόμενος που δεν θα έχει στο βιογραφικό του απλώς ότι ήταν πρόεδρος δεκαπενταμελούς. Εδώ είσαι και εδώ είμαι. Αν και ίσως τους «κάηκε» αυτό το χαρτί. Θα δείξει. (και ναι αρνούμαι να θυμάμαι το όνομα του)

Πίσω στο Πολυτεχνείο. Όπως έγραψα στο timeline μου, αμφιβάλλω αν κανείς από τους δακρυσμένους μπροστά από το «κεφάλι» εκεί στο προαύλιο, έχει διαβάσει τι λέει η πινακίδα του γλυπτού. Είναι αφιερωμένο στους φοιτητές που αγωνίστηκαν και έπεσαν… … ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 41-44. Μην πιστεύετε εμένα, πηγαίνετε να το δείτε μόνοι σας. Ως «μοντέλο» δεν υπήρξε νεκρός φοιτητής αλλά καθηγητής (και μέλος του ΕΛΑΣ στον πόλεμο) που… ήταν εκτός Ελλάδος στην χούντα και γύρισε μεταπολιτευτικά. Πέθανε τη δεκαετία του 80 νομίζω.

ΠΡΟΣΟΧΗ (γιατί ξέρω με τα παραπάνω ήδη με έχουν βγάλει ΧΑ και πέρα). Νεκροί στην χούντα υπήρξαν. Βεβαίως και υπήρξαν. Κατάφεραν και βρήκαν 10-κάτι ανθρώπους, με ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ έρευνα μεταπολιτευτικά. Εκτός αν ούτε αυτό το δεχόμαστε οπότε πάω πάσο. Θα πάω… πιο πάσο όταν βγει ένας οποιοσδήποτε και πει «όχι νεκρός ήταν και ο θείος μου ο τάδε που ΔΕΝ είναι στη λίστα». Οι νεκροί αυτοί ήταν σε διάφορους δρόμους, άλλες μέρες, για διάφορους (χουντικούς) λόγους. Στο Πολυτεχνείο εκείνη την ημέρα, λυπάμαι αλλά όχι. Ούτε έλιωσε κανέναν το τανκ (αν και νομίζω υπήρχε θέμα με τα πόδια κάποιου).
Ξαναλέω για να σας δυσκολέψω στο τι κουτί να με βάλετε: 67-74 είχαμε ΧΟΥΝΤΑ. Νεκροί στη χούντα ΥΠΗΡΧΑΝ. Βασανισμένοι ΠΟΛΛΟΙ περισσότεροι. Νεκροί στο Πολυτεχνείο ΔΕΝ υπήρχαν.

Το Πολυτεχνείο έπρεπε να γιορτάζεται;
Ναι, έπρεπε να γιορτάζεται. Ως αυτό που είναι όμως. Σύμβολο της βροντερής φωνής του λαού.
Γιατί τώρα είναι γιορτή συγκεκριμένης πλευράς στη βουλή (γιατί για ιδεολογίες ας γελάσω).
Ως γιορτή της Δημοκρατίας έχουμε καλύτερες υποψήφιες ημέρες. Όπως την Επέτειο της Αποκατάστασης στης Δημοκρατίας (μα ένα όνομα που διάλεξαν ε;…). Γιορτάζεται στα μουλωχτά, στο Προεδρικό με αρχηγούς κομμάτων. Βλέπετε δεν βολεύει ούτε ιδεολογικά, ούτε πρακτικά. 24 Ιουλίου ετοιμάζεται ο κόσμος για τα μπάνια του λαού, όσοι δεν είναι ήδη. Επίσης έχει το φάουλ ότι είναι ταυτόχρονα η επιστροφή του Καραμανλή εκείνη τη μέρα και εντάξει δεν επιτρέπεται να γιορτάζουμε τέτοια πράγματα με το όνομα τους (μου αρέσει που θεωρούμε ότι η Αριστερά – χαχαχα Αριστερά – κυβέρνησε πρώτη φορά το 2015… ναι κοινοβουλευτικά).

Ξέρετε τι είναι πραγματική πρόοδος;
Αυτό που ζήλεψα στους Γάλλους αυτές τις μέρες (και μόνο αυτό τους ζήλεψα, μη παρεξηγούμαστε). Όρθιο το κοινοβούλιο να απαγγέλλει τον ύμνο τους. Με δάκρυα. Την αποχώρηση από το Σταντ ντε Φρανς με τον ύμνο τους. Αυθόρμητα. Χωρίς να βγει κανείς να τους πει Λεπενικούς (ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ – καλό ε!).
Εδώ να μπορούμε να γιορτάσουμε τον Γοργοπόταμο ΚΑΙ την επιστροφή του Καραμανλή, ΟΛΟΙ, χωρίς να βγάλουμε μαχαίρια για την μετά εξέλιξη του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ ή το αν ο Καραμανλής ήταν εθνάρχης ή καταστοφέας και τσιμεντοποιητής της Αθήνας. (πχ.)
Αλλά αυτά προϋποθέτουν ωριμότητα που γενικώς δεν διαθέτουμε. Ελληνάρες.

Αυτά. Λυπάμαι που χάλασα τη ζαχαρένια σας, προσπεράστε με.
Και πηγαίνετε να κλάψετε για ότι γουστάρετε στο κεφάλι του Σβορώνου.

 

Share This:

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ (FOR SALE)

Αυτή η σελίδα θα ενημερώνεται με ότι κατά καιρούς μπορεί να θέλω να πουλήσω.

Δείτε τη μέχρι το τέλος, έχει ΠΟΛΥ διαφορετικά πράγματα!

Θα φροντίσω πάντα να έχω: Φωτογραφία, γενικές πληροφορίες, ηλικία, κατάσταση κλπ.

Πάντα η αγορά παραπάνω από ενός πράγματα «κερδίζει» κάποια έκπτωση («πακετοποιούνται» δηλαδή τα ποσά).

Turbo-X G28 κινητό
25 ευρώ, μη συζητήσιμη.
ΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΟ στο κουτί του, με την εγγύηση του κλπ.
Δεν έχει βγει από το κουτί. Ήταν μέσω κάτι αλλαγών σε προϊόντα από το Πλαίσιο.
Αν χρειάζεστε κάποιο τηλέφωνο που ΔΕΝ είναι smartphone (ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ μεγαλύτερη αυτονομία και απροβλημάτιστη λειτουργία.
Και εγώ το ένα μου τηλέφωνο από τα δυο, σταμάτησα να το έχω smartphone… σε μια ανάγκη θες το τηλέφωνο να δουλεύει, απλώς να δουλεύει. Ούτε να έχει μείνει από μπαταρία, ούτε να έχει κολλήσει.
Παίρνει microSD και έχει και ραδιόφωνο.
(η σελίδα του στο Πλαίσιο)

Turbo-X PBL 40 blutooth ακουστικό
20 ευρώ, μη συζητήσιμη.
ΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΟ στο κουτί του, με την εγγύηση του κλπ.

Μαζί με το παραπάνω βρέθηκε και αυτό στα χέρια μου.
Ένα bluetooth είναι χρήσιμο ειδικά σε οδηγούς.
HTC HD2
40 ευρώ.
Ένα κάποτε θρυλικό κινητό (και κάποτε των 500ων ευρώ). Είναι Windows Mobile 6.5 με custom ROM.
Απλώς μου περισσεύει. Ίσως κάποιος που θέλει κάτι απλό με μορφή smartphone, αλλά δεν έχει απαιτήσεις σε περίεργες εφαρμογές (υπάρχουν αλλά καμία σχέση με Android και IOS), είναι μια χαρά. Και με μηδενική φθορά (εκπληκτική ποιότητα κατασκευής).
Παίρνει microSD και έχει και ραδιόφωνο. Η πίσω κάμερα είναι 5MP αν θυμάμαι.
Cellular Line Interphone (το original πρώτο μοντέλο) ενδοεπικοινωνία
80 ευρώ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΑΖΙ (ήταν pair).
Το πρώτο μοντέλο της εταιρίας, ενδοεπικοινωνία ΜΟΝΟΦΩΝΙΚΗ (αν και λογικά αν κάποιος πάρει ως ανταλλακτικό διπλά ακουστικά θα ακούει κανονικά και από τα δυο – επιφυλάσσομαι, ας μιλήσει ο ενδιαφερόμενος με την αντιπροσωπεία). Κάνει τη δουλειά της και η δουλειά της είναι αυτή: Χρήση ως bluetooth με το κινητό και συνομιλία με χρήστη άλλης Interphone.
Οι συσκευές είναι σε καλή κατάσταση, αλλά πιθανά θα χρειαστούν τα περιφερειακά κάποια ανταλλακτικά (από τον αντιπρόσωπο ή το ebay). Δυστυχώς δεν τις ξέθαψα ακόμα από την ντουλάπα για να βγάλω φωτογραφίες (είναι το προϊόν από κάτω) – όπως είπα οι ίδιες οι συσκευές είναι οκ, έχω και τουλάχιστον το ένα κουτί συσκευασίας, αλλά δεν θυμάμαι την κατάσταση των ακουστικών κλπ.
Θα ενημερώσω το post όταν τα βρω.
Wunderlich Performance Controller για BMW R1200GS 2004-2007 (?) και πιθανά άλλα μοντέλα BMW R της ίδιας περιόδου.
150 ευρώ.
Πουλάω το εν λόγω κουτάκι το οποίο με υπηρέτησε πιστά κάποιο καιρό.
Δουλεύει μια χαρά. Στην μηχανή μου, έδωσε πραγματικά σπιρτάδα ΚΑΙ οικονομία! (ναι κι όμως και τα δυο μαζί)
Το έβγαλα γιατί δοκίμασα κάποιες πιο «απόλυτες» λύσεις (ίσως όχι ότι καλύτερο).
Το κουτάκι αυτό είναι το πρώτο βήμα για οποιαδήποτε άλλη κίνηση πάτε να κάνετε ή έχετε κάνει (εξάτμιση, φίλτρο) αλλά και χωρίς αυτές. Εγώ πχ. το είχα μόνο με ελεύθερο φίλτρο.
Ακόμα και για τους ΜΗ φίλους των mods, αυτή είναι μια ΑΡΙΣΤΗ λύση και η πιο αναίμακτη επίσης!
Αλλάζει μόνο προς το θετικό τη μηχανή ΧΩΡΙΣ μειονεκτήματα.
Δουλεύει πιο σωστά, καίει λιγότερο (αααχ), μπαίνει στα διαγνωστικά της BMW χωρίς θέμα και με αυτό πέρασα και ΚΤΕΟ χωρίς θέμα – και ναι βελτιώνει τις επιδόσεις.
Thrustmaster Top Gun Fox 2 Pro μοχλός
35 ευρώ, μη συζητήσιμη.
Ένα πολύ καλό joystick (αν δεν μπορείτε να πάρετε το X-45 πιο πάνω), που συνδυάζει αναλογικό μοχλό (με περιστροφή για rudder), slider γκαζιού και αρκετά κουμπιά (με ένα καλυμμένο σαν ασφάλεια).

Ultron Black Fire joypad
10 ευρώ ή δώρο με κάτι άλλο.
Ένα τυπικό χειριστήριο με δυο αναλογικά και αρκετά πλήκτρα και αν θυμάμαι και vibration.

 
 
LANCOM 1823 ANNEX B (και Α αν χρειαστεί) router
450 ευρώ.
Η κανονική του τιμή ξεπερνάει τα 700 ευρώ.
Κορυφαίος Γερμανικός router με δυνατότητες τηλεφωνικού κέντρου (δέχεται ISDN ή αναλογική γραμμή και παίρνει μια ISDN συσκευή, δυο αναλογικές συσκευές και μερικούς VoIP χρήστες). WiFi B/G/A. Τρομερές δυνατότητες ως router.
Χρήσιμο σε μαγαζιά και μεγάλα σπίτια.
Δώρο η ρύθμιση του (είμαι από τους… ειδικότερους ειδικούς στη μάρκα αυτή).
 
Κουτιά ATX
Υπάρχουν μερικά κουτιά για motherboard τύπου ATX (το πιο κοινό που έχουν το 98% των PC).
15-20 ευρώ ανάλογα το πόσο παλιό είναι.
Υπάρχουν δυο κουτιά είναι για rack. Το ένα σε τέλεια κατάσταση, το άλλο με μικρές ελλείψεις. Το ένα 60 ευρώ το άλλο 30.
Διάφοροι δίσκοι IDE 3.5″
Σε διάφορα μικρά μεγέθη (20, 40, 120GB ίσως και κανένας 320GB).
Αν κάποιος θέλει να «συμπληρώσει» κάποιο παλαιότερο μηχάνημα, linux box κλπ.
Τιμή το συζητάμε ανάλογα μέγεθος κλπ.
Διάφορα μικρά network switches (10/100)/routers/παλιές RAM κλπ.
Ρωτήστε ανά περίπτωση.
Υπάρχουν 2-3 πληκτρολόγια και ποντίκια σε PS/2 port.
Το συζητάμε αν θέλει κάποιος.
Καλώδιο τροφοδοσίας (PC, printer κλπ.)
Πώληση σε 5άδες και 10άδες. Τα πέντε, 5 ευρώ. Τα δέκα, 8 ευρώ.
Αν κάποιος θέλει ένα, δώρο, αρκεί να έρθει να το πάρει.
Καλώδια USB (type A to type B)
Τα κλασικά καλώδια USB σε διάφορα χρώματα.
Πώληση σε 5άδες και 10άδες. Τα πέντε, 8 ευρώ. Τα δέκα, 12 ευρώ.

Share This:

Ο «μάγκας του δικτύου».

Το ακόλουθο κείμενο το έχω γράψει πριν καιρό, σε ανύποπτο χρόνο.
Θα μπορούσα να το φέρω online ξανά, όταν ήταν της… μόδας ο Βαγγέλης (κάθε θαύμα ημέρες τρεις), αλλά είπα να ηρεμήσει λίγο το κλίμα.

Μάλιστα επιπροσθέτως και σε σχέση ακριβώς με το «κίνημα Βαγγέλη», μου κάνει εντύπωση που βλέπω ανθρώπους που σκίζονται για το θέμα του νεκρού στα Γιάννενα, αλλά αν κάποιος έχει μια γνώμη που δεν τους αρέσει, ξεκινάνε βρισιές και μαγκιές διαδικτυακά, κάνοντας ουσιαστικά ΟΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ κατηγορούν. Απλώς αντί για «μαγκιά του όγκου» (δηλ. είμαι μάγκας γιατί έρχομαι με 2-3-5 από πίσω μου), έχουμε «μαγκιά του πληκτρολογίου» (είμαι μάγκας γιατί είμαι πίσω από την οθόνη μου και λέω ότι γουστάρω).

Ακολουθεί το τότε κείμενο μου:

Βλέπω τα σχόλια κάτω από άρθρα διαφόρων sites/blog κλπ. και παρατηρώ ότι ο κόσμος έχει ξεφύγει, έχει αγριέψει.
Είμαι πολλά χρόνια on-line, περισσότερα από τους περισσότερους που ξέρω. Πρώτη φορά on-line ίσως το 1990 ή και πριν, όταν έπαιρνες ακόμα τηλέφωνο στις BBS (δεν υπήρχε δημόσιας χρήσης Internet). Ίσως δεν μαζευόμασταν 100 άτομα σε όλη την Ελλάδα. Από τους πρώτους στην Ελλάδα και στο Internet μετά.
Εντάσεις πάντα υπήρχαν. Στις BBS βέβαια υπήρχε η συνδρομή (στις μεγάλες) άρα ήσουν επώνυμος. Δεν μπορούσες «απλώς» να απειλήσεις τον άλλο ότι θα τον «κάνεις» και θα τον «δείξεις». Πάντα υπήρχαν οι «άντρακλες πίσω από τις οθόνες». Η εμπειρία έδειξε ότι μεγάλο στόμα είχαν συνήθως αυτοί που face-2-face δεν μπορούσαν να έχουν μεγάλο στόμα. Όχι ότι δεν υπήρχαν και οι άλλες περιπτώσεις. Ο «μάγκας του σχολείου» (ο πιο άχρηστος μέσα σε αυτό συνήθως) όταν το on-line έφυγε από τα χέρια των geeks και πέρασε στα χέρια όλων (μαύρη η ώρα αυτή – όχι δεν είμαι υπέρ τις τεχνολογίας στους πάντες – και απεχθάνομαι τους ημιμαθείς) και έγινε «in» έφερε τους «μάγκες του σχολείου» και τους «μάγκες της δουλειάς» (φαινόμενο των μεγάλων και απρόσωπων εταιριών συνήθως) ΚΑΙ στον virtual κόσμο. Κάποτε με ενοχλούσε, αργότερα αδιαφόρησα απλώς (και γιατί λίγοι από αυτούς μπορούν να με φέρουν βόλτα και εγώ το ξέρω και αυτοί δεν το ξέρουν και γιατί τους κάνει να φαίνονται ΤΟΣΟ γελοίοι). Προσωπικά έχει πολύ καιρό να μου συμβεί.
Όμως το βλέπω να γίνεται γύρω μου (από άλλους σε άλλους) όλο και περισσότερο. Τόσο που απέκτησε δικό του όρο: Cyberbullying.
Εξαπλωμένο στα παιδιά πολύ, έχει ένα (μικρό) νόημα. Ότι τα παιδιά δεν έχουν ακόμα όρια. Ειδικά αν δεν έχει βοηθήσει η οικογένεια να έχουν (ΠΟΛΥ ελευθερία οι γονείς του 90 και του 00 – φάτε τη τώρα). Όμως το βλέπω και σε ενήλικες. Μπείτε και δείτε ένα σχόλιο σε μια είδηση στην Ελλάδα. Σε Δt, θα δείτε κάποιους να βαφτίζουν άλλους Χρυσή Αυγή, άλλους να βρίζουν μανάδες κλπ. Μην πω σε αθλητική είδηση.
– Πέρα από το ότι αναρωτιέμαι για το επίπεδο αυτών των ανθρώπων. (έλα Νίκο… ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ το επίπεδο αυτών των ανθρώπων)
– Πέρα από το ότι αναρωτιέμαι πως δεν καταλαβαίνουν ότι ο μάγκας πίσω από την οθόνη, δείχνει γελοίος – αφού πίσω από την (ψευδο-) ασφάλεια της, δεν είναι τίποτα «μαγκιά». (έλα Νίκο… είναι οι ίδιοι που όταν περνάνε με 150 ντεσιμπέλ στο αυτοκινητάκι τους – που συνήθως είναι φτηνότερο από το ηχοσύστημα – ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι οι άλλοι λένε «πωπω ένα ηχοσύστημα!», ενώ στην πραγματικότητα λένε «πωπω ένας μ…»)
Με ξενίζει ότι είναι ΠΟΛΛΟΙ. Αναρωτιέμαι πως ψηφίζουν. Πως συναναστρέφονται στο περιβάλλον τους. Πόσοι είναι στο περιβάλλον μου (αφού στατιστικά ΠΡΕΠΕΙ να είναι).
Προσωπικά, αν και καθόλου δικόφιλος, συνιστώ ΑΜΕΣΗ (ΑΜΕΣΗ όμως) καταγραφή του συμβάντος (κρατήστε αρχείο, screen grab, οτιδήποτε) ΚΑΙ ΑΓΩΓΗ. Ναι ΑΓΩΓΗ. Με λεφτά. Όχι εξώδικο. Πρέπει αυτή η επαπειλούμενη σαπίλα να πεθάνει τώρα που είναι μικρή. Όταν ακουστεί 10 φορές ότι κάποιος έφαγε ποινή και χρηματική καμπάνα στο κεφάλι, ο μέσος ΠΑΝΙΒΛΑΚΑΣ θα το σκεφτεί περισσότερο. Ίσως. Αν δεν το σκεφτεί, ας φροντίσει η δικαιοσύνη κάποιος να πάει δωρεάν διακοπές από την τσέπη του πανίβλακα.
Μην κολλάτε. Μην κλιμακώνετε την δικτυακή βία. Σας επιτέθηκε κάποιος (όχι με μια ειρωνεία, μην είμαστε υπερβολικοί); Εννοώ να σας έθιξε την προσωπικότητα, την οικογένεια κλπ.; Τηλεφωνάκι σε κάποιο φίλο δικηγόρο (οι ενήλικοι όλο και κάποιον ξέρουμε), τηλεφωνάκι εκείνος στο φορέα που συνέβη το συμβάν (πχ. στο τάδε site, συνήθως αυτά στην Ελλάδα γίνονται εξάλλου), να τους πει ότι έχει αρχείο με το συμβάν και θέλει τα στοιχεία του θύτη. Λογικά ΔΕΝ θα του τα δώσουν, ο δικηγόρος θα ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ να δράσουν «αλλιώς θα πάει στον εισαγγελέα», θα κάνουν οι ίδιοι την κίνηση τους προς τον τύπο. Ίσως είναι αρκετό για αρχή.
Μην κολλάτε. Αν οι ίδιοι δεν ξέρετε τι να κάνετε, μιλήστε με φίλους.
Μην αφήνετε τέτοια άτομα να «αλωνίζουν» μετά από εσάς, ατιμώρητοι θα συνεχίσουν να κάνουν κακό αλλού – παρεξηγώντας την έννοια της δημοκρατίας (οι πιο ψαγμένοι από αυτά τα βλήματα, το πάνε προς τα εκεί), μάλλον μπερδεύοντας την με την ασυδοσία. Δείξτε τους ΕΣΕΙΣ την διαφορά, μην αφήσετε τον/την επόμενο/η. Είναι ένα είδος βιασμού.

Share This:

Περαιάς. Το Χάλι της Αττικής.

Ο τίτλος είναι επίτηδες άγριος και επιθετικός. Ξέρω ότι πολλοί «γέννημα θρέμμα» Πειραιώτες, θα ενοχληθούν. Οι πραγματικοί Πειραιώτες βέβαια θα καταλάβουν μια χαρά για τι πράγμα μιλάω. Φυσικά θα δικαιολογήσω τον τίτλο μου – με το περιεχόμενο του άρθρου.

Πρώτα από όλα, όμως το τι μου δίνει δικαίωμα να ΜΙΛΑΩ για τον Πειραιά:
Είμαι κανονικό «γέννημα θρέμμα» Πειραιώτης. Η κλινική που γεννήθηκα ήταν πάνω στο Πασαλιμάνι. Όλα τα σπίτια που έμειναν οι γονείς μου ήταν πάντα στο κέντρο του Πειραιά. Η μητέρα μου επίσης γέννημα θρέμμα Πειραιώτισσα (και Χατζηκυριακιωτισσα που λέει και το τραγούδι), Εννοείται πήγα σχολείο στον Πειραιά. Μένω στην Καστέλλα. Έχω δουλέψει (και) Πειραιά, ενώ έχω συνεργαστεί κάποτε σε σχέση με τη δουλειά μου (επίτηδες δεν θα διευκρινίσω πότε και γιατί) και με το δήμο. Ο γιος μου πηγαίνει στον Πειραϊκό (για πόσο ακόμα δεν ξέρω κύριοι του Πειραϊκού, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης).
Λοιπόν. Τον Πειραιά, τον έχω ζήσει, τον πονάω και με έχει σημαδέψει, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να πήγαινα σε μέρος χωρίς θάλασσα. Έχω οραματιστεί για τον Πειραιά, γιατί όπως όλοι οι Πειραιώτες, ΞΕΡΩ τι θα μπορούσε να είναι ο Πειραιάς. Έχω δει άλλες «σπουδαίες» πόλεις και μου τη δίνει πραγματικά γιατί ο Πειραιάς μπορούσε να έχει για πρωινό πολλές από τις πιο διαφημισμένες.
Εννοείται ότι ο Πειραιάς ΔΕΝ είναι Αθήνα, δεν ανήκουμε σε αυτή, οι άνθρωποι είναι άλλοι (οι Πειραιώτες εννοώ). Ο Πειραιάς είναι άλλη διοικητική οντότητα με δικά του περίχωρα. Ποτέ δεν είχε κόμπλεξ να είναι «σαν Αθήνα» και τίτλους για να μην είναι «ριγμένος» σε σχέση με αυτήν (σαν κάποιοι γκούχου, βόρια, γκουχου  γκούχου)…
Και για να το βάλουμε στην άκρη, ναι είμαι και γαύρος. Όπως οφείλει κανονικά να είναι γαύρος ή άλλη πειραϊκή ομάδα κάθε Πειραιώτης. Αλλά ας μην ξύνω τέτοιες πληγές. Είπα είμαι γαύρος, δεν είπα είμαι «Μαρινάκης» μη μπερδευόμαστε. Το λέω περισσότερο όχι για ποδοσφαιρική συζήτηση, αλλά λόγω της εμπλοκής του ΟΣΦΠ «πλαγίως» με τη δημόσια διοίκηση και για να πω ότι δεν έχει σχέση ότι είμαι γαύρος με το ποιος είναι τώρα δήμαρχος ή δημ. σύμβουλος.
Αφού πιστεύω δικαιολόγησα το ότι ΜΠΟΡΩ να μιλήσω για τον Πειραιά, πάμε παρακάτω.

Θεωρώ ότι ο Πειραιάς, όχι απλώς δεν είναι καλός δήμος, αλλά νομίζω είναι από τους χειρότερους πανελλαδικά. Όχι τώρα. Αλλά τα τελευταία 30 από τα 40 χρόνια που ζω σε αυτόν. Λέω 30 γιατί πριν δεν θυμάμαι, όχι γιατί δεν ήταν χάλια.
Κρατιέμαι και δεν γράφω για τα καλά. Ναι υπάρχουν. Για την ακρίβεια μόλις έσβησα δυο παραγράφους με «καλά» που μου… ξέφυγαν. Ο Πειραιώτης δεν μπορεί να μην πει καλά, γιατί τον αγαπάει τον Πειραιά. Όμως εδώ το θέμα είναι άλλο.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ να βλέπω τον Πειραιά να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Είχαμε την εσωτερική (διοικητική) σαπίλα, τώρα έχουμε και την κρίση.
Η φανταστική αγορά του Πειραιά (με την ιδιαιτερότητα – όπως και όλος ο Πειραιά, ως ανθρωπογεωγραφία – να έχει και την «χάι» αγορά και την «λαϊκή» αγορά του), έχει ένα σωρό κλειστά μαγαζιά. Κανείς δεν έχει βρει την λύση. Βλέπεις κεντρικούς δρόμους με ξενοίκιαστα, ενώ θυμάμαι την εποχή που ο «αέρας» ήταν από… διαμάντια. Είμαι σε στάση αναμονής (όχι εξαρχής τελείως αρνητικός ή εξαρχής τελείως θετικός – όπως οι περισσότεροι συν-δημότες μου) με τα έργα μετρό/τραμ που είναι σε εξέλιξη. Μακάρι να φέρουν την αλλαγή.
Το έλλειμμα του Πειραιά είναι οι άνθρωποι που εμπλέκονται με το δήμο. Από πάνω μέχρι κάτω με ελάχιστες εξαιρέσεις. Άλλοι είναι απλώς για χαστούκια. Άλλοι απλώς είδαν τι κάνουν οι άλλοι και τους έφαγε η λούμπα. Κάποιοι έχουν ένα όραμα, αλλά δεν βρίσκουν άκρη.

Είμαστε από τους δήμους με τα ακριβότερα δημοτικά τέλη. «Τρέφουμε» πολύ μεγάλη τεμπελοπαρέα βλέπετε.
Δεν θα ξεχάσω όταν η μάνα μου είδε υπάλληλο να μπαίνει στο δημαρχείο και να χτυπάει 15 κάρτες «ανύπαρκτων».
Δεν θα ξεχάσω όταν έμαθα για τον (συχωρεμένο) δημοσιογράφο που έπαιρνε δυο χιλιάρικα το μήνα απλώς για να τον… παίρνουν τηλέφωνο (νομίζω ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΚΙΟΛΑΣ!) για να… λέει τη γνώμη του σε σταθμό του Δήμου.
Δεν θα ξεχάσω ότι 11 χρόνια στην Καστέλλα, στο δρόμο του σπιτιού μου έχουμε δει οδοκαθαριστή πριν… 20 μέρες και όταν μαζεύουν χρήματα (μια χρονιά είχαν το ΘΡΑΣΟΣ να χτυπήσουν ενώ απεργούσαν για βδομάδες!…).

Η βρώμα ειδικά είναι ένα πράγμα που ο Πειραιάς πάσχει ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΑ. Δεν έχω δει κανένα δήμαρχο (και καμίας παράταξης) ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να καθαρίζει τον Πειραιά. Όχι μόνο το κέντρο! Εκεί που μένω, τα σκουπίδια στις άκρες του δρόμου είναι σαν τη λεωφόρο Σχιστού μετά το παζάρι.
Βλέπω το (δήθεν «βήτα») Περιστέρι και ζηλεύω. Μπορείς να… φας από τα πεζοδρόμια.
Βλέπεις όμορφες πλατείες, ΚΑΘΑΡΕΣ, οργανωμένες.
Όλοι οι δήμαρχοι που πέρασαν «καθαρίζουν το δήμο». ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΓΕΛΟΙΟΙ. Έχετε δει καθαρό δήμο; Πηγαίντε καμιά βόλτα.

Μήπως οι δρόμοι; Έχω σκοπό να γυρίσω βίντεο γιατί πέρα από τα «περίχωρα Δημοτικού Θεάτρου» οι διοικούντες δεν βλέπουν ποτέ τι συμβαίνει.
Τρύπες-τάφοι και τρύπες-τάφροι. Βουναλάκια, μπαλώματα σε μπαλώματα. Υπάρχουν δρόμοι που χωρίς εντούρο ή 4×4 είσαι άξιος της τύχης σου. (αλλά φταίμε και εμείς, έπρεπε να τους είχαμε ΤΑΡΑΞΕΙ στις αγωγές).
Φυσικά κανείς υπεύθυνος. Ο δήμος φέρνει καμιά φορά ανά κάποια χρόνια και ξαναμπαλώνουν τις ίδιες τρύπες (και τα μπαλώματα γίνονται η νέα ανωμαλία στο οδόστρωμα που κανονικά θέλει ΟΛΟ άλλαγμα) και «καθάρισαν». Συνήθως γίνεται το τελευταίο εξάμηνο πριν τις δημοτικές αυτό. Σύμπτωση θα είναι.

Μήπως τα αδέσποτα; Τον πατέρα μου σήμερα ΣΤΟ ΚΑΡΑΚΕΝΤΡΟ την πλατεία Κοραή, τον δάγκωσαν σκυλιά και «ευτυχώς» μόνο του άσκησαν το παντελόνι (!!!). Άνθρωπος που ήταν εκεί στη στάση είπε ότι πριν είχαν επιτεθεί σε εκείνον. Η γυναίκα μου έχει ακόμα τα σημάδια στο σώμα της, όταν ΑΓΕΛΗ της επιτέθηκε στο ΣΕΦ (more on ΣΕΦ later) στα καλά καθούμενα, ενώ πέρναγε ΜΑΚΡΙΑ τους με τον γιο μου τότε ακόμα στο καροτσάκι! Έπεσε πάνω στο καροτσάκι για να μην πάνε στο μωρό και ένιωθε τις δαγκωνιές. Πήγα και την πήρα με τα αίματα και πήγαμε απέναντι στο γνωστό ιδιωτικό νοσοκομείο (δεν ήταν να πάμε πιο μακριά), ενώ ευτυχώς έτρεξε ο πατέρας μου και παρέλαβε το μωρό. Μήνυση έγινε κατά παντός υπευθύνου (οι χαζοί δεν κάναμε και αγωγή) και μετά από χρόνια βρήκαν έναν κακομοίρη ανύπαρκτο («αυτοφοράκια» πιθανά) για να του φορτώσουν την ευθύνη. Ίσως να είχε, ίσως όχι. Εξάλλου εκεί μέσα στο ΣΕΦ δεν βρίσκεις άκρη. Τα σημάδια επάνω της είναι ακόμα. Γυναίκα μεγαλωμένη μέχρι τα 18 της σε χωριό να έχει τώρα φοβία στα σκυλιά. Ο δήμος; «Δεν έχει ευθύνη». Μια φιλοζωική πέρασε από εκεί και μάζευε σκυλιά, τα στείρωνε και τα ξαναάφηνε εκεί που τα βρήκε (!!! μπράβο ρε φωστήρες… ναι μη χαλάσετε τον… βιότοπο). Αλλά τα ζώα δεν φταίνε σε τίποτα. Τα ζώα οι άνθρωποι φταίνε.

Μια και μίλησα για το ΣΕΦ. Ένας χώρος για… πάρτι. Με ανευθυνοϋπεύθυνους μόνο. Τελευταία ήταν «υπεύθυνος» (χα ας γελάσω) γνωστός πρώην μπασκεμπολίστας που είδε φως και μπήκε (εξαργυρώνοντας και αυτός τα «κόκκινα» αισθήματα του Πειραιά που ήξερε και αυτός να πουλήσει). το ΣΕΦ ΣΑΠΙΖΕΙ. Το ΣΕΦ με τα γύρω του, θα μπορούσε να είναι ένα θαύμα. Έχει γίνει κατά καιρούς τσαντίρι. (άλλο θέμα αυτό, είμαστε πολύ φιλόξενοι τελικά) Βρώμα, οι χώροι χαλάνε όλο και περισσότερο. Ανεξέλεγκτη «φιλοζωία». Μόνο σε εισαγωγικά φυσικά γιατί αν περνιούνται για φιλόζωοι όλοι αυτοί με τα τεράστια σκυλιά που μεγαλώνουν στην… βεράντα (και πάνε κάνα ΣΚ βόλτα μέχρι το ΣΕΦ), ή τα κάνουν όπου να ‘ναι (και στις παιδικές χαρές και τα γρασίδια που θα έπαιζαν τα παιδιά τους πχ.) μάλλον έχουν κάνει λάθος.
Φύλακα στο ΣΕΦ δεν έχω δει ποτέ. Μόνο έχω δει κατά περιόδους «υπεύθυνο» για τις μπάρες στην πίσω μεριά. Τώρα δεν έχει ούτε τέτοιο. Δεν υπάρχει και το «ΝΑΙ» εξάλλου για να κάνει χαρούλες σε μερικούς «πιο ίσους από τους ίσους» (που ήθελαν κάνα πιο πριβέ πάρκιν πχ.)…

Όπως είπα ο Πειραιάς έχει και ένα σωρό καλά (κατά κανόνα ΌΧΙ επειδή τα έκαναν διοικούντες, αλλά επειδή τα είχε έτσι κι αλλιώς). Αν ρωτήσετε Πειραιώτη πραγματικό, ξέρει μέσα του και θα σας πει χωρίς ίχνος υπερβολής ότι ο Πειραιάς θα μπορούσε να είναι η αντίστοιχη Νίκαια της Γαλλιάς ή Ριβιέρα ή και Μόντε Κάρλο ακόμα. Διαβάζω για την πιθανότητα F1 στην Δραπετσώνα (μάλλον θα διαβάζουν και τα εγγόνια μου για αυτή) και γελάω. Γελάω γιατί πράγματι θα μπορούσε, αλλά ποτέ δεν θα το πάρει κάποιος που να έχει έλεγχο σοβαρά.

Δυστυχώς δεν βλέπω πολύ καλό μέλλον στο δήμο που επί πλέον έχει και το χαρακτηριστικό ότι «γερνάει» σε υποδομές και κατασκευαστικά. Το κέντρο είναι γεμάτο παμπάλαιες πολυκατοικίες που όσο φεύγουν από αυτές οι παλιοί Πειραιώτες (ηθελημένα ή επειδή «αναχωρούν» μονίμως γενικότερα), αντικαθίστανται όχι από Πειραιώτες, αλλά από ξένους (δεν θα μπω στο θέμα ρατσιστικά, δεν έχω κάτι με τους περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους) από αυτούς που θα μαζευτούν 15 σε ένα διαμέρισμα για να ζήσουν. Με ανάλογη επίπτωση στην αγορά, στα έσοδα του (αρπάχτρα κατά τα άλλα) δήμου κλπ. Άρα δεν βλέπω φως.

Όμως μπορούσαμε να αρχίσουμε με τα θέματα ΒΡΩΜΑΣ και ΟΔΙΚΗΣ ΥΠΟΔΟΜΗΣ, που όλοι «πιάνουν» όταν εκλέγονται και δεν πιάνει κανείς τελικά. Εξαιρώ ξαναλέω τα 10 τετράγωνα γύρω από την πλατεία Κοραή. Αυτά που βλέπουν όταν κάνουν τις δήθεν λαϊκές βόλτες τους με τους χειροκροτάκηδες από πίσω.

Με τις υγείες μας.
Ευελπιστώ σε σχόλια όχι επίθεσης, ούτε συγκαταβατικά. Ευελπιστώ σε σχόλια ενθάρρυνσης. Δώστε μου φως στο τούνελ και ευχαρίστως να το δω.

Share This:

Νέος Apple Mac Pro – μπράβο

Με τα νέα Mac Pro η Apple πιθανά βρίσκει ξανά το στόχο της μετά από καιρό.
Ότι είναι δηλαδή η B&O των υπολογιστών.
Slow clapping από εμένα.
Όπως και με τα mobile devices της, οι πραγματικοί γνώστες ξέρουν ότι δεν έχει ότι καλύτερο για την τιμή που πουλάει, ούτε τα «innovation» είναι πάντα innovation (σχεδόν ποτέ δεν τα έχουν παρουσιάσει πρώτοι), ΑΛΛΑ (και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει αν θέλουν να επιβιώσουν στο mobile να το θυμηθούν), είναι πάντα ωραία και λειτουργικά «πακέτα», παρουσιασμένα με τον ΚΑΛΥΤΕΡΟ δυνατό τρόπο στο χρήστη.
Ότι έχουν ξεχάσει τα iPhone δηλαδή.
Έτσι εδώ με το Mac Pro, έχουμε ένα μηχάνημα που επιστρέφει στην ριζοσπαστικότητα της σχεδίασης του Mac cube (να πω και των πρώτων iMac με τα χρώματα;… χμμμ).
Πραγματικά κάποιος πρέπει να πάρει αύξηση.
Το hardware είναι παντοδύναμο, είναι φυσικά πανάκριβο, δεν έχει κάτι (ως hardware) που δεν μπορεί κάποιος να φτιάξει (και καλύτερο) παίρνοντας components, ίσως και φτηνότερα (μην ξεχνάμε ότι τα Mac είναι πια μέσα κανονικά PC – τρέχουν και κανονικά MS Windows αν θέλετε).
Αλλά την απαράμιλλη κομψότητα και την «ποιότητα» που αποπνέει ένα νέο Mac Pro ακουμπησμένο σε ένα γραφείο, απλά ΔΕΝ…
Μπράβο λοιπόν. ΑΥΤΗ είναι η Apple που ήξερα. Νόμιζα ότι είχε πεθάνει. Ο Jobs χαμογελάει κάπου.
(οι άνθρωποι που με ξέρουν ξέρουν την άποψη μου για την εταιρία… το μόνο που δεν είμαι, είναι Apple fanboy)

Share This:

Emulation For Dummies (V – Game Engine Emulation)

(editor note)

Όχι δεν χάσατε όλα τα άλλα άρθρα που υποσχέθηκα στην εισαγωγή. Απλά αποφάσισα να ξεκινήσω από τα πιο απλά, για να μπούμε λίγο στο χώρο πιο εύκολα. Ασχολούμαστε λοιπόν πρώτα με την εξομοίωση «μηχανών» παιχνιδιών (που είναι και ελαφρώς ανεξάρτητο και διαφορετικό από τα άλλα άρθρα), μετά θα πάμε στην εξομοίωση «δεκαρικοφάγων», γιατί ουσιαστικά θα μιλήσουμε εκεί για ένα κυρίως πρόγραμμα (και μερικά τελείως δευτερεύοντα) και θα αποτελέσει και καλή βάση για να μπούμε μετά με τη σειρά στις παιχνιδομηχανές χειρός, στις κανονικές παιχνιδομηχανές και τέλος στους υπολογιστές, όπου εκεί ήδη θα καταλαβαίνετε το χώρο και απλώς θα θέλετε να σας προτείνω προγράμματα εξομοίωσης.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτή την κατηγορία, εξηγώντας τη.

Τι εννοούμε όταν λέμε «μηχανή» παιχνιδιού. Δεν μιλάμε για μηχάνημα αλλά πρόγραμμα. Θα σας γεμίσω λίγο με ορολογία αλλά ίσως έτσι έχετε ακούσει περισσότερα. Μιλάμε για «game engine» ή αλλιώς για κάποιο low-level API που επιτρέπει (κατά κανόνα πάνω από ένα) παιχνίδια να παίζουν «επάνω» του. Γιατί;

Ας πάμε λίγο πιο πίσω. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για αυτή την έστω ελαφρά τεχνική ανάλυση ας περάσει τις παραγράφους με τα πλαγιαστά γράμματα. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για… τίποτα πέρα από το τι προγράμματα να τρέξει για να κάνει τι, ας κατέβει μέχρι εκεί που έχω bold γράμματα. Εκεί ξεκινάνε και οι εικόνες…

Όταν οι υπολογιστές είχαν πολύ λίγη μνήμη, λίγο χώρο αποθήκευσης και φυσικά πολύ λιγότερα προγράμματα, ο κλασσικότερος τρόπος γραφής τους ήταν κάποιος να φτιάξει τα πάντα από την αρχή. Πολύ σύντομα οι προγραμματιστές καταλάβαμε ότι κάποια κομμάτια κώδικα ήταν χρήσιμα ξανά και ξανά σε άλλα προγράμματα. Οπότε αρχικά κρατάγαμε αυτά τα κομμάτια κώδικα και τα ξαναχρησιμοποιούσαμε. Λίγο αργότερα οι γλώσσες προγραμματισμού (και οι δημιουργοί τους) κατάλαβαν πόσο σημαντικό είναι αυτό και οι νεώτερες γλώσσες (μιλάμε ακόμα για πάνω από 20 χρόνια πίσω πάντως), επέτρεπαν δομημένα αυτή τη λειτουργία. Κομμάτια κώδικα που αρχικά τα «πετάγαμε» μέσα στο σύνολο «χύμα» ή σαν «υπορουτίνες», άρχισαν να μπορούν να οργανωθούν σε «functions» που καλούσαμε με το όνομα τους και αργότερα και εξωτερικές «βιβλιοθήκες» με τέτοια functions μαζεύτηκαν. Έτσι ένας προγραμματιστής αντί να ξαναγράφει ένα κομμάτι προγράμματος (μια «ρουτίνα» όπως λέμε) που ζητάει την ημερομηνία γέννησης κάποιου και βγάζει την ηλικία του, μετά απλώς είχε ένα function για αυτή τη δουλειά και αργότερα πιθανά μια ολόκληρη βιβλιοθήκη με τέτοιες ρουτίνες που απλά τις «καλούσε» χωρίς καν να τις γράφει, συμπληρώνοντας απλώς παραμέτρους και λαμβάνοντας το αποτέλεσμα. Σαν «μαύρα κουτιά».
Αυτό το πράγμα άρχισε να «φουσκώνει» και τα μαύρα αυτά κουτιά γίνανε όλο και πιο ολοκληρωμένα και ειδικευμένα. Από βιβλιοθήκες με ρουτίνες στατιστικών υπολογισμών μέχρι βιβλιοθήκες με λειτουργίες γραφικών κλπ.

Αντίστοιχα λοιπόν, όταν μια εταιρία έφτιαχνε ένα παιχνίδι και υπολόγιζε ότι θα φτιάξει κι άλλο, φρόντιζε να οργανώσει τις λειτουργίες του σε ένα πακέτο που ονομάζουμε «μηχανή» του παιχνιδιού. Έτσι απλά αλλάζοντας παραμέτρους, γραφικά, ήχους και κανόνες λειτουργίας, έφτιαχναν νέο παιχνίδι. Αυτό βέβαια είναι αόρατο στον παίκτη που βλέπει απλά το αποτέλεσμα και ίσως απλά διακρίνει ότι το τάδε παιχνίδι μοιάζει πολύ σε λειτουργία με το προηγούμενο (που είναι και λογικό αφού είναι η συνέχεια του). Αυτό σήμερα είναι ΚΑΝΟΝΑΣ, αφού τα game engines είναι τρομερά πολύπλοκες κατασκευές μαζί με πακέτο από εργαλεία για να δημιουργήσεις επάνω τους – και μάλιστα πωλούνται ανεξάρτητα στους προγραμματιστές – αν φυσικά η εταιρία εμπορεύεται το game engine της… πχ. CryEngine, Unreal Engine κλπ. Παλαιότερα (και πολύ απλοϊκότερα) το έκαναν συγκεκριμένα είδη παιχνιδιών περισσότερο (μην ξεχνάτε τους περιορισμούς του παρελθόντος) και ειδικότερα τα λεγόμενα «Adventures». Αυτό εξηγείται εύκολα γιατί ήταν τα μοναδικά είδη που είχαν πολλές αλλά συγκεκριμένες λειτουργίες ακόμα και αν έβλεπες δέκα διαφορετικά παιχνίδια, οπότε χρειαζόταν ένα σύστημα για να τις «πακετάρει» και για την ευκολία του δημιουργού.

Αυτό που έγινε αργότερα για αυτές τις πολύ παλιές «μηχανές», ήταν ότι έξυπνοι άνθρωποι διέκριναν αυτές τις προγραμματιστικές ομοιότητες (κατά κανόνα με λίγες εξαιρέσεις οι εξομοιώσεις γίνονται ΧΩΡΙΣ τη βοήθεια των αρχικών δημιουργών των συστημάτων), «έσκαψαν» στον κώδικα τους και ανακάλυψαν αυτές τις κοινές ρουτίνες και τις επαναδημιούργησαν ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ. Έτσι χρειαζόταν απλά (και νόμιμα αν ήσουν κάτοχος του αρχικού παιχνιδιού) μόνο το σύνολο των γραφικών, των ήχων, των διαλόγων και των κανόνων από ένα παιχνίδι και η επαναδημιουργημένη μηχανή αναλάμβανε να τα δέσει όλα αυτά και να παίξουν. Αυτό έχει πολλά κέρδη (ειδικά αν αναλογιστούμε ότι η εξομοιώσεις άρχισαν σε παλαιότερα συστήματα. Αν πχ. είχαμε ένα adventure που έπαιζε σε έναν Commodore 64, τώρα αντί να πρέπει να εξομοιώσουμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον υπολογιστή (πράγμα απείρως πιο πολύπλοκο όσο προσπαθείς για περισσότερη ακρίβεια) και σε αυτόν να τρέξουμε το adventure, τώρα απλώς παίρναμε τα στοιχεία του (γραφικά, ήχους κλπ.) τα «ρίχναμε» σε ένα τέτοιο σύστημα («αναδημιουργημένη μηχανή») και παίζαμε, κατά κανόνα τρώγοντας λιγότερο χώρο και με μεγαλύτερη ταχύτητα (αφού δεν εξομοιώναμε έναν ολόκληρο υπολογιστή ανάμεσα). Το κέρδος μεγάλωνε όταν με την ίδια μηχανή, παίρναμε τα στοιχεία του ίδιου παιχνιδιού από… Atari ST (είπαμε γραφικά κλπ.) και επειδή η μηχανή είναι η ίδια, ξαφνικά είχαμε το ίδιο παιχνίδι σαν να παίζαμε στον Atari ST, ΧΩΡΙΣ να παίζουμε στον Atari ST. Μετά με την ίδια εξομοιωμένη μηχανή μπορούμε να παίξουμε το sequel του adventure αυτού κλπ.!

Ας φύγουμε από τα τεχνικά και ας περάσουμε στο δια ταύτα.

Οι κυριότερες μηχανές που έχουν εξομοιωθεί είναι από τη μια μεριά οι μηχανές των κλασικών adventures που είναι σκέτο κείμενο (ή κείμενο συν στατικές εικόνες) και από την άλλη τα λεγόμενα «point n’ click» adventures.

Την πρώτη κατηγορία οι fan της την έχουν ονομάσει Interactive Fiction. Ουσιαστικά είναι ο πρόγονος όλων των παιχνιδιών, αφού το πρώτο game πιθανά ήταν ένα text adventure (τι πιο απλό  εξάλλου). Δεν θα μπω στα ιστορικά όμως. Θα πω μόνο ότι η συγκεκριμένη κατηγορία είναι «alive and kicking» με πολύ πωρωμένο κοινό και νέες δημιουργίες! Επίσης με εξαιρετική προσπάθεια συλλογής και αρχειοθέτησης όλων των τίτλων (που είναι εκατοντάδες).

Ας θυμηθούμε κάποιους από αυτούς…

Κατά τη γνώμη μου δυο είναι οι εξομοιωτές μηχανών «Interactive Fiction» που αξίζουν αναφοράς σήμερα.

  • Το Gargoyle. Αν και δεν είναι τόσο ενεργό από τα μέσα του 2011, είναι ίσως το πιο πλήρες, αφού χρησιμοποιεί «plug-ins» για να εξομοιώσει πολλές I.F. μηχανές. Ουσιαστικά παίζει τα πάντα του είδους.
  • Το Filfre. Αυτό παίζει λιγότερες μηχανές, αλλά είναι πιο σύγχρονο (έχει update και μέσα στο 2013) με ότι και αν σημαίνει αυτό.

Και τα δυο είναι πολύ απλά στη λειτουργία τους. Δεν χρειάζονται καν εγκατάσταση (αν δεν θέλετε) και απλά τα τρέχετε και επιλέγετε το αρχείο του παιχνιδιού που έχετε σηκώσει από το Interactive Fiction Archive.

Στη δεύτερη κατηγορία, είπαμε είναι (συνήθως) τα λεγόμενα point ‘n’ click adventures (χωρίς τρισδιάστατα γραφικά), ίσως αυτά με τις περισσότερες αναμνήσεις στη γενιά μου. Είναι αυτά που το πάνω μέρος της οθόνης είναι εκεί που ενεργεί ο ήρωας μας και στο κάτω μέρος της οθόνης βλέπουμε τις ενέργειες που μπορεί να κάνει (οκ με πολλές παραλλαγές η περιγραφή που έδωσα).
Πιο κλασικούς εκπροσώπους έχουμε αυτά της LucasArts (ναι του γνωστού George Lucas) όπως τα Monkey Island και τα Indiana Jones ή της Sierra On-Line (βλέπε Roberta Williams) όπως τα Space Quest, Leisure Suit Larry, King’s Quest κλπ. Υπάρχουν πολλά και ακόμα και εδώ έχουμε ενεργή παραγωγή (στα πιο απλά engines) από fans του είδους!

Εδώ υπάρχει ένας «θεός» στην εξομοίωση τους. Λέγεται SCUMMVM. Το περίεργο αυτό όνομα σήμαινε «Script Creation Utility for Maniac Mansion, Virtual Machine» που ουσιαστικά λέει τι έκανε όταν ξεκίνησε, αλλά που είναι ΠΟΛΥ περιοριστικό στο τι κάνει το SCUMMVM σήμερα.
Σήμερα αυτός ο εξομοιωτής παίζει πάνω από 30 διαφορετικά engines με άλλα τόσα περίπου να αναπτύσσονται ακόμα. Πράγμα που σημαίνει πάνω από 100 διαφορετικά games (που φτάνουν στις εκατοντάδες αν βάλουμε τις παραλλαγές τους σε γλώσσες ή σε διαφορετικούς υπολογιστές με άλλα γραφικά κλπ.).
Ας πούμε αρκετούς τίτλους έτσι για να σας ξυπνήσουμε τις αναμνήσεις…

…κλπ.
Σημείωση: Ενδιαφέρον έχει ότι δεν θα βρείτε εξομοίωση συγκεκριμένων κλασικών adventure παιχνιδιών, δηλαδή των DejaVu, Uninvited και Shadowgate. Αυτό οφείλεται ότι τα παιχνίδια του συγκεκριμένου engine (MacVenture της ICOM) έχουν μπλεχτεί μέσα στα χρόνια σε έναν κυκεώνα αγοραπωλησίας των δικαιωμάτων τους και η τελευταία εταιρία που έχει τα περισσότερα από αυτά είναι η zojoi (από πρώην προγραμματιστές της ICOM) που… θεωρητικά θα τα ξανακυκλοφορήσει ανανεωμένα σταδιακά κάποια στιγμή. Φυσικά τίποτα δεν σας εμποδίζει να τα τρέξετε εξομοιώνοντας ολόκληρο τον υπολογιστή που τα τρέχατε τότε – όπως θα δούμε στο ανάλογο άρθρο.
Καταλαβαίνετε ότι αν κάτι από αυτά κάποτε σας είχε κινήσει το ενδιαφέρον, είναι πάρα πολύ καλό ότι μπορείτε να τα ξαναδείτε και να τα ξαναζήσετε σε ένα παράθυρο του σύγχρονου υπολογιστή σας.
Επόμενος σταθμός… τα ουφάδικα.

Εισαγωγή.
I- Εξομοίωση υπολογιστή. (πχ. DOS, Amiga)
II- Εξομοίωση κονσόλας (παιχνιδομηχανής). (πχ. Atari 2600, Nintendo NES, Playstation)
III- Εξομοίωση arcade (ουφάδικου). (πχ. Ms. Pac-Man, Mortal Combat, Bubble Bobble)
IV- Εξομοίωση παιχνιδομηχανής χειρός. (πχ. Nintendo Gameboy ή και τα Game & Watch)

(πάλι για τις εικόνες έγινε κλοπή από MobyGames και Wikipedia ιδίως)

Share This: