Οι φιλόζωοι…

Κυκλοφορώντας σπρώχνοντας ένα καροτσάκι (όχι φτου φτου δεν έπαθε κανείς τίποτα, ΜΩΡΟΥΔΙΑΚΟ καροτσάκι), ανακαλύπτει κανείς τα πόσα περνάνε τα άτομα με κινητικά προβλήματα στην πόλη μας.
Το μεγάλο καρκίνωμα είναι βέβαια τα παρκαρισμένα, αλλά σας την έσκασα, αυτό το post δεν θα είναι για αυτά (έρχεται και η ώρα τους βέβαια κάποια στιγμή). Είναι για τις πολλές… «ευκαιρίες» να το πω; …που μου δίνονται για να θυμάμαι τους Έλληνες Φιλόζωους.
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί είναι φιλόζωος αυτός που θα βγάλει το σκυλί του βόλτα και θα το αφήσει να τα κάνει έξω από το σπίτι «μου» (κάθε «μου») – ακόμα και στο διπλανό σπίτι από αυτό που μένουν έχουν το θράσος ή μάλλον την ηλιθιότητα να το επιτρέψουν! (ρε ζώον αν εκείνη την ώρα βγω και σε δω, φταίω μετά ρε ζώον;…)
Τα πεζοδρόμια σπιτιών είναι το λιγότερο. Αγαπημένο μέρος για την ανάγκη των σκύλων (από ΣΠΙΤΙ, γιατί τα αδέσποτα πάνε και βρίσκουν χώματα δεν τα κάνουν στα πεζοδρόμια), είναι σε χαλάκια, αλλά και – το αποκορύφωμα σκατοχαρακτήρα του «αφεντικού» – έξω από σχολεία! Δεν μιλάω φυσικά στον αέρα. Στην Καστέλα που μένω, γύρω από τα σχολεία της περιοχής, είναι ο ΠΛΕΟΝ αγαπημένος χώρος «τουαλέτας» σκύλων με αφεντικά. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά σχολείο είναι εκεί που πάνε τα παιδιά ΜΑΣ, ΣΑΣ και ΤΟΥΣ (!) από τα 5 τους μέχρι τα 18 τους. Λεπτομέρειες.
Έχεις το σκυλάκι σου και είσαι βρομύλος, είναι ένα θέμα οκ. Το να έχεις λυκόσκυλο και ένα μπαλκονάκι 70 πόντους επί 2 μέτρα, τι σε κάνει;
Σαδιστή σε κάνει. Φιλόζωο πάντως ΔΕΝ σε κάνει.
Επειδή ανέχτηκες που σου έφαγε την παντόφλα, επειδή στα έκανε όταν ήταν μικρό στο χαλί, επειδή το έστειλες σε δάσκαλο για να μάθει να μην τρώει από ξένους κλπ. όχι δεν σε κάνει φιλόζωο. Παραμένεις σαδιστής.
Σαδιστής στο ζώο (επίτηδες δεν λέω «πρώτα στο ζώο» γιατί σόρρυ αλλά εγώ πρώτα τους ανθρώπους βάζω) που δεν ντρέπεσαι και το ταλαιπωρείς έτσι και το καταντάς με τον καιρό μια σχιζοφρενή σκιά σκύλου.
Σαδιστής και στους γείτονες σου (που οκ τους έχεις ήδη «αφοδευμένους» όχι μόνο μεταφορικά αλλά όπως είπαμε παραπάνω και κυριολεκτικά) που πρέπει να ανεχτούν το δικό σου σαδισμό αλλά και τα αποτελέσματα αυτού: ένα αλοπρώσαλο ζώο που γαυγίζει στις 3 το βράδυ στο μπαλκονάκι και έξω από την κρεβατοκάμαρα σου ή του παιδιού σου. Όχι φυσικά επειδή είδε κλέφτη, απλά επειδή ήθελε να ξεσπάσει, επειδή πέρασε ένα ποντίκι (η πόλη έχει ποντίκια; τι αφύσικο ε – ίσως αν τα «κακάκια» του σκύλου σας δεν ήταν στο δρόμο, να είχαμε λιγότερα ποντίκια στην επιφάνεια) ή απλά επειδή του ήρθε να ανοίξει συζήτηση με το ντόπερμαν του παραδίπλα σαδιστή.
Ας φύγουμε και από αυτό όμως. Πάμε στους… ακτιβιστές (τρομάρα τους) της υπόθεσης.
Πρόσφατα ΠΟΛΥ κοντινό μου άτομο, ΜΑΖΙ με 6 μηνών μωρό στο καρότσι, είχε μια επίθεση από ΑΓΕΛΗ σκύλων (ναι αγέλη, όχι ένα), με αποτέλεσμα πολλές σοβαρότατες δαγκωνιές (ευτυχώς όχι στο μωρό), δαγκωνιές που χρειάστηκαν νοσοκομείο. Απλά περπατούσε με το καρότσι, είδε από μακριά τα σκυλιά, πέρασε όσο το δυνατό πιο μακριά τους (είχε και μωρό μαζί είπαμε) κι όμως ένα έφυγε (ο αρχηγός προφανώς) και τα άλλα ακολούθησαν και ήρθαν και άρχισαν τις δαγκωνιές.
Τι λες μετά από αυτό; Τι κάνεις; Συγγενικό μου πρόσωπο είπε ότι θα άρχιζε την διασπορά σε φόλες στην περιοχή (πράγμα που ευτυχώς δεν το έκανε για πολλούς λόγους). Όμως να τον κατηγορήσω για τη σκέψη του; ΦΥΣΙΚΟΤΑΤΑ ΟΧΙ. Το πρόσωπο που του συνέβη αυτό, δεν πλησιάζει καν την περιοχή (ακόμα και με παρέα) και φοβάται τα σκυλιά παρά το ότι δεν τα φοβόταν πριν. Το μωρό έκανε 2-3 μέρες να ησυχάσει από κάτι που συνέβη, δεν κατάλαβε τι ακριβώς (σε αυτή την ηλικία) αλλά το τρόμαξε αρκετά ώστε ανά δυο ώρες το βράδυ να ξυπνάει.
Που είναι οι κύριοι «επίσημοι» ζωόφιλοι; Που είναι τα δίποδα ζώα που επιτρέπουν αδέσποτα; Η ένταση μου προέρχεται και από το παραπάνω (δηλ. πρώτα για ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ) αλλά και για τα ίδια τα ζώα. Πόσο ζωόφιλοι είστε κ.κ. «επίσημοι» ζωόφιλοι που επιτρέπετε αυτά τα ζώα να ζουν έτσι; (και μετά να κάνουν και αυτά που κάνουν)
Φυσικά το θέμα είχε συνέχεια (και ακόμα είναι υπό εξέλιξη) με μηνύσεις που θα γίνουν αγωγές κλπ., αλλά η πλάκα είναι η αντίδραση των επίσημων αρμόδιων αρχών. Να μην τα πολυλογώ, αφού ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι περί του ΠΟΥ έγινε, για να βρεθεί το ποιος έχει αρμοδιότητα (ο εξής Κανένας), αφού είχαμε και το ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΩΜΩΔΙΑ να πρέπει να πάμε στο σημείο και να ΔΕΙΞΟΥΜΕ τα σκυλιά (λες και τα σκυλιά θα ήταν εκεί να μας περιμένουν μετά από μέρες ή λες και θα τα γνωρίζαμε από τη φάτσα, ειδικά ένας άνθρωπος που κοίταγε πως να τους ξεφύγει και να σώσει και ένα μωρό) κλπ, αποκορύφωμα ήταν ότι θα τα μαζεύαν θα τα στείρωναν ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΑΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΗΜΕΙΟ! Έλα όμως που το σημείο ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ έξω από έναν παιδότοπο. Φυσικά αυτό έφερε και την έκρηξη του θύματος που είπε «ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί να τα αφήσετε, μη κάνετε λάθος και τα αφήσετε πιο πέρα».
Να πω (μια και ήδη έχω μιλήσει για την περιοχή μου, δεν είναι κρυφό), ότι ο Πειραιάς έχει από τα μεγαλύτερα δημοτικά τέλη στην Ελλάδα (νομίζω έχει παραπάνω από την Κηφισιά). Να μην πούμε για την βρώμα, απλά τα παραπάνω που προαναφέραμε. Ναι κι όμως.
Αναρωτιέμαι αν κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να είναι τόσο ζώα («ζώα» με την έννοια που θα πρόσβαλε τα ίδια τα ζώα) ή τους βγαίνει από φυσικό τους.
Με όλα αυτά, η μοναδική εξήγηση που έχω για το πως είναι δυνατό οι παραπάνω να πιστεύουν ότι είναι φιλόζωοι, είναι ότι επειδή είναι ζώα και οι ίδιοι (και δεν εννοώ από φυσιολογικής άποψης που όλοι είμαστε), έχουν μια «συναδελφικότητα» με τα ζώα τους. Λυπάμαι αγαπητοί δίποδοι, αυτό δεν σημαίνει τίποτα, αφού και οι άλλοι δίποδοι που δεν είναι ζώα (είπαμε πέραν της φυσιολογίας) δεν σημαίνει ότι υποχρεωτικά είναι φιλάνθρωποι. Κάτι λάθος έχετε καταλάβει λοιπόν.

Ποιός από εσάς (και όλους μας) ΞΕΡΕΙ τι έγινε;

DISCLAIMER: ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟ. Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. *ΔΕΝ ΞΕΡΩ* ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΕΨΟΥΝ.
Αναφέρομαι στο θέμα «της μόδας» των τελευταίων δυο ημερών.
Σκοτώθηκε ένα 15χρονο παιδί, πράγμα που είναι έως και συγκλονιστικό (συμφωνούμε όλοι), ΑΛΛΑ ξεχνάμε πολλές «λεπτομέρειες». Τις λεπτομέρειες αυτές θα τις πετάξω «ατάκτως» απλά σαν «τροφή για σκέψη» ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΡΑ ΑΠΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ. Πράγμα για το οποίο γενικώς αμφιβάλλω (με ευτυχείς εξαιρέσεις πάντα).
«Άτακτες σκέψεις» λοιπόν:
Τι ώρα έγινε το συμβάν; Τι έκανε εκεί ένας δεκαπεντάχρονος από το Π. Ψυχικό; Εν μέσω μάλιστα επεισοδίων;
Εγώ στα 15 μου είχα πάει φυσικά στα Εξάρχεια αλλά αυτό είχε γίνει για τα μαγαζιά της τότε «φρέσκιας» Στουρνάρα (-η). Με την παραπάνω δικαιολογία φυσικά εκεί ήπια και τον καφέ μου κάποιες φορές (βλέπε πορτοκαλάδα – ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ήμουν ε – τώρα στα 15 είσαι φλώρος και με μπύρα και θες «αγριότερα» πράγματα για να είσαι «μέσα»). Φυσικά με τον ήλιο ψηλά μια και οι φήμη του μέρους ήταν και τότε αυτή που είναι σήμερα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι καταδικάζονται αυτόματα οι νεαροί που είναι στις 2 το βράδυ στα Εξάρχεια έτσι; Αλλά είπαμε… ένας δεκαπεντάχρονος, από το Π. Ψυχικό, αργά, στα Εξάρχεια, εν μέσω επεισοδίων… ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ αυτή η εικόνα ήδη είναι περίεργη;
Είμαι πολύ συντηρητίκουλας ή απλά ο κόσμος έχει ξεφύγει; Ή απλά πρέπει να βρίσκουμε τι φταίει κάπου αλλού και όχι σε εμάς;
Δεν θα φτάσω να πω γιατί ΚΑΙ οι γονείς δεν διώκονται – ο πόνος τους αρκεί – (υπάρχει νομοθεσία που να προστατεύει τους ανήλικους από κακή κηδεμονία), αλλά μήπως ξεπερνάμε και πολύ εύκολα αυτά που έγιναν ΠΡΙΝ (μέρες, μήνες και χρόνια πριν) στη ζωή του 15χρονου, ώστε να θεωρεί βόλτα ένα ξενύχτι στα Εξάρχεια ανάμεσα σε πρεζόνια και λοιπά καλόπαιδα;
Να ξεφύγω και να πω κάτι ημιάσχετο-σχετικό. Εγώ είμαι «μηχανόβιος» που λένε. Χρησιμοποιώ το μηχανάκι μου ακόμα και όταν χιονίζει. Αν πάω με 200 σε επαρχιακό δρόμο και βγει ένα τρακτέρ με έναν παππού από ένα χωράφι και πέσω επάνω του και σκοτωθώ (το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο), ξέρω ότι η άμεση αντίδραση των άλλων κατά-κανόνα-αθώων συν-αναβατών μου θα είναι «α τον κωλόγερο, σκότωσε το παιδί» έτσι; «Βγήκε από το χωράφι και δεν κοίταξε.» «Να τον φάμε τον αλήτη» Δεν κατάλαβα… με τι τρόπο θα έπρεπε να κοιτάξει ΚΑΙ να δει εμένα που είχα μετατραπεί σε zuperman και πήγαινα με 200 εκεί που έπρεπε να είμαι με 45; Και τελικά θα με είχαν τιμήσει έτσι αν τα έλεγαν αυτά; Όχι. Θα με τιμούσε περισσότερο αν έλεγαν «σκοτώθηκε όπως ήξερε ότι μπορεί να γίνει με αυτό που έκανε», θα με τιμούσε περισσότερο αν έπιαναν τον γέρο και τον καθησύχαζαν να μην πάει από καρδιά για αυτό που έγινε, αφού τελικά δεν έφταιγε. Θα με τιμούσε περισσότερο να πουν ένα αντρικό «το βλάκα, είχε πολύ περισσότερα να κάνει αν ζούσε και τα έκανε αυτά σε καμιά πίστα». Όμως όχι, δεν είμαστε μαθημένοι έτσι.
Το παράδειγμα δεν αναφέρεται ως παραλληλισμός (δεν είναι ο μπάτσος ότι ο παππούς του παραπάνω), αλλά ως ευκαιρία να πούμε ότι με τους ίδιους κανόνες παίζουμε όλοι σε αυτή τη ζωή – κάποιοι μάλιστα με χειρότερους κανόνες, κανείς με καλύτερους.
Χτυπάω ξύλο για τα παραπάνω (φτου φτου και κουνιέμαι από τη θέση μου) και συνεχίζω…
…Συνεχίζω τις (βλακώδεις κατά πολλούς σας σίγουρα) σκέψεις μου. Πραγματικά πιστεύετε ότι ο μπάτσος ήθελε να σκοτώσει έναν άνθρωπο; Ειδικά ένα παιδί; Ένας πατέρας τριών παιδιών; Σκεφτείτε το λίγο παραπέρα από όσο σας επιτρέπει ο Ευαγγελάτος, δοκιμάστε δεν είναι τόσο δύσκολο: Είσαι 30-κάτι χρονών, έχεις παντρευτεί, έχεις κάνει οικογένεια, τρια παιδιά, το βράδυ σε περιμένει ένα φαί και ίσως μια επίσκεψη στους φίλους σου, έχεις μια Χ μέτρια καριέρα που όμως θα σου εξασφαλίσει τη σύνταξη σου κλπ. και ξαφνικά λες ας σκοτώσω ένα δεκαπεντάχρονο. Έτσι ε;
Τόσο κουτόχορτο ταϊζει αυτό το κουτί; ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΩΜΕ;
Και μια και λέμε για το κουτί… Το έγκλημα όλων αυτών των «»»»»»»δημοσιογράφων»»»»»»» είναι μικρό; Δικάζουν, καταδικάζουν, ανακαλύπτουν αυτόπτες (και γιατί ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΥΡΙΟΙ για να προσφέρετε πραγματικά στην υπόθεση;…), έφτασαν μέχρι και να γράψουν ότι ο μπάτσος ήταν 1.5 μέτρο από τον νεαρό (πράγμα που έρχεται αντίθετα ΚΑΙ με το βίντεο που επίσης δημοσιογραφίσκοι έβγαλαν στη φόρα που δεν δείχνει βέβαια τίποτα σοβαρό, αλλά σίγουρα δείχνει ότι δεν υπήρχε τίποτα σε ακτίνα όχι 1.5 μέτρου αλλά και 15 μέτρων).
Εγώ δεν ξέρω ακόμα ποιος φταίει και τι ακριβώς έγινε. Δεν είναι καν δουλειά μου να το βρω. Θα μείνω εκεί.
Πάμε και λίγο πιο πέρα τώρα. Σκοτώθηκε ο μικρός όπως σκοτώθηκε. Όλα τα άλλα ΓΙΑΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΙΝΑΝ; Άλλη μια ευκαιρία για τους προστατευόμενους επαναστάτες μας; Τους επαναστάτες που δρουν μόνο όλοι μαζί ως μάζα, μόνο με σκεπασμένα πρόσωπα και κρυμμένοι εκμεταλλευόμενοι (ΠΗΔΩΝΤΑΣ εννοώ) άσυλα που δεν έπρεπε να είναι άσυλα για αυτούς;
Δεν καταλαβαίνω γιατί το αυτοκίνητο σου ή το αυτοκίνητο μου, που μπορεί να πήρα με δάνειο, που έχω ασφαλίσει στο μίνιμουμ για λόγους οικονομίας (άρα δεν έχω βάλει όρους που θα καλύψουν το ότι ένα Χ μαμακισμένο ήθελε να πετάξει την μολότοφ του επάνω του), πρέπει να γίνει ο τρόπος της ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ επανάστασης;
Γιατί το καμμένο μαγαζί είναι επανάσταση; Γιατί η νεαρή υπάλληλος δεν χρειαζόταν να δουλέψει για να σπουδάσει σύμφωνα με την ΔΙΚΗ ΣΟΥ απόφαση; Γιατί η μεσόκοπη υπάλληλος (έστω και προϊσταμένη) δεν χρειάζεται μωρέ τα τελευταία της ένσημα και δεν έχει σημασία για σένα αν θα μπορέσει βρει άλλη δουλειά μετά;
Γιατί τελικά εγώ που βγήκα τη βόλτα μου και το να ξεφύγω από την καθημερινότητα ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ και από το υστέρημα μου πάω να πιω ένα καφέ ή ένα ποτό στο κέντρο, πρέπει να αντιμετωπίσω τον τρόμο του να βρεθώ ανάμεσα σε μασκοφόρους με καδρόνια και ΜΑΤ με γκλοπ;
Να πάω και λιγάκι πιο πέρα. Τελικά ποιος θα μου αποδείξει ότι τα ΜΑΤ εμφανίστηκαν στην… ανθρωπότητα πριν τους μασκοφόρους με τα καδρόνια; (αυγό – κότα)
Τελικά αυτό που προστάζει αυτή η κοινωνία είναι να είμαστε περισσότερο πειθαρχημένοι ΟΧΙ ΣΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΤ. Αλλά στο ότι πρέπει να σεβόμαστε το διπλανό μας, όπως και τον εαυτό μας. Γιατί δεν ισχύει ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο. Αυτό πάει και σε μπάτσους και σε «αντιεξουσιαστές» (μη χ*εσω) και σε όποιον θέλει να αλλάξει κάτι, αλλά ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, δεν έχει αλλάξει τίποτα στον εαυτό του. Είναι ένα πρόβλημα ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΤΑ ριζωμένο.
Τελειώνοντας να πω ότι τίποτα δεν μειώνει το ότι σκοτώθηκε ένα παιδί και ένας άνθρωπος ΠΟΤΕ και με καμία δικαιολογία δεν πρέπει να πεθαίνει όντας παιδί, αλλά είναι ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΡΟΙΔΙΑ από την κοινωνία μας (ναι εμάς ΚΑΙ ΕΣΑΣ λέω) να σκίζουν τα ρούχα τους για τον κακό μπάτσο, όταν ΠΟΛΛΑ δεκαπεντάχρονα φεύγουν κάθε μέρα από τα ναρκωτικά της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ, από τα αυτοκινητιστικά (είτε ως πεζοί, είτε ως συνεπιβάτες, είτε ως ανεύθυνοι οδηγοί και αναβάτες) ατυχήματα της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ κλπ.
Συγχαρητήρια, βρήκαμε ένα ακόμα θύτη (ξέρουμε ήδη ότι είναι θύτης γιατί το είπαν τα κανάλια) να γίνει θύμα της ξεφτίλας ΜΑΣ. Ένα τρόπο να φτύσουμε επειδή δεν μπορούμε να φτύσουμε τα δικά μας μούτρα.
Είναι από τις στιγμές που ήθελα να μπορώ να πω «δεν είμαι από εδώ είμαι περαστικός από άλλο πλανήτη» αλλά είμαι από αυτόν εδώ και από αυτή εδώ τη χώρα και κανονικός συνένοχος και εγώ σε ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΛΟΙΟ οικοδόμημα.
DISCLAIMER: ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟ. Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. *ΔΕΝ ΞΕΡΩ* ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΕΨΟΥΝ.