Σχόλιο για τα high-end smartphones του 2017

Στη… σκιά της χτεσινής παρουσίασης της Apple, είναι μια ευκαιρία να δούμε πως κλείνει ο χρόνος σε ότι αφορά τις ναυαρχίδες των εταιριών που φτιάχνουν smartphones.
Η χρονιά είχε ένα ενδιαφέρον γιατί είδαμε κάποιες νέες (?) τάσεις:

  • Διπλές κάμερες
  • «Bezel-less» κατασκευές
  • Εξάπλωση στους κατασκευαστές της ανάγκης αδιαβροχοποίησης (πρέπει να παρακαλάω κάνα τριάρι χρόνια)
  • Περισσότερες ίντσες (πρέπει να μεγάλωσαν οι αντίχειρες σε όλους)
  • Περισσότεροι πειραματισμοί στα biometrics (αλλά καμία πραγματική επανάσταση)

Με τι αξιόλογες συσκευές μας αφήνει η χρονιά; (χωρίς να σημαίνει ότι είναι απίθανο να δούμε εκπλήξεις)
Θα παραθέσω ένα spreadsheet για να κάνετε τις δικές σας συγκρίσεις και τα συζητάμε και παρακάτω. Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν με τις κλίμακες βαθμολογίας μου. Welcome να δω εναλλακτικό τρόπο (που λογικά θα δίνει βάρος σε προτεραιότητες σας).
(Σηκώστε: Smartphones-2017)

Για να δούμε λίγο με λόγια ότι δείχνει στεγνά το spreadsheet…

OnePlus 5 – 317

Η OnePlus, έφτιαχνε πάντα ενδιαφέρουσες συσκευές, σε άριστη τιμή. Αυτό εν μέρει συνεχίζεται και τώρα που ακολουθεί διαφορετικό κύκλωμα πωλήσεων. Όμως επιμένει σε κάποια πράγματα που θα έπρεπε να έχει αποβάλλει, με αποτέλεσμα να φτιάχνει ένα περίεργο mix πολύ καλών features, μαζί με μέτρια features, μη αναμενόμενα σε flagships.
Άξιο αναφοράς, ότι μπορεί να είναι και η μόνη εταιρία που έβαλε φέτος type-C USB, αλλά έμεινε σε ταχύτητες 2.0. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιλογή να έχει δεύτερη telephoto camera.
Αποτελεί ενδιαφέρουσα αγορά, απλώς αδικείται από το χαρακτηρισμό flagship (όπου «εκεί ανάμεσα» είναι μέτριο), ενώ σαν «upper mid-range» (και σε τιμή), μπορεί να είναι και το κορυφαίο.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί έχει καλή τιμή. Γιατί ότι του «λείπει» δεν είναι κάτι που χρειάζεται ο συγκεκριμένος αγοραστής.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί είναι καλό, αλλά δεν είναι κορυφαίο. Η σύγκριση με τα κορυφαία, είναι άδικη.

Xiaomi Mi Mix 2 – 317

Ο… Κινέζος (μαζί με την Huawei, που εδώ δεν εκπροσωπείται γιατί το flagship της δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα και την Oppo στο εξωτερικό) έχει/έχουν βαλθεί να τρίξουν τα δόντια στους δυο κορυφαίους των πωλήσεων (Samsung και Apple – τους άλλους τους πέρασαν ήδη). Φτιάχνουν αρκετά ποιοτικές κατασκευές που πολύ απλά, δουλεύουν καλά (στην οικογένεια υπάρχει ένα Mi Note 4 που είναι ΠΑΝΩ από άριστο για το κόστος του ειδικά).
Μην ξεχνάμε η Xiaomi είναι ένας γίγαντας που βγάζει ένα σωρό τεχνολογικά προϊόντα (πχ. και το drone της είναι φανταστικό για την τιμή του).
Κατά καιρούς παρουσιάζουν και προχωρημένα πράγματα. πχ. η πρώτη γενιά Mi Mix (2016) πιθανά ήταν το μακράν πρώτο bezel-less smartphone με τη σημερινή έννοια της λέξης. Από την πάνω μεριά δεν έχει καθόλου ουσιαστικά bezel, ακόμα και η selfie camera είναι… στο κάτω μέρος.
Το σκορ του θα μπορούσε να είναι ελαφρώς πιο πάνω αν ξέραμε σίγουρα κάποια specs παραπάνω. Έχασαν επίσης και το τρένο της διπλής κάμερας (φέτος).
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί θα έχει άριστη τιμή και θα δουλεύει καλά, ενώ το brand απομακρύνεται από τις «κινεζιές».
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί παίρνει hi-end από μάρκα που δεν έχει επιβληθεί (ακόμα) στο ότι μπορεί να είναι στην παρέα αυτή. Γιατί δεν μπορεί να ανεχτεί την selfie στο κάτω μέρος ή την μονή κάμερα.

Apple iPhone 8 Plus – 322

Δεν θα το αρνηθώ. Θεωρώ ότι η βαθμολογία του «νέου» 8 αντικατοπτρίζει τη θέση που πρέπει να έχει, με βάση και το κόστος του. Είναι σαν να βλέπουμε ένα iPhone 7 Plus, αλλά έχει νέο επεξεργαστή.
Για να μην το αδικήσω. Πιθανότατα ο επεξεργαστής του θα είναι κορυφαίος (πιθανά και Ο κορυφαίος, αφού η Apple σχεδιάζει – δεν κατασκευάζει – πολύ δυνατούς πυρήνες, οπότε τα single threads βγαίνουν «νεράκι»… θα δούμε αν αυτό συνεχίζεται και τώρα που πήγαν στους 6).
Κατά τα άλλα βλέπουμε τους κλασικούς περιορισμούς, σχεδίαση που ανάμεσα στα φετινά flagships (ακόμα και το δικό τους) μοιάζει όχι χτεσινή, αλλά προχτεσινή, με προσθήκη (πέραν του επεξεργαστή που είπαμε), βελτιωμένης διπλής κάμερας πίσω (μπροστά συνεχίζει να είναι μέτρια), άλλο «μίγμα» επιλογών storage (θα είναι 64 και 256 αποφάσισαν – εννοείται χωρίς επέκταση – ευτυχώς έφυγε η γελοιότητα των 16GB), FaceID (θα μιλήσουμε πιο κάτω) και -επιτέλους- wireless charging.
Να σημειώσουμε ότι μιλάμε για την Plus έκδοση (όπως και με το S8), γιατί η απλή εκτός από την διάσταση έχει και «κοψίματα» σε πράγματα που είναι χαζό εν έτη 2017 να κόβει η Apple (πχ. το «μικρό» έχει 2GB αντί 3GB RAM – έλεος Apple). Πράγμα που δεν τολμάει να κάνει η Samsung (S8 και S8+ είναι ΙΔΙΑ).
Αστειότητες όπως animoji και augmented reality (που κάνω εδώ και χρόνια στα Xperia tablets μου), δεν θα τα συζητήσω καν, είναι και για ηλικίες 17 και κάτω (όπως και τα animGIF που φτιάχνει το Note8).
Μια iPhone συσκευή για όσους δεν θέλουν να ξεχωρίσουν (γιατί φέτος το trend θα είναι για τα bezel-less, όπως και το Χ). Θα έχει ενδιαφέρον πως θα κινηθεί η αγορά των fans.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Για το CPU του. Για να έχει πιθανά το τελευταίο «κλασικής σχεδίασης» iPhone. Γιατί δεν μπορεί να αφήσει το fingerprint (και καλά κάνει).
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί δεν έχει καμία φοβερή πρόοδο από το προηγούμενο ώστε να αξίζει να το πληρώσει. Γιατί έχει σχεδίαση που χάνει το τρένο της μόδας. Γιατί είναι ακριβό για ότι δίνει.

Apple iPhone X – 328

Στην πραγματικότητα η βαθμολογία το αδικεί (αντίθετα από το 8). Αυτό γίνεται λόγω της επιλογής της Apple να συνεχίσει να έχει κάποια κολλήματα ή «δικούς της» δρόμους (που πάντως ακολουθούν οι fans της). Θα έλεγα ότι αδιαφορώντας για την (δική μου!) βαθμολογία, «παίζει» υποκειμενικά με αντιπάλους μόνο το S8+ και (λιγότερο) το Note8.
Μιλάμε για ένα μηχάνημα που τολμάει μια σχεδιαστική αλλαγή (να δούμε αν του χρόνου θα παίξουν πάλι παράλληλα ή θα πάμε φουλ σε αυτή), που βέβαια δεν είναι όσο πρωτότυπη (κλασικά…) θέλει να λέει η Apple (μόνο φέτος την πρόλαβε και το Essential phone με σχεδίαση «γύρω από την μπροστινή κάμερα» και μάλιστα πιο «extreme» από την Apple – το Essential θα μπορούσε να είναι σε αυτή τη λίστα, αλλά δεν είναι ακόμα κατασκευαστής ευρείας κυκλοφορίας). Να το.

Το Χ έχει τον ίδιο πανίσχυρο επεξεργαστή με το νέο 8, ΔΕΝ έχει ιδιαιτέρως υψηλή ανάλυση όπως θα περίμενε κανείς (καλύτερη πάντως από την κακή για 2017 του 8) και… καταργεί το fingerprint για χάρη του FaceID. Ας μιλήσουμε λίγο για αυτό…
Το FaceID, φαίνεται ότι είναι ένα σύστημα 3D ανάλυσης του προσώπου (δεν είναι δηλαδή ο «φωτογραφικός» μη-ασφαλής -το λένε και οι οδηγίες, δεν το κρύβουν- τρόπος που έχουν πολλά Android), με τη βοήθεια IR φωτισμού (άρα θεωρητικά παίζει και σε σκοτάδι, αλλά δεν ξέρω πόσο σε δυνατό ηλιακό φως) και αφού έχει «σκανάρει» το πρόσωπο με κίνηση του ώστε να κατανοήσει τις γωνίες του. (υπόψη ότι χρησιμοποιεί τεχνολογία που ήδη κάποια χρόνια έχουμε δει στο Microsoft Kinect). Αυτό η Apple λέει (ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ, δεν είδαμε ανεξάρτητες δοκιμές) ότι είναι πολύ ασφαλές, «σχεδόν» όσο το αποτύπωμα ή η ίριδα. Λέω σχεδόν γιατί 1/1000000 ΔΕΝ είναι «μοναδικό» (όπως λένε για την ίριδα και το αποτύπωμα). Η πράξη θα δείξει σύντομα. Εγώ δεν θα κολλήσω (ακόμα) στο αν τελικά είναι ασφαλές. Θα κολλήσω, στο πόσο αυτό είναι ικανό να αντικαταστήσει το αποτύπωμα σε ΠΡΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ καθώς και στο αν θα είναι «άκομψο» στη χρήση του. Έχω ζήσει δυο χρόνια με κινητό που έχει μόνο iris scanner για ξεκλείδωμα και πιστέψτε με, είναι ΠΟΛΥ άκομψο και μη πρακτικό στις περισσότερες (όχι όλες) τις περιπτώσεις. Πρέπει να το κρατάω σε συγκεκριμένη απόσταση και γωνία. Πιστεύω το FaceID ΔΕΝ θα είναι τόσο περιοριστικό σε αποστάσεις και γωνίες (θα δούμε), ενώ σίγουρα δεν δουλεύει με κράνη (μοτοσυκλετιστής!) κλπ. Αλλιώς αν έχει τα «καλά» του iris scanner, θα γελάσουμε πολύ με τους iPhonάδες που θα στέκονται συνεχώς μπροστά στην οθόνη τους σαν να βγάζουν selfie ενώ απλώς θα θέλουν να ξεκλειδώσουν. Ή φυσικά που θα ξεκλειδώνει χωρίς λόγο επειδή… τους «είδε». ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ βέβαια.
Και τέλος η… τιμή. Όταν ανακοινώθηκε το Note8, όλοι είπαν πως τόλμησε η Samsung και πέρασε (λίγο) την τιμή του S8+… Μέχρι την ανακοίνωση του Χ, που έθεσε νέες κλίμακες στις τιμές των high-end smartphones. Με τιμές που ΞΕΚΙΝΑΝΕ από τα 1150 ευρώ (εξαιρώντας ειδικές κατασκευές που έχουμε δει στο παρελθόν ακριβότερες που όμως ήταν περιορισμένης παραγωγής), πάμε για κάτι που θέλει πάλι να πλασάρει μια τιμή ως status symbol, χωρίς να σχετίζεται με την αξία του hardware που χρησιμοποιείται. Αν σκεφτεί κανείς ότι είναι ένα iPhone 8 σε κουτί Essential… χμ. Το θέμα είναι ότι η Apple ξέρει ότι οι fans της ΔΕΝ θα το σκεφτούν έτσι. Φυσικά θα φανεί πως θα πάει, στους επόμενους μήνες.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί δεν ξέρει τι να κάνει τα λεφτά του. Γιατί θέλει το πιο in και trendy iPhone. Γιατί θέλει να «δείξει». Για να μπορεί να λέει στους κατόχους Note8 «πήρες αυτό γιατί δεν μπορούσες να πάρεις το δικό μου» (χρόνια αυτό το argument). Γιατί αυτό το iPhone περίμενε τόσο καιρό.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί είναι αδικαιολόγητα πανάκριβο. Γιατί spec-for-spec δεν είναι ότι πιο πλήρες στην αγορά. Γιατί μένει να αποδειχθεί η αξία (και ευκολία!) του FaceID.

Sony Xperia XZ1 – 329

Η αλήθεια είναι ότι το XZ1 δεν ήθελα ούτε να το βάλω. Όχι γιατί δεν είναι καλό. Αλλά καταντάει εκνευριστικό (ίσως εκνευριστικότερο και από την Apple) το κόλλημα που έχουν και σχεδιαστικά ΚΑΙ σε περιορισμούς που βάζουν χωρίς λόγο. Θα ήθελα να έχω εδώ το Premium με τη 4Κ οθόνη (vs. της μετριότατης για φετινό flagship FHD που έχει το XZ1), αλλά νομίζω δεν έχει ανακοινωθεί.
Κατά τα άλλα, βλέπουμε τα χωρίς λόγο (πραγματικά) τεράστια bezels της Sony (λες και είναι tablet), που θεωρούνται μεγάλα ακόμα και για ΟΧΙ bezel-less συσκευές, ενώ για κάποιο λόγο που ξέρει μόνο η Sony, ΔΕΝ βλέπουμε την καλύτερη Sony υλοποίηση κάμερας. Ενώ σε άλλους κατασκευαστές, βλέπουμε καλύτερες υλοποιήσεις SONY (!!!) cameras! Το γιατί το ξέρει μόνο η εταιρία. Πολύ ωραίο το super slow motion που προσφέρει μόνο η Sony (960 FPS να τα λέμε αυτά!), αλλά κατά τα άλλα… Μετριότητα. Τι το f, τι το μονό LED, τι να μην έχουν πραγματικό OIS…
Όχι Sony, απλά όχι.
(disclaimer: Δεν αντιπαθώ καθόλου τη Sony mobile. Αντιθέτως το «workhorse» tablet μου είναι ακόμα και σήμερα Z4 LTE και τα καταφέρνει ΑΡΙΣΤΑ και μάλιστα σε multi-user χρήση – και πριν πάλι ήταν αντίστοιχο παλαιότερο μοντέλο.)
Γιατί να το πάρει κάποιος: Ουσιαστικά δεν ξέρω. Γιατί νομίζει ότι έχει καλύτερη κάμερα από άλλα. Γιατί του αρέσει το «κλασικό» σχέδιο. Γιατί είναι Sonάκιας.
Γιατί να μην το πάρει κάποιος: Για όλους τους άλλους λόγους.

Nokia 8 – 331

Η Nokia (που δεν είναι η Nokia, απλά το brand name, που έχει αγοράσει άλλη εταιρία) είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Δεν πάει για την επανάσταση ή να είναι το καλύτερο. Πάει στο να είναι αξιοπρεπές και να ξαναπλασάρει το όνομα Nokia, που η Microsoft (don’t get me started) «έθαψε». Και το πετυχαίνει.
Αξιοπρεπής κατασκευή, έχει ότι σχεδόν πρέπει να έχει κάθε φετινό flagship, αλλά τίποτα να ξεχωρίζει. Ξεχωρίζουν οι Zeiss φακοί. Όλα «καλά» και κανείς δεν θα σου πει «πήρες βλακεία συσκευή». Μόνο αυτό.
Γιατί να το πάρει κάποιος: Γιατί Nokia.
Γιατί να μη το πάρει κάποιος: Γιατί δείχνει προπέρσινο.

HTC U11 – 341

Άλλη ιδιάζουσα περίπτωση. Η HTC έχει περάσει από την κορυφή και την ξέρει (καλά και η Nokia αλλά πολύ παλιά), αλλά είναι σκιά του εαυτού της (με αξιοπρεπείς προσπάθειες πάντως), ενώ πιθανά να είναι και οι τελευταίες μέρες της πριν απορροφηθεί από την Google (κυρίως για τις πατέντες της – όπως και η Motorola). Το U11, ενώ στα χαρτιά είναι συμπαθέστατο, δεν πάει και άριστα στην αγορά, ενώ έχουν ξεχάσει κάποια πράγματα αναμενόμενα για φετινό high-end.
Αναφορά να κάνουμε στο «ζούληγμα» που έχει ως ιδιαιτερότητα, το οποίο είναι ενδιαφέρον και σίγουρα λιγότερο ενοχλητικό από το dedicated non-customizable κουμπί Bixby των Samsung.
Ενδιαφέρουσα συσκευή γενικότερα, απλώς δεν θα την έπαιρνα (και κάπως έτσι μάλλον λένε οι περισσότεροι όπως φαίνεται).
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί γουστάρει HTC από εποχής

Για το «ζούληγμα».
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί «μεεε».

LG V30 – 347

Εδώ μιλάμε για έναν ΓΕΡΟ διεκδικητή της κορυφής (αν και την χάνει κατά τη γνώμη μου – αλλά η γνώμη μου είναι αυτό: γνώμη μου). Επιτέλους η σειρά V (μάλλον) βρίσκει το δρόμο της μετά από μάλλον αστείες προσπάθειες (ειδικά αυτό το αχώνευτο modular).
Έχει κορυφαία χαρακτηριστικά, κάνει ότι πρέπει να κάνει κάθε φετινό flagship. Δίνει έμφαση στη φωτογραφία (ενδιαφέρουσα η επιλογή δεύτερης wide camera), δίνει έμφαση και στον ήχο (δεν τόλμησαν όμως, κακώς, στέρεο ηχεία). Όλα μια χαρά. Φανταστική συσκευή. Όχι «επαναστατική». Τα λόγια που γράφω για το V30 είναι λίγα, αλλά αντίθετα με άλλα, είναι για καλό, όχι για κακό. Το V30 είναι «just right» και δεν χρειάζονται φωνές για αυτό.
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί είναι από τα 3-4 καλύτερα smartphone του 2017. Γιατί μπορεί να πάρει μέρος σε καυγά «το δικό μου είναι καλύτερο».
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί φοβάται την LG.

Samsung Galaxy S8+ – 358

Θα έλεγα ότι με το S8(+), έχουμε μια επαναστατική συσκευή. Όταν βγήκε το σχήμα «μπάρα σοκολάτας» του S8 (απείρως εξελιγμένο σε κομψότητα το «edge» των προηγούμενων μοντέλων), έκανε ΚΑΘΕ συσκευή που είχε βγει μέχρι τότε, να μοιάζει περσινή.
Όντας και το πρώτο high-end μοντέλο μετά το «εκρηκτικό» Note 7, η Samsung ρίσκαρε πολλά – και έπεσε μέσα. Έχει ότι περιμένει κανείς και ακόμα περισσότερα. Είναι fashion statement (πραγματικό και όχι κατά δήλωση).
Η οθόνη του ήταν η κορυφαία σε όλα τα smartphone (από ανεξάρτητο αναλυτή), μέχρι που βγήκε το… Note8 (που το ξεπερνά κάπως σε φωτεινότητα).
Άξια αναφοράς η κάκιστη τοποθέτηση του fingerprint scanner, δίπλα ακριβώς στην κάμερα. Θα ανέφερα και το μονό (?) LED, αλλά δεν μας… καίει, γιατί πολύ απλά το πολύ καλό aperture, μειώνει την ανάγκη φλας (όχι ότι έχουν ίδια χρήση ακριβώς βέβαια), ενώ πάνε οι εποχές που οι φωτογραφίες είχαν «χρωματισμό» από κακό φλας (το software πια τα προλαβαίνει αυτά). Θα ήθελα και μεγαλύτερες αναλύσεις από τα 12MP, αλλά και το (πρακτικά άχρηστο ακόμα) 60 frames στα 4Κ, καθώς και super slow speed σε 1080p (έχει μόνο στα 720p slow speed, ενώ ο επεξεργαστής σαφώς και μπορεί καλύτερα). Θα ήθελα κάποτε να βάλουν στέρεο ηχεία.
Δυστυχώς δεν πρόλαβαν (αυτά ίσως στο S9), ούτε την τοποθέτηση του fingerprint κάτω από επιφάνεια της οθόνης (!), πράγμα που το δοκίμαζε και η Apple και επίσης δεν το πρόλαβε, ούτε τη διπλή κάμερα.
Αλλά είναι άριστο, γιατί απλά, είναι. Όποιος το πιάσει, το βλέπει.
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί μπορεί να είναι το πρακτικά καλύτερο smartphone του 2017. Για τη φανταστική του σχεδίαση και οθόνη.
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί φοβάται τη Samsung (ή το software της ή τις μπαταρίες της ή ότι διαβάζει στο Internet). Γιατί δεν μπορεί να συνηθίσει το fingerprint εκεί που είναι. Γιατί είναι οπαδός του «οι Κινέζοι τα κάνουν καλύτερα και πιο φτηνά» (δεν είπα αν ισχύει, είπα τι στηρίζουν).

Samsung Galaxy Note8 – 359

Το Note8 είναι μια κατηγορία μόνο του. Δεν εννοώ καλύτερο (αν και βαθμολογικά έτσι βγήκε). Εννοώ ότι είναι διαφορετικό στο τι πλασάρει ότι είναι. Πλασάρει ότι είναι εργαλείο και θέλει να θυμίσει ότι τα PDA (και αργότερα τα smartphones) τα θέλαμε και για (ή κυρίως για) την αντικατάσταση σημειωματαρίων και χάρτινων ημερολογίων. Με το εκπληκτικό πενάκι του (που δουλεύει ακόμα και… κάτω από το νερό), γυρνάς στις ρίζες. Με κλειστή (οκ always-on, αλλά ουσιαστικά κλειστή) την οθόνη, θυμάσαι κάτι ή σου λέει κάποιος κάτι, βουτάς το πενάκι και σημειώνεις πάνω εκεί στην κλειδωμένη οθόνη (μέχρι 100 σελίδες!) και καθάρισες!
Κατά τα άλλα είναι ένα ελαφρώς (πολύ ελαφρώς) βελτιωμένο S8+… Λίγο παραπάνω μνήμη, λίγο πιο τετράγωνη (για να γράφεις πιο εύκολα, αλλά ακόμα «ατελείωτη») οθόνη (το S8 ίσως είναι πιο trendy αλλά τη Samsung δεν την ενδιαφέρει αυτό, αντίθετα τη βολεύει στη διαφοροποίηση του προϊόντος), η διπλή κάμερα που δεν πρόλαβαν να βάλουν στο S8 και μικρή βελτίωση της θέσης του fingerprint (ακόμα είναι χάλια λάθος, αλλά τουλάχιστον λίγο πιο μακριά οι δαχτυλιές από τις κάμερες). Οπότε αφού είναι βασισμένο στο κορυφαίο S8+, λογικό να πηγαίνει ελαφράααα παραπάνω – αφού χάνει από το S8+ σε βάρος και σε μέγεθος μπαταρίας).
Βέβαια μην ξεχνάμε το Note8 ΔΕΝ πρέπει κάποιος να το παίρνει «επειδή μπορεί» (αχ το ίδιο κόμπλεξ έχω και με τα BMW GS), αλλά επειδή ξέρει τι παίρνει, γιατί το παίρνει και ξέρει και τι να το κάνει. Αλλιώς το S8+ (ή το iPhone X) είναι καλύτερες (ακριβές) αγορές.
Μια μικρή αναφορά στη μπαταρία (λόγω Note 7, αξίζει). Πρώτα από όλα ήταν συντηρητικοί στο μέγεθος, αφού είναι λίγο μικρότερη από του S8+, ΑΛΛΑ σε δοκιμές έδειξε ακόμα και μεγαλύτερη αντοχή! (σε αυτό συνέβαλε ότι το AMOLED panel ενώ είναι πιο φωτεινό, φαίνεται να είναι πιο «οικονομικό» σε μπαταρία). Δεύτερον… μπουμ. ΑΚΡΙΒΩΣ ότι έπαθε το Note 7, κάνει το Note8 να έχει μάλλον τις ασφαλέστερες μπαταρίες από ΟΛΟΥΣ τους κατασκευαστές σήμερα! Έχει πια ανεξάρτητη εταιρία ελεγκτή (8 σημεία ελέγχου), έχει και νέα συστήματα για να μην επιτρέψουν κακή λειτουργία της. Η Samsung λέει (και έχει κακώς περάσει στα ψιλά γράμματα) ότι σε 2 χρόνια η μπαταρία του Note8 θα έχει κρατήσει το 95% της χωρητικότητας της, πράγμα ΤΡΟΜΕΡΟ. Αυτό που ξεχνάνε πάρα πολλοί (και κακώς, από τότε που περάσαμε με το ζόρι στις μη αφαιρούμενες μπαταρίες), είναι ότι τα περισσότερα κινητά, σε ένα, δυο, τρία χρόνια βγάζουν θέμα μπαταρίας. Τι να αδειάζει πολύ γρηγορότερα, τι να μη δίνει σωστές τάσεις όταν ζορίζεται κλπ. Όποιος αλλάζει 2 συσκευές το έτος δεν το ξέρει. Όποιος τις κρατάει, ξέρει πολύ καλά τι λέω.
Γιατί να το πάρει κανείς: Γιατί είναι λάτρης της σειράς Note (έχουν δικούς τους οπαδούς). Γιατί σε κάποια είναι καλύτερο και από το S8+ που μπορεί να είναι το καλύτερο smartphone άρα…
Γιατί να μη το πάρει κανείς: Γιατί φοβάται τη Samsung (ή το software της ή τις μπαταρίες της ή ότι διαβάζει στο Internet). Γιατί δεν μπορεί να συνηθίσει το fingerprint εκεί που είναι. Για τα χρήματα που ζητάει η Samsung.

Αυτά ανά συσκευή.
Ξέρω ότι θα έχω πολλές διαφωνίες, έχουμε κυρίως τους Apple fans («εμείς και δεν υπάρχει τίποτα άλλο», «ζηλεύετε» κλπ.), αλλά και LG («οι παρεξηγημένοι τριτοδεύτεροι»), HTC («οι παλιοί κυρίαρχοι όταν εσείς ήσασταν στις σπηλιές»), Huawei («φτηνά και άριστα, εσείς πληρώνετε σαν χαζοί»), Xiaomi (Huawei #2) κλπ.) …αλλά καταγράφω τη δική μου άποψη. Γράψτε στο δικό σας blog τη δική σας. 🙂

Ένα ενδιαφέρον άρθρο να παραθέσω, που η Qualcomm «επιτίθεται» στην Apple, η οποία Apple, χρησιμοποιεί κάποια τσιπάκια της Qualcomm αλλά όχι τα CPU της, ενώ τώρα τα περιφερειακά τσιπάκια θα είναι περισσότερο intel, πέρα από το CPU της TSMC και διάφορα components της Samsung. Οπότε η Qualcomm παραθέτει μια λίστα με άλλες συσκευές (Android) που είχαν features που έβαλε (ή ακόμα δεν έβαλε) η Apple, με τη βοήθεια chips της Qualcomm. Μάλιστα η Qualcomm έχει κάνει και μερικά λάθος εις βάρος της (πχ. υπήρξε 4K display και πριν το XZ Premium). ΕΔΩ.

Μια μικρή αναφορά στο fingerprint και γενικά τα βιομετρικά. Κάποιοι δεν τα θέλουν γιατί μας «φακελώνουν». Αλλά ήρθαν για να μείνουν. Σίγουρα θα δούμε μόνο εξέλιξη σε αυτό το θέμα, από εδώ και πέρα.
Για μένα οι επόμενες εξελίξεις είναι ως εξής:
Θα έχουμε διπλούς fingerprint scanners, για να μην υπάρχει θέμα «τι βολεύει» – και «μέσα» στην οθόνη και στην πλάτη (στην πλάτη βολεύει – όταν είναι τοποθετημένο σωστά – πολύ περισσότερο από ότι μπροστά).
Το iris θα εξελιχτεί και θα πιάνει μεγαλύτερο εύρος απόστασης και πολύ μεγαλύτερες γωνίες, ώστε να σταματήσει να είναι awkward.
Το FaceID θα δώσει τις εξετάσεις του και βλέπουμε (τα είπα πιο πάνω για αυτό).
Καλό θα είναι να μπορούν να λειτουργήσουν όλα παράλληλα (το ένα αντί του άλλου, ταυτόχρονα)… πράγμα που νομίζω τώρα το κάνει μόνο το LG.
Σημασία έχει να ενεργοποιούνται τα βιομετρικά όταν ΘΕΛΕΙ ο χρήστης και όχι τυχαία.

Γενικά η χρονιά είχε ενδιαφέρον από άποψη σχεδιαστική περισσότερο.

Αυτά από μένα. Flames away.

Δοκιμή X-56 Rhino

Αντί εισαγωγής

Ο τίτλος μπορεί να λέει «δοκιμή» (review), αλλά το πραγματικό review είναι μάλλον μικρό και στόχος είναι περισσότερο η εξιστόρηση για την… εξιστόρηση.

Το άρθρο δεν παρουσιάζει το παραμικρό ενδιαφέρον στους μη σχετικούς με το θέμα (ή wannabe σχετικούς).

Πρόσφατα βρέθηκε στα χέρια μου ένα X-56 HOTAS (hands-on throttle and stick), σε αντικατάσταση (μέσω εγγύησης Logitech) ενός X-55 που είχα περίπου ενάμιση χρόνο, που και αυτό με τη σειρά του είχε αντικαταστήσει ένα X-45 (που είχα χρόνια και χρόνια) και που πριν από αυτό είχα ένα Thrustmaster Top-Gun Fox 2 Pro (το οποίο έτυχε και είχα ακόμα και το δοκίμασα προχτές, απογοητεύτηκα και το πέταξα!). Αυτά τα χειριστήρια για όποιον δεν κατάλαβε ήδη, έχουν σχέση με «πέταγμα» (και μόνο). Είναι άχρηστα σε παιχνίδια οδήγησης (εκτός αν έχετε τρελή φαντασία), άχρηστα σε arcade, FPS κλπ.
Καταλαβαίνετε ότι ήθελα να έχω επαφή με «σπορ» του πετάγματος, αν και ποτέ δεν το καλλιέργησα ιδιαιτέρως, από την εποχή που είχα σοκαριστεί βλέποντας στον Commodore 64 το Flight Simulator II (τότε της SubLogic), αλλά και το αρχικό Elite – φυσικά τότε ούτε λόγος για αναλογικά χειριστήρια. Από τότε πέρασε πολύ νερό στο αυλάκι και έκανα «βηματάκια» προς το HOTAS (που μου άρεσε και οπτικά ως geek), φροντίζοντας να μην αδειάσει το πορτοφόλι.

Πριν περάσω στο κυρίως review, μια μικρή (ναι οκ χαχαχα) αναφορά ιστορική, αλλά και στον περίεργο τίτλο που έβαλα και μια αναφορά και στο support της Logitech.
Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια εταιρία που έφτιαχνε άριστα χειριστήρια και λεγόταν Saitek. Η Saitek είχε κάποια… κολλήματα (όχι θέμα που έχει σημασία πια), αλλά έφτιαχνε κατασκευές που πάντα τις θεωρούσαν από καλές και πάνω (λαμβάνοντας πάντα υπόψη το κόστος). Έτσι έφτιαχναν όλο και καλύτερα χειριστήρια (και τιμόνια πτήσης και πεντάλ πτήσης κλπ.), με τα εξής αξιοπρόσεκτα μοντέλα (αναφερόμενος μόνο στα HOTAS):

  • X-45. Αυτό το είχα, πουλήθηκε, μετά από πολλά χρόνια (ελαφριάς) χρήσης. Στέκεται και σήμερα αρκετά αξιοπρεπώς.
  • X-52 και X-52 Pro. Εδώ έχουμε δυο παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Για πρώτη φορά έχουμε μια οθονούλα, που έχει κάποιες (ψιλοχαζές) λειτουργίες αλλά είναι ψαρωτική. Αρκετά πλουσιότερο σε πλήκτρα από το X-52. Ο σχεδιασμός είναι λίγο προφητικός γιατί είναι πιο διαστημικός, όχι τόσο (γήινου) flight.
  • X-65F. Αυτό εδώ αξίζει προσοχής. Ήταν το πρώτο (και νομίζω τελικά το μόνο), χειριστήριο που ο μοχλός ΔΕΝ έκανε κινήσεις όταν τον κουνούσες, αλλά έμενε ακίνητος «αισθανόμενος» το πόσο πιέζεις και προς τα που για να στείλει το ανάλογο αναλογικό σήμα. Αυτό στη θεωρία είναι θαυμάσιο και νομίζω μάλιστα το πραγματικό F-16 (και όχι μόνο) είναι έτσι. Στην πράξη είχε θαυμαστές (λίγους – γι’ αυτό και δεν είχε συνέχεια) και εχθρούς. Εγώ είμαι προς τους δεύτερους. Θεωρώ την «πατέντα» σχεδόν όσο άχρηστη είναι μια curved TV σε ένα σαλόνι (Ωπ! Σε πόσους πάτησα τον κάλο;…). Βλέπετε curved monitor έχει νόημα, αφού έχει ΕΝΑΝ χρήστη που κάθεται σε σχετικά συγκεκριμένη θέση όπου μπορεί να μπει μέσα στο «επίκεντρο» θέασης. Curved TV δεν έχει κανένα νόημα, εκτός από το να δείχνει χαζή κρεμασμένη σε τοίχο, να μην μπορεί να δει κανείς κανονικά αν κάθεται εκτός κέντρου (ή casual viewing από μακριά) κλπ. ΑΑΑ συγνώμη για HOTAS μιλάμε (απλώς ήθελα να το βγάλω από μέσα μου)! Ε στο αληθινό F-16 λοιπόν, όταν σπρώχνεις το μοχλό ακόμα και αν δεν κινείται ο μοχλός, κινείται ΟΛΟΣ ο πιλότος μαζί με το αεροπλάνο. Οπότε υπάρχει το feedback της κίνησης στις αισθήσεις. Σπρώχνεις δεξιά και αισθάνεσαι ότι κάνεις roll δεξιά (γιατί ε… ΚΑΝΕΙΣ roll δεξιά πραγματικά), ας μη κουνιέται ο μοχλός (και βασικά ΚΑΛΥΤΕΡΑ που δεν κουνιέται). Λογικό. Στο γραφείο σου επάνω, δείχνει και είναι χαζό. Μάλιστα όλοι είπαν πόσο άχρηστο είναι το 3ο axis (πάντα έμπλεκε το roll και το yaw και όχι με τρόπο που ήθελε ο χειριστής) και ευτυχώς υπήρχε «κλείδωμα» του.
    Επίσης το X-65F είχε και μια πλούσια (?) συλλογή από καντράν που μπορούσες να βιδώσεις πίσω από το throttle (από το γκάζι) και να έχεις μια εμπειρία που να μοιάζει κάπως περισσότερο με πραγματικό αεροπλάνο. Επίσης να έχεις ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ αριστερό χειριστήριο που να θέλει μισό γραφείο μόνο του. Πάντως έχει δυνατούς υποστηρικτές (όπως έχει και ο Τραμπ όμως).
  • X-55. Το X-55 το είχα και με υπηρέτησε αρκετά πιστά. Πρόσφατα αντικαταστάθηκε (λεπτομέρειες πιο κάτω), με το με μικρές διαφορές X-56 (που θα αναλυθούν στο review όταν επιτέλους φτάσουμε). Το X-55 όταν βγήκε, είχε προκαλέσει ένα μικρό σάλο. Ήταν μια «τίμια» παρέκκλιση από το πανάκριβο και αμφιλεγόμενο X-65F, επιστρέφοντας στα πραγματικά κινούμενα stick axis (με HALL sensors πια), επιστρέφοντας (μοιραία) στο πλαστικό και λιγοστεύοντας μπλιμπλίκια όπως έξτρα πάνελ ή οθόνες που δεν λένε τίποτα χρήσιμο. Αυτό όμως που είχε κρατήσει από το X-65F, ήταν το διπλό throttle (για δικινητήρια ή τέσπα ότι έχει νόημα να δώσεις αριστερό και δεξί γκάζι), ενώ έκανε και την επανάσταση με τον απίστευτο αριθμό διακοπτών του! (ξεπερνώντας και το X-65F σε αυτό)
    Ανταγωνισμός του κυρίως από την Thrustmaster (που είχε ξεχάσει τις αστειότητες όπως το TopGun 2 Pro που είχα), με το HOTAS Cougar (δεν το θεωρώ τόσο πλούσιο όσο το X-55, αν εξαιρέσουμε τις οθόνες MFD, αλλά σίγουρα ποιοτικό) και το εκτός συναγωνισμού κοστολογικά HOTAS Warthog, που είναι ακριβώς σχεδιασμένο για να έχει τις κατάλληλες λειτουργίες για ένα… πραγματικό A-10C Warthog (ναι το αεροπλάνο).
  • Χ-56. Εδώ έχουμε μικρο-αλλαγές σε σχέση με το X-55, βασισμένες σε feedback από τον κόσμο, αλλά επικεντρωμένες περισσότερο στη νέα… μόδα, των διαστημικών παιχνιδιών, όπως το Elite Dangerous και το («κάποτε ίσως κυκλοφορήσει και ίσως πλησιάζει ότι λέγανε ότι θα είναι» ή «ας είναι καλά οι χρηματοδότες του αέρα κοπανιστού») Star Citizen. Τις διαφορές αυτές θα τις δούμε παρακάτω.

Η Saitek λοιπόν, κάποια στιγμή δεν πήγε τόσο καλά (είναι και μικρό το market των «simmers» σε σχέση με το μεγάλο όγκο gamers) και αγοράστηκε από μια εταιρία που λέγεται MadCatz. Πέρα από το cool όνομα, η εταιρία αυτή μάλλον εγγυήθηκε την… κινεζοποίηση της Saitek, αφού θα ήθελε να είναι κάτι σαν Razer (εταιρία με ultra cool gaming hardware με ανάλογη τιμή), αλλά τελικά βγήκε Razer-γιαλατζί. Στην MadCatz όμως οφείλουμε το X-56. Αυτό δεν σημαίνει ότι το σχεδίασαν αυτοί (λογικά η ομάδα της Saitek παραμένει), αλλά όσο ήταν αυτή στο τιμόνι πάντως. Αυτό δεν είναι καλό για το βιογραφικό του X-56. Αυτός ο γάμος δεν κράτησε και πάρα πολύ, μια και το τμήμα των χειριστηρίων, το αγόρασε ο κολοσσός Logitech, εταιρία που ξέρουμε όλοι μας κυρίως για mouse και keyboard καλής ποιότητας, αλλά και ηχεία κλπ.
Όταν λοιπόν «παρέλαβε» η Logitech (λίγο μετά την παρουσίαση του X-56 νομίζω), είχε ένα μικρό χαμό στα χέρια της από εγγυήσεις κλπ. μια και το X-55 (κυρίως, αλλά όχι μόνο) είχε διάφορα θέματα. Για να μη τα πολυλογούμε παραπάνω, αυτή τη στιγμή είμαστε σε εποχή Logitech μεν, αλλά δεν έχουμε δει Logitech-generation-Saitek προϊόν ακόμα. Επίσης είναι ακόμα μπερδεμένα τα πράγματα με τις εγγυήσεις (σε βαθμό να ρωτάνε «τι εγγύηση έγραφε το δικό σας κουτί;»), αλλά σαφώς οι άνθρωποι προσπαθούν σκληρά να ικανοποιήσουν τον πελάτη.
Έτσι έγινε και με εμένα. Το X-55 ήταν αγορασμένο λίγο πάνω από ένα χρόνο πίσω.  Μου είχε κάποια μικροπροβλήματα, μπορούσα σχετικά να επιβιώσω μαζί του, αλλά είπα να τους κάνω την ερώτηση και «ποτέ δεν ξέρεις». Είχα τα χαρτιά αγοράς από το εξωτερικό (από την ίδια τη Saitek σε άριστη τιμή που το είχα βρει ευκαιρία), πουθενά δεν αναφερόταν εγγύηση ενός ή δυο ετών (ή κάτι άλλο), αλλά τους έκανα αναφορά για την Ευρωπαϊκή οδηγία περί διετών εγγυήσεων. Ανέφερα τα θέματα μου (που τα αναφέρω και εδώ γιατί ειδικά το πρώτο, συναντάται συχνά και στο X-56), εξέφρασα την μη πίστη μου στο προϊόν Χ-55 (καθ’ υπερβολή, είναι αλήθεια) και τους είπα ευθέως ότι θα ασχοληθώ με RMA και μέρες χωρίς HOTAS μόνο αν έστελναν κάτι καλύτερο όπως το X-56 ή κάποιο μελλοντικό μοντέλο που δεν έχουν βγάλει ως δοκιμή (ναι είπα να ρίξω άδεια να πιάσω γεμάτα). Όλα αυτά τα είπα ΜΗ πιστεύοντας ότι κάτι θα γίνει (πράγμα που επίσης τους είχα προκαταβάλει ευθέως και ίσως πήραν εγωιστικά να με βγάλουν λάθος). Τελικά μετά από κάποια αποδεικτικά για τα προβλήματα (βιντεάκι), μου είπαν ότι θα μου στείλουν το Χ-56 (!). Το Χ-55 δεν το ήθελαν πίσω, αλλά θα έπρεπε να το καταστρέψω (!!!), κομμένα καλώδια, σπασμένα τσιπάκια, φωτογραφίες από τρεις μεριές και μη επεξεργασμένες από Photoshop κλπ. Τελικά συμφωνήσαμε να το ανακυκλώσω επίσημα, πράγμα που έγινε (…). Έτσι έφτασε το Χ-56 στα χέρια μου, με courier από Ολλανδία μέσα σε 3 εργάσιμες.
Πολλά μπράβο για το άριστο support της Logitech που έκανε και 50 φορές follow-up αν τα πράγματα εξελίσσονται όπως με ικανοποιούν!

Τα προβλήματα του δικού μου Χ-55:

  1. Το throttle φαινόταν να πατάει «ghost buttons» (έτσι λέγεται το φαινόμενο), έτσι μπορεί την χειρότερη στιγμή να πατιόταν κάτι που θα μου χάλαγε όλο το game (φανταστείτε να εκτοξευτεί ρουκέτα την ώρα που πας να προσγειωθείς ή να κατεβάσει τις ασπίδες την ώρα που κάνεις μάχη). Αυτό ενώ κάποιος θα έλεγε ότι είναι hardware issue (βραχυκύκλωμα) και εκεί το έχουν αποδώσει αρκετοί στο Internet, η αλήθεια τελικά μοιάζει να είναι ότι έχει σχέση με μεγάλες ενεργειακές ανάγκες του throttle (έχει χωριστό δικό του USB εξάλλου). Βέβαια σε εμένα δεν έπρεπε να συμβαίνει αφού ο μοχλός και το γκάζι ήταν πάνω σε σχεδόν αποκλειστικά δικό τους powered USB 3.0 hub. Με χαμήλωμα της έντασης των LED, μετριάστηκε το φαινόμενο – αλλά δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
  2. Στο μοχλό τα LED τρεμόπαιζαν όταν το κινούσες, ενώ σε κάθε αριστερή κίνηση έσβηναν τελείως. Πραγματικά οπτικό και μόνο το θέμα (λες και κοιτάμε το μοχλό όταν τον χρησιμοποιούμε).
Μετά το άσχετο (?) μπλα μπλα

Ας περάσουμε όμως σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί review. Θα είναι αρκετά συγκριτικό με το Χ-55 (αναφέροντας και τη μεριά του Χ-55 για τους μη γνώστες), θα είναι και απαντητικό σε κάποια πράγματα που διάβασα/είδα σε άλλα review του Χ-56 στο Internet. Θεωρεί ότι έχετε ήδη διαβάσει άλλα reviews και δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες που δεν χρειάζεται να επαναληφθούν.

Αυτό που βλέπει κανείς όταν βλέπει από κοντά το σετ HOTAS X-56 Rhino (ναι Rhino είναι το επίσημο παρατσούκλι του X-56 και του X-55), διαπιστώνει δυο πράγματα.

Πρώτον, ότι είναι τεράστιο. Κάποιοι έχουν πει ότι θα μπορούσε να είναι μικρότερο (ειδικά το stick). Ο ίδιος ο μοχλός ΙΣΩΣ θα μπορούσε να είναι λίγο μικρότερος (αν και τα μικρότερα χέρια χωράνε σε μεγαλύτερους μοχλούς, τα μεγάλα χέρια δεν χωράνε σε μικρότερους). Η βάση είναι όση είναι (αν και είναι κυρίως κενή) απλώς για ομοιομορφία με το throttle (που δεν μπορούσε να είμαι μικρότερο). Οπότε κατανοώ τη σχεδίαση. Ίσως θα μπορούσε να είναι αφαιρούμενο το κάτω μισό της βάσης σε κάποιο «pro» μοντέλο.

Δεύτερον ότι υπάρχουν (ειδικά στη γκαζιέρα) υπερβολικά πολλά κουμπιά κλπ. Αυτό βέβαια είναι πιθανά ο λόγος που το θέλετε (ή το έχετε).

Σε σχέση με το Χ-55, το σχήμα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ίδιο, με τις εξής διαφορές:

  • Αντικατάσταση ενός πλήκτρου στο μοχλό με αναλογικό μοχλάκι (που είναι και κουμπί).
  • Αντικατάσταση του «mouse thumb» (ενός άχρηστου μικροχειριστηρίου που υποτίθεται θα χρησιμοποιούσε κάποιος για να ελέγξει το pointer του ποντικού – στην πράξη με φαινομενικά χάλια αίσθηση και μικρή ακρίβεια), με άλλο ένα αναλογικό ίδιο μοχλάκι (που επίσης είναι και κουμπί).
  • Αντικατάσταση του πράσινου φωτισμού LED με RGB προγραμματιζόμενο LED για να φέρεις την αίσθηση πιο κοντά στου game που παίζεις.
  • Αλλαγή χρωματισμού και τυπωμένων σχεδίων του πλαστικού του. Έφυγε το γελοίο «no step», αλλά και τα νέα σχέδια είναι αμφίβολης αισθητικής (λιγότερο flight sim oriented και περισσότερο space sim oriented). Θα προτιμούσα λιγότερα.
  • Αλλαγή υφής σε μερικά σημεία (πχ. το ροδάκι στην αριστερή μεριά της γκαζιέρας ή η επιφάνεια στην μπροστά μεριά της βάσης του μοχλού).
  • Ένα πλαστικό καπάκι στο σημείο που ακουμπάει το δεξί χέρι στο μοχλό, με σκοπό να ψηλώσει το σημείο που ακουμπά το χέρι (και να μεγαλώσει το εμβαδόν) και να πλησιάσει τα πάνω πλήκτρα για τα μικρότερα χέρια. Πολλοί επαγγελματίες reviewers (όλοι) ξέχασαν ότι αυτό δεν ήταν νέα εφεύρεση, αλλά υπήρχε και στο X-65F!
  • Μικρές εσωτερικές βελτιώσεις (ναι έτσι φλου).
  • Μικρή αλλαγή στο σχήμα του πλαστικού ανάμεσα στις δυο γκαζιέρες, προσπαθώντας να μειωθεί το φαινόμενο που υπήρχε στο Χ-55, να έχουν αρκετή απόσταση μεταξύ τους (3-4″) οπότε να «ζουλιέται» λόγω του κενού. Στο Χ-56 αυτό ελαττώθηκε, αλλά και το κουμπί κλειδώματος είναι πιο σταθερό. Υπήρχε όμως reviewer που γκρίνιαξε, ότι τρίβονται οι δυο μεριές του throttle μεταξύ τους.
  • Πιο λογικός χρωματισμός των ελατηρίων (έχει 4 διαφορετικά ελατήρια για να ρυθμίσετε πόσο σκληρός θα είναι ο μοχλός).
  • Άλλο κουτί. Το ανέφερα μόνο για να πω ότι το νέο είναι χειρότερο, το παλιό με το χερούλι και το καπάκι που άνοιγε 2 πλευρές, ήταν καλύτερο.


Το Χ-56 δοκιμάστηκε μόνο στο Elite Dangerous (τι να κάνουμε, αυτό παίζει ο κόσμος των sims αυτή την εποχή), αλλά το Χ-55 είχε δοκιμαστεί σε πολλά (Flight Simulator X, X-Plane 10, ARMA 3, DCS κλπ.). Η εμπειρία είναι η ίδια στο 99% μεταξύ των δυο και είναι άριστη. ΠΡΟΣΟΧΗ, άριστη σε σχέση με το τι άλλο υπάρχει στην αγορά και έχει εφάμιλλη τιμή. Πράγματι θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Όταν διαβάζω όμως reviews να λένε ότι το τάδε κουμπί δεν κάνει σωστό ήχο κλικ ή το pinky είναι χάλια (ΔΕΝ είναι χάλια) – δεν ξέρω με τι εφάμιλλης τιμής το συγκρίνουν. Ας δούνε την τιμή που κάνει ακόμα το X-65F (που έχει ΙΔΙΟ pinky) ή ας πάρουν ένα HOTAS Warthog με ένα μικρό δάνειο από την τράπεζα και με τους περιορισμούς design που έχει.
Σαν ποιότητα κατασκευής ΧΩΡΙΣ να την πω κορυφαία, θα πω ότι είναι καλή. Καμία σχέση με τις γκρίνιες που έχω διαβάσει στο Internet. Έχει πλάκα η γκρίνια για το X-55 και το Χ-56, ενώ όταν είχε βγει το Χ-55 τους φαινόταν τέλειο. Μετά καλόμαθαν. Όσους το σχετίζουν με την τιμή να πω, ότι παίρνουν features κυρίως και μετά ποιότητα κατασκευής.


Πιάνοντας το πάντως, το βρίσκω αρκετά ποιοτικό (για πλαστικό).
Αρχίζοντας από το μοχλό. Τα τρία hats είναι οκ, το ίδιο και τα κουμπιά. Το ότι μπορεί να είναι λίγο χαλαρά, είναι πραγματικά λεπτομέρεια. Εμένα (αντίθετα από πολλούς στο Internet) μου φαίνεται μια χαρά και το pinky. Ναι δεν είναι για να παλεύεις μαζί του (ίσως θα έπρεπε να είναι αλουμινένιο), αλλά γιατί να παλέψεις μαζί του; Θα ήθελα το κουμπί που βρίσκεται πάνω από τα hat, κάτω από αυτά (όπως είναι το X-65F). Θα ήθελα το κουμπί που βρίσκεται στο δεξί πλάι, να είναι αρκετά μεγαλύτερο και να εκτείνεται περισσότερο προς τα κάτω. Θα ήθελα το κουμπί που είναι πίσω από το pinky, να είναι επίσης μεγαλύτερο και να εκτείνεται προς τα πάνω. Αλλά τα βρίσκω μια χαρά. Μεγάλη συζήτηση και στο Χ-55 και στο Χ-56 είναι το μήκος του stick που δεν ευνοεί τα μικρότερα χέρια και δεν έχει και τρόπο διόρθωσης. Το πρόβλημα δεν είναι όσο μεγάλο το παρουσιάζουν. Θέλει μια κίνηση του χεριού ναι. Βέβαια η σχεδίαση είναι ώστε ο μοχλός και η γκαζιέρα να είναι τοποθετημένα στο ύψος των χεριών της καρέκλας, ΟΧΙ πάνω στο γραφείο όπως τα έχουμε οι περισσότεροι. Αν γινόταν έτσι η χρήση, δεν θα αναφερόταν ως πρόβλημα (άλλη η γωνία του χεριού). Χωρίς να σημαίνει ότι η Saitek δεν πρέπει να δώσει προσοχή στο θέμα. Σε σχέση με το Χ-55, στο Χ-56 επέστρεψε μια προέκταση της βάσης του χεριού που έδιναν με το Χ-65F. Αυτό βοηθά, αλλά ίσως όχι αρκετά. Ίσως έπρεπε να δίνουν δυο διαφορετικού ύψους. Ίσως να μπορούσαν να κουμπώσουν και η μια με την άλλη (για ακόμα περισσότερο ύψος). Ή φυσικά μπορούσαν να κάνουν τη βάση κινούμενη πάνω κάτω, όπως άλλες λύσεις HOTAS. Η κίνηση του stick είναι αρκετά καλή (με σωστή επιλογή ελατηρίου) και επιστρέφει σωστά στο κέντρο του. Η περιστροφή είναι λίγο πιο σκληρή από το Χ-55 αλλά δεν ξενίζει. Δυστυχώς υπάρχει λίγο τρίξιμο (λάδι αλυσίδας ποδηλάτου είναι καλή λύση). Στο configuration, μπόρεσα να βάλω στα δυο βασικά axis λίγο μικρότερο dead zone, από ότι είχα στο Χ-55, αλλά δυστυχώς στην περιστροφή αναγκάστηκα να βάλω αρκετά μεγαλύτερο dead zone (και επειδή δεν επέστρεφε ΑΚΡΙΒΩΣ στη μέση). Στην πράξη δεν επηρεάζει σοβαρά τη λειτουργία. Το νέο στικάκι, δουλεύει αρκετά καλά, ΠΛΗΝ μια τεράστιας έλλειψης της Saitek. Δεν έχουν ακόμα βάλει ρύθμιση dead zone για τα δυο στικάκια! Αυτό στο Elite Dangerous δεν είναι πρόβλημα (γιατί έχει δικό του dead zone configuration), αλλά σε άλλα sims μπορεί να είναι θέμα γιατί αυτά τα στικάκια χρειάζονται dead zone αλλιώς «ντριφτάρουν».


Περνώντας στο throttle, πρώτα από όλα τα μεταλλικά κουμπιά είναι τέλεια στην αίσθηση. Τόσο απλά. «Βιομηχανικά», έτοιμα για business. Το ίδιο και το 3-way mode selector (αν και η χρήση του πιθανά θα είναι λίγη σε πολλούς). Το ίδιο και τα δυο rotary της βάσης (θα ήθελα να έχουν φωτεινό indication της θέσης τους), αλλά και το ροδάκι στην αριστερή πλευρά. Ένα κλικ (pun intended) πιο κάτω τα δυο rotary που είναι πάνω στο throttle, αλλά δεν θα σχολιάσω ότι κάποιοι τα έβγαλαν προβληματικά επειδή… κουνιούνται μισό χιλιοστό πάνω κάτω (δεν είναι σούπερ σφιχτά). Ένα κλικ ακόμα πιο κάτω τα δυο κουμπάκια της «πλάτης». Το ένα ειδικά, έχει λαστιχένια αίσθηση. Τίποτα σοβαρό όμως. Στο ίδιο το throttle τώρα, παρά τη ρύθμιση σκληρότητας, είναι αμφιλεγόμενη η χρήση κολλώδους ουσίας (όπως το X-55) μια και δεν είναι πολύ ομοιόμορφη η εμπειρία (πρώτες κινήσεις είναι ζόρικες και μετά χαλαρώνει), ενώ θα ήθελα να έχει και indents στη μέση και στο «afterburner» (για τα combat flight sims). Δεν έχουμε εδώ τριξίματα καθόλου, αλλά κάνει ένα μικρό «τικ» όταν φτάνει στο πάνω τέρμα (πράγμα που δεν έκανε το Χ-55 μου).
Πιστεύω ότι το πλαστικό που χρησιμοποίησαν είναι ελαφρώς καλύτερο (και πιο απαλό) σε αίσθηση στο Χ-56 από το Χ-55.

Θέματα που πρέπει ή καλό θα ήταν να μην είναι έτσι
  • Φυσικά να φρεσκαριστεί το configuration πρόγραμμα και να επιτρέπει dead zones ή και curves ΚΑΙ για τα νέα στικάκια! Ευτυχώς μπορεί κάποιος στο Elite Dangerous να ρυθμίσει dead zones μέσα εκεί, οπότε ξεχνιέται η παράληψη, αλλά άλλα games μπορεί να μην έχουν την ίδια δυνατότητα και να έχουν συνεχές drift. Βέβαια είναι κατανοητό για όποιον ξέρει την ιστορία. Το X-56 παρουσιάστηκε από την Saitek όταν ήταν ακόμα στη MadCatz και μετά από 1-2-3 (δεν θυμάμαι) μήνες, τους πήρε η Logitech, η οποία ακόμα προσπαθεί να βρει το μπούσουλα. Βέβαια αυτό δεν αλλάζει ότι μιλάμε για έλλειψη που απλά δεν έπρεπε να υπήρχε, ούτε έχει κάνα… αυτοκόλλητο στο κουτί που να λέει «αγοράστε με αλλά θα περιμένετε μερικούς μήνες να τελειοποιηθώ γιατί αγόρασαν την εταιρία μας άλλοι».
  • Τα ghost buttons του X-55 υπάρχουν και εδώ. Μάλιστα ενώ είναι συνδεδεμένο σε δικό του powered hub (αλλιώς μπορεί να έχετε πιο έντονο το πρόβλημα ή λιγότερο… ανάλογα των δυνατοτήτων του motherboard σας). Πρέπει να βρουν πως θα το λύσουν χρησιμοποιώντας το ρεύμα που μπορεί να δώσει το USB. Αλλιώς ας προσθέσουν δεύτερο USB στο throttle (σύνολο τρία) ή ας βάλουν… τροφοδοτικό.
    Βοηθάει επίσης η μείωση της έντασης των LED αν σας παρουσιαστεί το θέμα.
  • Τα δυο νέα στικάκια είναι ελαφρώς μακρύτερα από ότι θα έπρεπε. Νομίζω ακόμα και στο site της Saitek (που είναι renders) φαίνονται πιο κοντά, όπως έπρεπε να είναι.
  • Το RGB lighting θέλει βελτίωση. Μερικές αποχρώσεις δεν μοιάζουν καθόλου. Ειδικά στο χειριστήριο, δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα στο δικό μου, ειδικά το πράσινο με το κίτρινο δεν διαφέρουν. Άλλοι έχουν διαπιστώσει ανομοιομορφία και στη γκαζιέρα. Με την ευκαιρία η γκαζιέρα ίσως έπρεπε να έχει 1-2 LED και πάνω της, στο σκοτάδι προσανατολίζεσαι πιο εύκολα με τη θέση που έχει. Επίσης θα έπρεπε να είχε πιο σαφή τρόπο να διαλέξεις την ένταση του φωτός (τώρα πρέπει να είσαι γνώστης του πως δουλεύει μια ψηφιακή παλέτα).
    Επίσης δεν θυμάται τι ρύθμιση είχατε ήδη!
  • Ίσως έπρεπε η γκαζιέρα να είναι λίγο πιο ψηλή, για να μην έρχεται τόσο κοντά στα δεξιά πλήκτρα.
  • Ο τρόπος (η κολλώδης ουσία) που ρυθμίζεται η σκληρότητα της γκαζιέρας, θέλει βελτίωση για να έχει περισσότερη ομοιομορφία στη χρήση.
  • Θα ήθελα η βάση που ακουμπάει το χέρι στο στικ να είναι ρυθμιζόμενη (ίσως με βιδάκι) και μαζί να παίρνει και το ένα κουμπάκι (που αλλιώς δεν θα μπορούσε να πατηθεί) ή αυτό να μεγαλώσει.
  • Το κουμπί που είναι πάνω από τα hats στο stick, έπρεπε να είναι κάτω από τα hats, όπως στο X-65F.
  • Stick rotation lock. Τόσο απλά (για όποιον δεν θέλει). Ένα απλό pull-push lock θα ήταν σαν του throttle.
  • Λιγότερα γραφικά πάνω στο HOTAS. Εντάξει καλό ήταν που δεν υπάρχει το αστείο «NO STEP» πια (αντιγραφή από τα αεροπλάνα, αλλιώς μπορεί να πατάγατε πάνω στο μοχλό σας ας πούμε), αλλά τα νέα γραφικά είναι λίγο… πολλά.
  • Θα ήταν ωραίο να ήταν two stage το trigger. Έτσι δεν θα έλειπε τίποτα. Ίσως βέβαια είναι υπερβολικά πολύπλοκο αλλά και ίσως ήταν δύσκολο στη χρήση από το χρήστη. Αλλά θα ήταν ωραίο να ήταν έτσι ακόμα και αν κάποιος ρύθμιζε μόνο ένα stage.
  • Στο όνομα του VR, θα έπρεπε να υπήρχε καλύτερος τρόπος προσανατολισμού (χωρίς να κοιτάς) για τους επτά διακόπτες δυο θέσεων. Μπορεί εύκολα να πατήσεις τον διπλανό. Ίσως κάποιο αναγνωριστικό αφής το κεφάλι τους (όπως τα hats). Έστω ανά δυο (γιατί εύκολα πας στο δίπλα, αλλά δύσκολα το μπερδεύεις με το παραδίπλα). Δεν ξέρω.
  • Η ιδέα που είπα για τη βάση του μοχλού. Ίσως η μισή να ήταν αφαιρούμενη σε ένα «Pro» μοντέλο. Στο ίδιο «Pro» μοντέλο ίσως θα έπρεπε να υπήρχε και εκτενέστερη χρήση μετάλλου αντί πλαστικό.
  • Στη βάση του μοχλού, αφού είναι που είναι άδεια (και εσωτερικά), θα μπορούσαν να μπουν 3-4-5 χαμηλά buttons στην μπροστά μεριά της βάσης (πχ. σαν του Χ-52). Ποτέ δεν είναι αρκετά. Θα μπορούσα να βάλω εκεί fighter orders ή panel selection.
  • Οι drivers και το configuration έπρεπε να είναι unified για όλα τα HOTAS της Saitek. Τι γίνεται αν κάποιος έχει δυο διαφορετικά; Επίσης θα ευνοούσε τη συνέχιση της ανάπτυξης και παλαιότερων προϊόντων. Η «μαμά» Logitech έτσι κάνει (πχ. SetPoint). Τώρα πχ. για το παλιό X-45 μου πρέπει να έχω ΑΛΛΟ software (πανάρχαιο) ενώ με το ίδιο configuration πρόγραμμα θα μπορούσα να δουλέψω.
VERDICT

Με τόσα πολλά «καλό θα ήταν» τι σημαίνει, ότι είναι «λίγο»; Ότι δεν είναι καλό; Σίγουρα κάτι τέτοιο θα περνάει από το μυαλό.
ΚΑΜΙΑ σχέση.
Το X-56 είναι μάλλον από τα 2-3 καλύτερα HOTAS ανεξαρτήτου τιμής στην αγορά. Στην κατηγορία τιμής, είναι σίγουρα το πιο «πλούσιο» σε features. Πιθανά μακράν το καλύτερο στην «ειδικότητα» Space Sims. Όταν κάποιοι γκρινιάζουν, καλό είναι να βλέπουν και αν υπάρχει καλύτερος ανταγωνισμός. Εγώ δεν αλλάζω το ΜΑΖΙΚΟ αριθμό από controls του X-56 με οποιοδήποτε άλλο HOTAS. Το ίδιο (θα) έλεγα με το Χ-55. Με τα στικάκια του Χ-56 βέβαια το πράγμα απογειώνεται και έχουμε… όχι απλά 6 degrees of freedom, αλλά ότι θέλουμε. Μην ξεχνάμε μιλάμε για 13 (!!!) axis σύνολο, εκ των οποίων τα 9 δεν είναι rotary controls, αλλά πραγματικά axis.

Σίγουρα περιμένω να δω και πως θα εξελιχτούν τα προϊόντα Saitek με την ομπρέλα της μαμάς Logitech. Η τελευταία έχει καλό παρελθόν σε ότι αφορά θέματα software υποστήριξης του hardware της, ενώ θεωρείται από τις κορυφαίες ποιοτικά εταιρίες κατασκευής περιφερειακών. Τη θεωρώ σε τελείως άλλη κλίμακα από τη MadCatz και περιμένω να δω το επόμενο προϊόν. Σίγουρα πρώτα θέλω να δω να βγαίνει X-56Pro με βάση και τις ιδέες που γράφω επάνω (Logitech/Saitek do you hear?). Αυτό δεν σημαίνει να περιμένετε. Το Χ-56 είναι πραγματικά καλό. Αν δε, παίζετε Space Sims, απλά μη κοιτάξετε καν αλλού. Δεν υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός.

Χρήσιμα πράγματα αν σας ενδιαφέρει το σπορ
  • Το product page στην Logitech/Saitek.
  • Ένα πιο σοβαρό (από των Windows) πρόγραμμα ελέγχου των πλήκτρων και των αξόνων (Pointy’s Joystick Test). Δεν θέλει εγκατάσταση. Περιέργως η ίδια η Saitek δεν δίνει κάτι τέτοιο απλό (θα μπορούσε να είναι ένα κουμπί στο configurator να έχει κάπου όλα τα functions συγκεντρωμένα και του stick και του throttle για test).
  • To configuration μου του Χ-56 στο Elite Dangerous. Λογικά με το release 2.3 (που θα έχει και περισσότερους χειρισμούς στην κάμερα κ.α.) θα αλλάξει λίγο, αλλά είναι μια καλή βάση. Σημειώστε ότι το slider (το πρώτο κενό label ακριβώς κάτω από τον τίτλο, αριστερά), στην πραγματικότητα έχει assignment, που φαίνεται κάτω στα keyboard keys. Είναι το left shift και έχω βάλει το διακόπτη (στο configuration της Saitek) να είναι by default το left shift όταν είναι δεξιά. Δουλεύει τέλεια.
    Η λογική είναι συγκεκριμένη που μπήκε ότι μπήκε. Μερικές παρατηρήσεις για να εξηγήσω τις επιλογές μου (και τις διαφορές και από το stock binding για X-56 που δίνει το Elite Dangerous):

    • Υπήρξαν πολλές αλλαγές από το Χ-55, ειδικά λόγω των νέων αναλογικών sticks. Πχ. εκεί που είναι το στικάκι του μοχλού, είχε κουμπί που είχα τα secondary weapons. Τώρα δεν είναι πρακτικό (το κουμπί στο στικάκι πατιέται δύσκολα) και έτσι πήγε στο πλήκτρο που μπορώ να πατήσω πιο εύκολα μετά το trigger και ταυτόχρονα με το trigger. Δεν έβαλα το pinky για να μην το ζορίσω με πολύ δύναμη στην ένταση της μάχης. Έβαλα το από μέσα.
    • Μεγάλη δουλειά το landing override στο forward/reverse thrust στο δεξί στικάκι. Με τα δυο στικάκια γίνεται όλη η προσγείωση.
    • Στα πιο δύσκολα να βρω switches, έβαλα τις λειτουργίες που δεν θέλουν βιασύνη ή/και είναι λιγότερο χρήσιμες.

Δέχομαι προτάσεις για τη χρήση των rotaries που δεν χρησιμοποιώ.

 

Δηλαδή εξελισσόμαστε;

Αλλάζει ο κόσμος.
Λέμε τα παιδιά πως ζούνε μέσα στην τεχνολογία.
Τελικά όμως μαθαίνουν τίποτα;
Έδειχνα τώρα στο μεγάλο μου γιο, πως να χρησιμοποιήσει το Google στο tablet, χρησιμοποιώντας μάλιστα την αναγνώριση φωνής, για να μην κάθεται να γράφει αυτό που θέλει να κάνει search. Ξέρει επίσης μια χαρά (όπως ΟΛΑ τα παιδιά στην ηλικία του) να ψάχνει πράγματα στο youtube που το θεωρούν κάπως «αυτονόητο». Όπως οι μεγάλοι που δεν είχαν πριν επαφή με τεχνολογία, θεωρούν κάπως αυτονόητο το Facebook, πολλές φορές κάνοντας εκεί μέσα και τις αναζητήσεις τους για άσχετα πράγματα ή games (πράγμα που κατάλαβε και η εταιρία και έχει κάνει δική της πλατφόρμα για gaming ΜΕΣΩ Facebook).
Ο γιος μου λοιπόν είναι στην ηλικία που εγώ είχα τους πρώτους μου μήνες με υπολογιστή (μεγάλη εξαίρεση και δακτυλοδεικτούμενος τότε στα 9 μου). Όταν λοιπόν πρωτοαντίκρισα τον Commodore 64 μου, είδα αυτή την εικόνα.
 
(εδώ με όλο του το… μεγαλείο, όπως φαινόταν στις τότε οθόνες, με τις παραμορφώσεις, τις διαρροές χρωμάτων κλπ.)
Έπρεπε, λοιπόν να… ανακαλύψω τι μπορώ να κάνω με αυτό το… πράμα που είχε ένα τετραγωνάκι που αναβόσβηνε και περίμενε ΕΜΕΝΑ να του πω τι να κάνει.
Σίγά σιγά από το άριστο αγγλικό manual (9 χρονών, τότε αρχίζαμε τετάρτη δημοτικού τα αγγλικά, οπότε κουτσά στραβά ότι έπιανα), κατάλαβα ότι με LOAD»*»,8,1 ξεκινάει το παιχνίδι που έχει η δισκέτα. Ναι floppy drive είχα, σε μια μικρή θάλασσα από κασετόφωνα (στην Ελλάδα των ελάχιστων υπολογιστών τότε). Βλέπετε ο υπολογιστής είχε αγοραστεί ως… επαγγελματικός (να χωράει… τριακόσιους, ναι τριακόσιους πελάτες σε πελατολόγιο – ζήτημα να περάστηκαν 50 και να το χρησιμοποίησαν 10 φορές οι γονείς μου) και έτσι στα εννιά μου, έπρεπε να κάθομαι στο γραφείο για να μαθαίνω αυτό το θαυμαστό πράγμα. Μετά ανακάλυψα ότι η δισκέτα μπορεί να είχε πιο πολλά παιχνίδια μέσα, πράγμα που έβλεπα γράφοντας LOAD»$»,8 και μετά «LIST» και μετά διάλεγα το «όνομα αρχείου» που ήθελα (εννοώ πήγαινα με τον cursor πάνω – όχι του ποντικιού που δεν υπήρχε, του κειμένου) και έγραφα μπροστά από το όνομα LOAD και μετά από το όνομα ,8,1 και μετά συνήθως RUN. Και μετά περίμενα. Και περίμενα. Και περίμενα. Το 1541 drive της Commodore ήταν φημισμένο για την βραδύτητα του.
Έμαθα και τους υπολογιστές των φίλων μου. Ο Spectrum με ένα στραμπούληγμα δαχτύλων (όλες οι εντολές ήταν προτυπωμένες στο δύσχρηστο πληκτρολόγιο και έπρεπε να ξέρεις το συνδυασμό πλήκτρων για να βγει αυτό που θες) έκανε «LOAD» από την κασέτα, ενώ ο Amstrad με cat έβλεπες τα περιεχόμενα του δίσκου και με run» έτρεχες ότι θέλεις. Α και μερικά ξεκίναγαν με «|cpm» (υπήρχε δήθεν cpm loader στο παιχνίδι).
Όμως μάθαινα. Και μετά ανακάλυψα ότι εκεί στο «READY.» με την κουκκίδα, ουσιαστικά ήμουν στην «BASIC» του μηχανήματος και μπορούσα να γράψω προγράμματα! Εκεί ανοίχθηκε ένας θαυμαστός κόσμος, πήρα και βιβλία ΚΑΙ από τα πρώτα Ελληνικά. Πχ. «Η ΓΛΩΣΣΑ BASIC ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΗΣ» του Χρήστου Κοίλια «Μαθηματικού/Αναλυτή Συστημάτων» (να ‘ναι καλά ο άνθρωπος) και αργότερα πολύ πιο… ψαγμένα όπως τεχνικά της Melbourne House.
Δεν βάζω σύγκριση με το παιδί μου βέβαια, που στους περισσότερους τομείς είναι καλύτερος μου (και καλύτερος χαρακτήρας), αλλά επειδή λέμε συχνά «πόσο μπροστά είναι η σημερινή νεολαία στην τεχνολογία»… τελικά… είναι; Φτάσαμε στο σημείο που δεν τους χρειάζεται να είναι νομίζω.

Τι ρεύμα καίει;

Ένα ελαφρώς τεχνικό post που αφορά γενικώς όσους φτιάχνουν ένα PC, αλλά και για εγκυκλοπαιδική γνώση. Οι περισσότεροι τεχνικοί (και ηλεκτρολόγοι) πιθανά ήδη το ξέρουν. Υπάρχει καμιά φορά το ερώτημα αν θα πρέπει κάποιος να πάρει ένα φτηνό και μικρότερο τροφοδοτικό ή ένα ακριβότερο και μεγαλύτερο, για το computer του. Πολλές φορές τίθεται και το θέμα αν το μεγαλύτερο τροφοδοτικό «τραβάει» πιο πολύ ρεύμα (για τις ίδιες απαιτήσεις). Δηλαδή αν πάρεις ένα 450W Kinezo-Power, θα τραβάει λένε κάποιοι λιγότερο από το Corsair το 850W. Ας δούμε τα γεγονότα.
 
1) Το computer (και κάθε συσκευή) τραβάει αυτό που χρειάζεται από το τροφοδοτικό. Το τροφοδοτικό τραβάει από το δίκτυο ότι του ζητάει το computer (ή η κάθε συσκευή) συν κάτι παραπάνω που είναι το «κόστος» μετατροπής των 220V AC στα 5 και 12 DC που θέλει η συσκευή. Άρα αν ο υπολογιστής θέλει 100W, τότε θεωρητικά το τροφοδοτικό θα τραβήξει κάποιο παραπάνω ποσοστό, άσχετα αν το τροφοδοτικό είναι 300W ή είναι 1200W.
 
2) Το ίδιο συμβαίνει και με τους φορτιστές των κινητών σας. Ένα κινητό για να φορτίσει θέλει 5V και πχ. 1Amp για να φορτίζει την μπαταρία του, θα τραβήξει τα ανάλογα W από την πρίζα. Αν το τροφοδοτικό μπορεί να φορτίσει και ένα tablet, δίνοντας μέχρι 2.4A (πχ.) τότε δεν σημαίνει ότι τόσα θα τρώει και αν βάλετε ένα μικρό κινητό επάνω. ΠΡΟΣΟΧΗ, εδώ έχουμε ένα επιπλέον πράγμα όμως. Πολλές συσκευές που φορτίζονται, αν βρουν παραπάνω Amps, παίρνουν (κάποια) παραπάνω. ΑΛΛΑ αυτό δεν είναι κακό γιατί φορτίζουν γρηγορότερα! (το εφέ στην μπαταρία κλπ. είναι άλλο θέμα συζήτησης – πάντως έχουν γίνει αυτά τα κυκλώματα ΠΟΛΥ εξυπνότερα τα τελευταία χρόνια ας πω μόνο αυτό).
 
2) Πάμε πάλι στα τροφοδοτικά. Τα καλά τροφοδοτικά, έχουν κάποια χαρακτηριστικά που έχουν μεγάλη επιρροή στην κατανάλωση (στη θεωρεία – για την πράξη θα πω στο τέλος). Πχ. το λεγόμενο «80 plus» (και δίπλα κάποιο… μετάλλιο πχ. silver, gold, platinum). Αυτό σημαίνει πόσο καλά μετατρέπουν το ρεύμα του δικτύου σε ρεύμα για χρήση στη συσκευή. Άρα ένα τροφοδοτικό χωρίς 80 plus, μπορεί να ζητάει για 100W της συσκευής 140W (!) από το δίκτυο, ενώ ένα 80 plus gold, να ζητάει λιγότερα από 110W!
 
3) Άλλο χαρακτηριστικό των καλών τροφοδοτικών, είναι το λεγόμενο PFC (Power Factor Correction), το οποίο με απλά λόγια κάνει πιο αποδοτικό το εναλλασσόμενο ρεύμα του δικτύου. Θα έχετε διαβάσει και για κάτι συσκευές (που μέσα έχουν απλώς κάτι πυκνωτές) που υποτίθεται τις βάζετε στην πρίζα και σας… κόβουν κατανάλωση. Αυτό κάνουν. «Φορτώνουν» το δίκτυο ώστε να μην καίει «κούφιο» ρεύμα. Δεν μπορώ να μην το γράψω πιο απλοϊκά χωρίς να μου επιτεθούν οι ειδικοί.
 
4) Επίσης τα καλά, είναι εξυπνότερα. Μπορεί να έχουν έναν (δυο, τρεις) ανεμιστήρες, που όμως όταν δεν τους χρειάζονται να τους κλείνουν ή να τους βάζουν σε ελάχιστες στροφές. Αποτέλεσμα πιο ήσυχη λειτουργία ΚΑΙ οικονομία.
5) Το φτηνό τροφοδοτικό πιθανά έχει μικρότερη (και αν δεν είναι γνωστή μάρκα και αμφίβολη) εγγύηση. Ένα καλό τροφοδοτικό μπορεί να έχει και 5 χρόνια!
 
Αν βάλουμε όλους αυτούς τους παράγοντες, ίσως έχουμε επιβεβαίωση ότι το «φτηνό είναι ακριβό και το ακριβό είναι φτηνό».
Πρόσφατα είπα να το δω στην πράξη μια και έχω ένα μετρητή κατανάλωσης σε ένα ντουλάπι παρατημένο…
Έβαλα λοιπόν στο ίδιο (αδύναμο με Linux) μηχάνημα δυο τροφοδοτικά (εεε… το ένα μετά το άλλο) και έβαλα να δω τι ψάρια πιάνουμε, από τη μια με ένα 550W no-name και από την άλλη με ένα modular Corsair 850W (80+ gold certified).
Ξεκινώντας με το no-name που ήδη είχα στο μηχάνημα, διαπίστωσα ότι είχα κατανάλωση 8.1W με ΚΛΕΙΣΤΟ το μηχάνημα. Δηλαδή το τροφοδοτικό για να κάθεται (με ανοιχτό το κουμπάκι του), ήθελε 8.1W. Λίγο, αλλά ήθελε.
Ανοίγοντας το μηχάνημα για να bootάρει, η ζήτηση κειμενόταν στα ~124W.
Όταν έφτασε στο login, άρχισε να παίζει μεταξύ 90~100~120W προφανώς όσο ξεκινούσαν services κλπ. Ας πούμε 90-100.
Κάνοντας login, στο desktop είχα 89W (όταν ηρέμησε) και όταν έσβησε και η οθόνη (η οποία ΔΕΝ ήταν πάνω στον μετρητή, αλλά προφανώς κοιμίζει και άλλα πράγματα το Linux όταν σβήνει την οθόνη) έπεσε περίπου 1W πιο κάτω.
Έβαλα μετά το τεράστιο Corsair. Πρώτη διαπίστωση, ο ανεμιστήρας του δεν άναψε. Βασικά δεν άναψε ποτέ…
Πρώτο σοκ. Το Corsair σβηστό, ζητούσε… 4.7W. Λίγα και τα δυο, αλλά σχεδόν τα μισά το Corsair, δεν γίνεται να αγνοηθεί. Εξάλλου όταν μιλάμε για μηχανήματα που δουλεύουν λίγες ώρες την ημέρα, η κατανάλωση του «off» είναι σημαντικός παράγοντας.
Όταν bootαρε, παίζαμε περίπου στα 88W (!!!).
Στο login screen «έκατσε» περίπου στα 75W.
Στο desktop έπαιζε μεταξύ 81W και… 75W, ενώ όταν έσβησε η οθόνη έπεσε αντίστοιχα με το άλλο ~1W.
Νομίζω δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο για τη διαφορά. Θα πει κάποιος, ναι αλλά η διαφορά στην τιμή είναι αρκετή. Ναι πιθανά είναι. Αλλά αν τα συμψηφίσει κάποιος σίγουρα δεν είναι πρακτικά τόση (ή ίσως να είναι τελικά ανάποδα τα πράγματα από ότι φαίνονται στο ράφι)…

Microsoft Lumia 950 XL – η απομυθοποίηση

Το χρωστούσα αυτό το άρθρο.
Γιατί έχω ευθύνη αν έβαλα έστω και έναν άνθρωπο να αγοράσει Windows κινητό.

Το Lumia 950 XL εξακολουθεί να είναι το main smartphone μου. Δυστυχώς. Το hardware εξακολουθεί να είναι φοβερό, ναι. Η ποιότητα κατασκευής εξαιρετική, βεβαίως. Η κάμερα μια από τις καλύτερες. Ότι δουλεύει στο software σωστά, δουλεύει σωστά. Ε; Τι μόλις γράψατε κύριε;

Η συσκευή αντιπροσωπεύει (άλλη μια) χαμένη ευκαιρία για την Microsoft. Δεν μπορώ να το πω απαλότερα, αλλά απορώ με «το μυαλό που κουβαλάνε» όσοι ασχολούνται σε αυτό το τμήμα στο Redmond. Να το πάρουμε όμως το γιατί, από την αρχή (από την αρχή του 950 XL, όχι από την Γέννεση, ούτε από την αρχή των Windows Mobile ή δεν ξέρω τι).

Όταν ανακοινώθηκε, η συσκευή είχε «στεγνά» τα πιο hot specs από ότι smartphone υπήρχε στην αγορά (αφού ακόμα άνετα στέκεται σε specs ανάμεσα στα high-end). Πέρα από το design του που είχε αρκετούς εχθρούς (που και αυτό εμένα δεν με χάλαγε καθόλου γιατί ήταν function over form, σαν την μοτοσυκλέτα μου κάπως) – και που έφτιαχνε εύκολα με μια (πανάκριβη) mozo, κανείς δεν μπορούσε να πει τίποτα για τα specs, ενώ τα τότε νέα Windows 10 (για mobile) ήταν ο άγνωστος Χ.
Όλοι ξέραμε ότι μιλάμε για ένα OS που ακόμα «στρώνεται», όλοι ξέραμε για εξαιρετικά φτωχό Store, αλλά πολλοί από εμάς ήμασταν έτοιμοι να δώσουμε μια (ακόμα – κάποιοι) ευκαιρία στην Microsoft.
Ακόμα και όταν άρχισε η ίδια να… σφάζει την ίδια της τη δημιουργία σχεδόν εκ γενετής, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τα Lumia τελειώνουν και τα πραγματικά σοβαρά devices θα έρθουν όταν η σειρά Surface μπει στο χορό τον smartphones (spoiler: ακόμα περιμένετε).

Έφτασε λοιπόν στα χέρια μου ένα από τα (όπως φαίνεται ελάχιστα στην Ελλάδα – ever) 950 XL, νωρίς νωρίς μάλιστα με ότι ρίσκο έχει αυτό. Όπως φαίνεται από τα άλλα μου άρθρα, αντιμετώπισα την ανυπαρξία πραγματικού οργανωμένου support (στο επίπεδο που είναι αναμενόμενο ακόμα και σε συσκευές των 30 ευρώ πια) και όμως έπεσα από τον έβδομο όροφο καθιστός σε καναπέ: Μια ζημιά που είχα κατάφερε να μου κοστίσει ουσιαστικά μηδέν, αλλά αυτό έγινε… λόγω μπερδέματος του service center που έφτασε η συσκευή μου ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. Κανονικά με είχαν χρεώσει ένα απίθανο ποσό, αναντίστοιχο με τη ζημιά και όταν δεν δέχτηκα το κόστος… απλά μου το έστειλαν φτιαγμένο (!) γιατί προφανώς δεν περίμεναν την αρνητική απάντηση μου, δεν μπορούσαν να το… ξαναχαλάσουν και το πραγματικό κόστος ήταν αστείο (δεν έχαναν τίποτα). Φυσικά όλο αυτό πήρε σχεδόν ένα μήνα χωρίς συσκευή.
Αυτά ας πούμε τα περίμενα. Σχεδόν. Έχοντας στο μυαλό ότι από πίσω θα έπρεπε να υπάρχει στην Ελλάδα η δοκιμασμένη υποδομή των Nokia Service Centers, πίστευα ότι θα το αποφύγω. Δεν το απέφυγα. Εδώ θα τα λέμε όλα: Ο άνθρωπος που μίλησα τότε από το service center της Nokia, δεν αισθανόταν καν ο ίδιος άνετα με το νέο καθεστώς (σταμάταγε η Nokia και αναλάμβανε τότε η ίδια η Microsoft) όπως τελικά παραδέχτηκε off the record (και λυπάμαι που τον «δίνω» τώρα). Δεν ήξερα (και δεν ήξερε) καν αν και πότε θα μπορούσε να με εξυπηρετήσει! Να σημειώσω ότι τελικά επικοινώνησε μαζί μου ότι θα μπορούσε, απλώς όταν το έκανε ήταν αργά και το κινητό μου ήταν ήδη σε… άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.
Άλλη μια ιστορία από το «τότε», είναι ότι η ίδια η Microsoft Hellas, είχε δείξει ενδιαφέρον για την ιστορία μου και έκαναν μια προσπάθεια (για κάτι που κανονικά όμως δεν θα έπρεπε να χρειάζεται προσπάθεια) να ικανοποιηθώ (και να φροντίσω να γίνει γνωστό ότι ικανοποιήθηκα). Επειδή όμως τα λέμε όλα, όπως προείπα, κάποια στιγμή (πολύ σύντομα), οι υποσχέσεις τους ξεχάστηκαν (είχα σταματήσει να είμαι επίκαιρος ή μέχρι το σημείο που τους είχε δώσει «οκ» ο manager) – φυσικά αντιστοίχως ξεχάστηκαν και από εμένα οι δικές μου (προσεκτικότερες, γιατί ήξερα τι θα γίνει) υποσχέσεις.

Αλλά ας πάμε στην ουσία. Η παραπάνω αναδρομή θεωρώ ότι ήταν αναγκαία.
Εγώ πέρα από τις… δοκιμασίες, ήθελα να δώσω ευκαιρία στη συσκευή και την όλη «νέα» προσπάθεια της Microsoft στο χώρο. Μεγάλη βλακεία μου τελικά.

Ας δούμε ποια από τα ατού της Microsoft πράγματι υλοποιήθηκαν: Το εξής ένα. Πράγματι ή ίδια η Microsoft ανανεώνει το σύστημα, σχεδόν με τον ίδιο ρυθμό που ανανεώνονται τα Windows 10 (non-mobile). Βέβαια εφόσον η συσκευή ΕΙΝΑΙ Microsoft το λες και «duh!», αλλά ξέρω ότι ανανεώνει κάπως έτσι και τις μη-Microsoft συσκευές (παλαιότερα Lumia κλπ.).
Και φυσικά τελικά έχει σημασία… πόσο ουσία έχουν οι ανανεώσεις αυτές.

Σε όλα τα άλλα… σαλάτα.
Αποκορύφωμα, στην τελευταία ενημέρωση/παρουσίαση που πήγα της Microsoft για Windows 10, έκαναν ότι δεν… θυμούνται τις Lumia συσκευές (και εννοώ και τις top-end σαν το 950 XL) και κάποια στιγμή σχεδόν κωμικά (και προφανώς επειδή τους πίεσε ο συγκεκριμένος partner) παρουσίασαν το τελευταίο HP Windows 10 smartphone (άλλη μια φορά μια συσκευή με τρομερό hardware, αμφίβολο design – λες και είναι συνεννοημένοι – και μηδενική ουσία). Φυσικά σε ερώτηση μου για κάποια θέματα… πέρα βρέχει.
Στην ίδια αυτή ενημέρωση, έμαθα πόσο χαρούμενη είναι η Microsoft που ουσιαστικά όλες της οι υπηρεσίες παίζουν τόσο καλά σε IOS και Android και ότι ουσιαστικά όλοι έχουν τέτοια ακόμα και μέσα στην εταιρία (ε ναι)… Θα συμπλήρωνα μάλιστα ότι πολλές υπηρεσίες παίζουν ΚΑΛΥΤΕΡΑ σε IOS και Android από ότι σε Windows phone.

Ας δούμε μερικές ατάκτως ερριμμένες εμπειρίες με τη συσκευή.

  • Το store παραμένει ένα ανέκδοτο. Ανέκδοτο όμως, κανονικά με τον Τοτό και την Αννούλα. Θες να βρεις κάποια γνωστή εφαρμογή; Κάνεις search, βρίσκει κάτι με τον τίτλο που θες, αλλά ανακαλύπτεις ότι τα πρώτα 3-4 αποτελέσματα, είναι… άσχετοι trash developers που χωρίς κανένα έλεγχο από τη Microsoft έχουν ανεβάσει spam (!!!) software με το όνομα της εφαρμογής. ΑΝ είσαι τυχερός και η εφαρμογή υπάρχει, θα τη βρεις λογικά ΚΑΤΩ από τα άσχετα αποτελέσματα, ΑΝ ξέρεις πως (οι απλοί χρήστες αποκλείονται). Καλό ε;
    Το ανέκδοτο με το search δεν σταματάει εδώ βέβαια. Ας πούμε ότι λένε μια εφαρμογή (που ας πούμε υπάρχει) «NLS Application». Αρχίζεις λοιπόν στο search να γράφεις N, L, S, (κενό), «A», «p»…  όσο γράφεις βλέπεις ότι κάποια στιγμή εμφανίζεται η εφαρμογή στην quick list, αλλά από κεκτημένη ταχύτητα πατάς 1-2 γράμματα παραπάνω, ΣΩΣΤΑ γράμματα. Όπου ανακαλύπτεις ότι… ΧΑΘΗΚΕ η εφαρμογή (που κανονικά θα έπρεπε να είναι η μόνη που κάνει match) από το quick list. Ακόμα και αν τη γράψεις σωστά ολόκληρη!
  • Να πούμε ότι ξαφνικά εφαρμογές εμφανίζονται non-working και πρέπει να ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ και να ξαναμπούν;
  • Να πούμε ότι η αφαίρεση γίνεται μόνο αν μπεις στο Store link της εφαρμογής και πεις ότι θες να την καταργήσεις;
  • Να πούμε για τις άπειρες φορές που ΟΛΑ τα app updates έκαναν fail έτσι απλά και κάααποια μέρα ξεκόλλαγαν;
  • Να πούμε για εφαρμογές που απλώς χάθηκαν; (γιατί απλώς ο developer βαρέθηκε την Microsoft και τα τερτίπια του Store της)
  • …εννοείται σε όλα αυτά ότι όλο αυτόν τον καιρό το Store δεν εμπλουτίστηκε πραγματικά από κανένα «μεγάλο παίκτη» (γιατί οι fans ήθελαν έστω τους μεγάλους παίκτες να βάλει/κρατήσει η Microsoft, όχι κάθε χαζομάρα app/game που βγαίνει στις άλλες πλατφόρμες – αλλά ΚΑΙ σε αυτό απέτυχε η Microsoft και πρόδωσε τον κόσμο της).
  • Αλλά ας ξεφύγουμε από το Store και τα παρελκόμενα του. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η συσκευή μου δεν συμπαθεί την 64GB κάρτα μου (η οποία δοκιμασμένα εκτός συσκευής δουλεύει άριστα) και ενώ θεωρητικά την βλέπει ότι είναι 64GB (ναι είναι στο σωστό format), όταν πλησιάζει τα 32GB χρήσης αρχίζει το trashing (ΝΑΙ TRASHING!) των data!
  • Και εδώ σε σύνδεση με το από πάνω, ας πάμε στην γενικότερη διαχείριση ας πούμε των φωτογραφιών. Βγάζεις μια ωραία φωτογραφία, φυσικά θες να την ρίξεις στην SD αφού εκεί έχεις χώρο. Ωραία, μπαίνει, την βλέπεις στο album… αλλά δεν έχεις πολύ καλό connectivity εκείνη την ώρα για να γίνει sync στο onedrive. Χα! Κάπου εκεί στην… προσπάθεια, ανακαλύπτεις ότι οι photos που έβγαλες και μπήκαν ΕΠΙΤΥΧΩΣ στην κάρτα (γιατί τις είδες και τις άνοιξες μετά), ΞΑΦΝΙΚΑ «χάλασαν» και ΧΑΘΗΚΑΝ! Είναι σαν να μην τις έβγαλες ποτέ! Και αυτά όταν βάζω στην SD. Η οποία SD δουλεύει άριστα και έχει τσεκαριστεί. Και η συσκευή υποτίθεται έχει SDXC controller (που δεν είναι δα και χάρισμα, το προτόκολο SDXC υπάρχει χρόνια… ακόμα και το Galaxy Note ένα, το αρχαίο N7000 μου δέχεται SDXC και παίζει η 64άρα κανονικά) που δέχεται μέχρι και 2TB κάρτες αν υπήρχαν. Τρομάρα τους.
  • Ας συνεχίσουμε όμως να προσθέτουμε το πόσο καλά διαχειρίζεται τις… κρίσεις το λειτουργικό αυτό (που με τρομάζει λίγο ότι μοιράζεται τόσα με το desktop kernel… αλλά τουλάχιστον στο desktop μπορείς να πας «κάτω από το καπό» και υπάρχουν και ένα σωρό εργαλεία). Κάποια στιγμή σταμάτησαν να δουλεύουν οι χάρτες. Ναι η εφαρμογή. (και έτσι έφαγα το πρώτο κρέμασμα όταν είχα ανάγκη την συσκευή μου) Ούτε remove γινόταν, ούτε τίποτα. Έβγαλα την SD και κατάφερα να κάνω remove και να την ξαναβάλω!
  • Το «καταπληκτικό» Hello (beta – και ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να είναι βαφτισμένο beta, μάλλον για πάντα) καταφέρνει να είναι πιο αργό από την καθυστέρηση να ξεκλειδώσει τη συσκευή μου με την ίριδα μου. Σε βαθμό να βαριέται κανείς και να πηγαίνει με το PIN. Η κάμερα μπορεί να μπορεί να δει (και ναι μπορεί) μέσα από μαύρα γυαλιά ή στο σκοτάδι κλπ. αλλά το πιο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, δηλαδή να μπορεί να σε καταλάβει από πολλές γωνίες και (όχι extreme αλλά ελαστικές) αποστάσεις, ΔΕΝ το μπορεί. Δώρο, άδωρο. Α και κάποια στιγμή αποφάσισε μόνο του ότι ΔΕΝ είχε αποθηκεύσει την ίριδα μου και έπρεπε να ξαναμπώ να τα ξανααποθηκεύσω και ξαναενεργοποιήσω. Μιλάμε για security.
  • Κάποια στιγμή αποφάσισε ότι είχε αποτύχει πολλές φορές να ξεκλειδώσει (!) και άρα έπρεπε ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ να βάλω το PIN αντί την ίριδα, ΑΛΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΣΤ CODE 1A2B3C! (που ναι, θέλει caps, άρα θέλει 2-4 κινήσεις για ΚΑΘΕ αλλαγή γράμμα και αριθμό) ΚΑΘΕ φορά! Το σταμάτησε νομίζω μετά από ένα firmware update, αφού μου είχε σπάσει τα νεύρα καμιά 200αριά φορές.
  • Το κουμπί της κάμερας (και μιλάμε software-wise όχι hardware) είναι τρομερά δύστροπο στο πότε ανοίγει το camera app με κλειδωμένη την συσκευή. Άμα θέλει. Και όχι ΔΕΝ φταίει το κουμπί. Που να βιάζεσαι να προλάβεις να βγάλεις κάτι. Σε πρόδωσε χαλαρά.
  • Κάποια στιγμή έγιναν αλλαγές στο certificate authority του domain μου και φτιάχτηκαν νέα root certs πριν λήξουν τα υπάρχοντα. Ναι μπορεί να συμβεί – άσχετα αν είναι συνηθισμένο ή good practice. Και σε κάθε φυσιολογική συσκευή, σβήνεις το παλιό certificate και βάζεις το νέο (έτσι έγινε με το Android tablet μου κλπ.). Εκτός από τα Windows 10 mobile, όπου ΔΕΝ σβήνεις ΠΟΤΕ (εκτός factory reset!!!) τα certificates. Και όχι, όταν μπήκε το νέο δεν αντικατέστησε το παλιό! Έχει και τα δυο και βλέπει πρώτα το «χαλασμένο». Ναι τα Windows 10 mobile ΔΕΝ αφήνουν να σβήσει κανείς certificate (αλλά μια χαζή view-only εφαρμογή σχετικά, ήξεραν να φτιάξουν). Και κάπως έτσι, έμεινα χωρίς mail από το ένα από τα domains μου, μέχρι να πάρω απόφαση για ξύρισμα του τηλεφώνου. Nice going Microsoft.
  • Ότι ξεχνάμε να ανανεώσουμε τα live tiles που παρουσιάζουν αδιάβαστα πράγματα που είναι διαβασμένα και φτιάχνει με reset οκ (ή καμιά φορά πχ. στο Viber, ούτε τότε) ας μη το πω γιατί το έχω δει και σε άλλες συσκευές.
  • Ότι το search στα contacts ΔΕΝ μπορεί να βρει contact με partial γραφή πχ. ενός κινητού (μιλάμε για basic functionality σε contacts app εδώ και πάνω από 10 χρόνια), να το πούμε;
  • Ότι Cortana ΔΕΝ έχουμε ΑΚΟΜΑ στα Ελληνικά το ξέρουμε ε; Βέβαια το ξέρουμε. Είχε και πλάκα όταν ρώτησα για το θέμα στην ενημέρωση που ανέφερα πιο πάνω. Μάλιστα είχαν το – το λες και – θράσος, να μιλήσουν για το πως μπορεί κάτι να γίνει integrate τα δικά του Apps με την Cortana… έλα μωρέ μικρή λεπτομέρεια ότι δεν μπορείς να την χρησιμοποιήσεις στην Ελλάδα, όλοι εξαγωγείς μου είστε φαίνεται.
    Α ναι… μπορείς αν αλλάξεις το region της συσκευής. Πρέπει δηλαδή (με απλά λόγια) να της πεις ότι είσαι… Αμερικάνος, αλλά απλώς μένεις στην Ελλάδα και θες κατά σύμπτωση και κάποια regional settings με Ελληνική μορφή. Αλλά το τηλέφωνο το θες υποχρεωτικά Αμερικάνικο. Έτσι. Επειδή θέλει η Microsoft. Το να λες ότι είσαι Έλληνας στην Ελλάδα, αλλά ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ ότι η Cortana θα δουλέψει μόνο για Αγγλικούς όρους (όπως είχε ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ το Google Now πριν βάλει Ελληνικά κλπ.) δεν πέρασε από κανένα μεγάλο μυαλό στο Redmond να το κάνει enable.
  • …το οποίο δεν θα ήταν και σοβαρό, αν δεν είχαν δέσει την Cortana ακόμα και με φαινομενικά ΑΣΧΕΤΑ θέματα ΒΑΣΙΚΩΝ λειτουργιών του τηλεφώνου. Πχ. δεν μπορείς να βάλεις night mode αν δεν έχεις Cortana. Γιατί; Γιατί έτσι.

Μπορώ να συνεχίσω πολύ ώρα. Αλλά δεν έχει νόημα. Στο τέλος της ημέρας έχουμε μια χαμένη ευκαιρία. Κάτι που δεν ήξερε η Microsoft να φέρει μέχρι τέλος και ούτε καν τα στελέχη της να προωθήσουν, διορθώσουν – διεθνώς. Το τι (δεν) γίνεται εδώ, είναι απλά αντανάκλαση του τι (δεν) γίνεται και έξω.
Και έτσι άλλη μια Microsoft mobile based συσκευή (όπως ΟΛΕΣ κλασικά), έφτασε σύντομα να κοστίζει όσο κάνει να κατασκευαστεί.

Σκοτώστε το άρρωστο άλογο. Δεν το συμπαθούσατε καν, εξάλλου.

 

DJI vs. Everybody Else

Επίδειξη δύναμης από την DJI…
Έχοντας γίνει σε μια πενταετία, το de facto standard της αγοράς των drones (και prosumer και pro), αφού ακόμα και όσοι δεν ξέρουν από αυτά, έχουν την εικόνα ενός Phantom όταν ακούν για drones, όταν οι άλλοι έκαναν ότι ξυπνάνε, έριξε μερικά χαστούκια και «το ξανασυζητάμε την επόμενη φορά».
Ο μεγάλος αντίπαλος πήγε να βγει η γνωστή από τις action cam GoPro. Πήγε να βγει, θα ήθελε δηλαδή. Πάτησε πάνω στην (δίκαιη ίσως) φήμη της σε αυτό που είναι καλή και πήγε να μπει σε μια άγνωστη για αυτήν αγορά. Στη θεωρία αυτό που θα παρουσίαζε ήταν πολύ ενδιαφέρον. Θα έφτιαχνε ένα drone που «μαζεύει» και μπροστά του θα «κρέμαγε» μια από τις άριστες action cam της. Το έκανε δηλαδή… Και εγένετο GoPro Karma. Όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο.

Πρώτα από όλα, λογάριαζε στο ότι η μηδενική τους εμπειρία στο χώρο των drones δεν θα είχε σημασία. Είχε και πάρα πολύ μάλιστα. Εμφανίστηκε ένα drone που μαζεύει μεν, αλλά δεν είναι τόσο μικρό όταν μαζεύει, που έχει και τεχνικά θέματα σοβαρά. Έγινε ήδη η πρώτη ανάκληση μια και ξαφνικά τα drones της έπεφταν από τον ουρανό (! – θέμα μπαταρίας λένε), ενώ έχει πλάκα όταν βλέπει κανείς μερικές λήψεις που… γέρνουν! (δεν ευθυγραμμίζεται καλά με τον ορίζοντα)
Τέλος ξέχασαν, ότι οι αντίπαλοι τους στο χώρο των drones, είχαν ήδη προλάβει να μάθουν/εξελίξουν την κατασκευή καμερών (αφού βάζουν δικές τους εδώ και κάποια χρόνια). Οπότε το πλεονέκτημα που νόμιζε ότι θα έχει η GoPro, δεν το είχε.
Όμως παρ’ όλα αυτά η DJI δεν έκατσε με σταυρωμένα τα χέρια. Ίσως ενοχλήθηκαν και από κάποιες παρουσιάσεις εμφανώς πληρωμένες ή τουλάχιστον φτιαγμένες από «άρρωστα» fanboys (ότι βλέπουμε με τα iPhones πχ.).
Και έτσι ξεκίνησαν την αντεπίθεση.
Εν αρχή ήρθε το DJI Mavic Pro.
Ένα μηχάνημα που ήρθε να ΟΡΙΣΕΙ την αγορά των prosumer drones.
Από πλευράς χαρακτηριστικών, πολύ απλά σκίζει σε σχεδόν κάθε ένα τον δήθεν αντίπαλο του. Εδώ δεν θα κάνω review, αλλά ψάξτε και θα δείτε. Είναι τόσο καλό που ο κόσμος εξεπλάγην όταν στα σημεία έβγαινε ίσως καλύτερο και από την prosumer ναυαρχίδα τους, το Phantom 4! Μα πως είναι δυνατόν να έφτιαξε κάτι που να «σκοτώνει» ακόμα και δικό της προϊόν; Η εξήγηση παρακάτω.
Δεύτερον όταν η DJI μίλησε για drone που μαζεύει… το εννοούσε. Το Mavic όταν είναι μαζεμένο, χωράει μέσα σε ένα δίλιτρο χάρτινο μπουκάλι γάλα!
Ένα φανταστικό μηχάνημα που όπως είπαμε ΟΡΙΖΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ.
Όμως δεν σταμάτησαν εκεί και άρχισαν τις… ριπές.
Μετά από λίγο καιρό και εκεί που η GoPro κοιτάει να δει τι θα κάνει με τις ανακλήσεις της (έχει φάει τα μούτρα της) και οι άλλοι δεν έχουν παρουσιάσει καν ανταγωνισμό και έχουν μείνει σε ότι είχαν, είπε να παρουσιάσει η DJI και άλλα δυο μοντέλα!
Έτσι έβγαλε το Phantom 4 Pro
…και το Inspire 2!
Το πρώτο, «ξαναπροσπέρασε» το Mavic Pro τους, ξαναπαίρνοντας την κεφαλή στην prosumer κατηγορία, με νέα χαρακτηριστικά που δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα σε κανένα drone (πχ. το πρώτο που έχει αισθητήρα σύγκρουσης και στα πλάγια) και αφήνοντας τα μικρότερα μοντέλα στη θέση τους, ενώ το Mavic Pro (ως «μπαμπάς» μιας άλλης σειράς) παίζει μόνο του στην αγορά των compact prosumer drones. «Έκλεισε το μάτι» ακόμα και σε 1-2 ενδιαφέροντα πράγματα που έκαναν οι άλλοι (πχ. στο Phantom 4 Pro υπάρχει δυνατότητα για all-in-one χειριστήριο που να μην χρειάζεται smartphone). Αν κάποιον δεν τον ενδιαφέρει πχ. το drone να «μαζεύει» παίρνει ένα Phantom 4 με μεγαλύτερο field of view.
Το Inspire 2, έρχεται να φέρει όλα τα νέα του Phantom 4 Pro (και περισσότερα) στην professional αγορά. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες (έχει full cinema production specs, over-4K, έχει redundant μπαταρίες, τρέχει με πάνω από 100 χαω! κλπ.), όποιος (επαγγελματίας λογικά) ενδιαφέρεται (και δίνει 3000+) βρίσκει.
Έτσι γίνεται κατανοητό τι κάνει η DJI.
«Απλώνεται» στην αγορά και την γεμίζει πια με διαφορετικά προϊόντα ανάλογα τις προτεραιότητες.
Πουλάει την σειρά των Phantom ξεκινώντας από τα Phantom 3 Standard και φτάνει μέχρι το εκπληκτικό Phantom 4 Pro.
Πουλάει το Mavic Pro που λογικά πρέπει να ΣΑΡΩΣΕΙ σε κάθε geek που έχει μια μικρή οικονομική άνεση (μην κρίνουμε με τα δεδομένα κρίσης της χώρας μας, δυστυχώς δεν φτιάχνουν κάτι ειδικά για Ελλάδα).
Πουλάνε τη σειρά όλη των Inspire (3-4 παραλλαγές του Inspire 1 συν το 2) για τους επαγγελματίες που θέλουν το κάτι παραπάνω.
Πουλάνε σκέτα components (από εκεί ξεκίνησαν κάποτε) για ιδιοκατασκευές.
…Και με όλα αυτά δεν αφήνουν τον ανταγωνισμό να αναπνεύσει. Αν υπάρχει κοινή λογική το Karma δεν θα πουλήσει πάνω από το 10% των πωλήσεων Phantom 4 + Phantom 4 Pro + Mavic Pro. Και ίσως λέω και πολύ.
Αυτά. Αφήστε με τώρα να δω πως θα μπορούσε ίσως κάποτε να φτάσει στα χέρια μου ένα Mavic Pro. Μένει από τα 1500 (εντάξει αν πάρεις, θα πάρεις αυτό με τις έξτρα μπαταρίες, τσάντα κλπ.) να μαζέψω 1500. 🙂

Microsoft Lumia 950 XL α λα Ελληνικά – Η αντίδραση

Όσοι διαβάσατε το άρθρο μου «Microsoft Lumia 950 XL α λα Ελληνικά» ίσως περιμένατε αν θα υπάρξει κάποια αντίδραση.

Υπήρξε τέτοια αντίδραση. Μίλησα δυο ανθρώπους της Microsoft Hellas, όπου δόθηκαν ουσιαστικά οι εξηγήσεις που περίμενα ότι θα δοθούν.

Οι τελικές τιμές διαμορφώνονται πρώτον από το εξωτερικό (που δίνει την suggested retail price για όλες τις χώρες) και από τους Έλληνες τελικούς εμπόρους. Δικό τους θέμα θα ήταν αν μπορούσε να δοθεί κάποιο δώρο (πράγμα που ας πούμε μια αλυσίδα τελικά έκανε) ή τι «καπέλο» θα μπει στην χοντρική.

Εγώ εκλαμβάνω τα λόγια των ανθρώπων της Microsoft ως αλήθεια φυσικά, ωστόσο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αν μπορούσε να υπάρξει η ανάλογη (ή περισσότερη) πίεση και προς τις δυο κατευθύνσεις.

Δυστυχώς στην Ελλάδα (και σε πολλές άλλες αγορές διαπίστωσα) η σειρά mobile συσκευών της Microsoft αντιμετωπίζεται σαν μια… ουρίτσα που «οκ δεν μας καίει κιόλας» (ενώ άλλα δηλώνονται στις παρουσιάσεις). Οι πωλήσεις μεν ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ αυτή τη στάση, αλλά από την άλλη ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ με αυτή τη στάση.

Εγώ από τη συσκευή μου είμαι (spoiler) «χοντρικά» ευχαριστημένος. Θα ακολουθήσει σύντομα ένα review (που ίσως να μην είναι μόνο για «στεγνή» τη συσκευή) και εκεί μπορεί να αναλύσω περισσότερο το πως βλέπω να κινούνται τα πράγματα και ως στρατηγική και ως… εφαρμογή της στρατηγικής.

Σίγουρα στην Microsoft Hellas υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι (γι’ αυτό και είναι εκεί), απλώς ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι κατευθύνσεις έχουν.

 

Microsoft Lumia 950 XL α λα Ελληνικά

Δεύτερο άρθρο που αναφέρει το Lumia 950 XL μου, χωρίς πάλι όμως να αναφέρεται στην εμπειρία χρήσης (η οποία είναι καλή αν περιμένατε να την διαβάζετε εδώ – θα επανέλθω στο θέμα κάποια στιγμη).

Η αφορμή είναι ότι λέει ο τίτλος. Ένα άρθρο που θα δημοσιεύσω εκτός από εδώ και το προσωπικό timeline μου ΚΑΙ στην FB σελίδα της Microsoft Ελλάς και στην Microsoft Lumia Greece.

Στηρίζω αυτή την εταιρία αρκετά. Μέσω προσωπικών επιλογών και επιλογών που κάνω εκ μέρους των πελατών μου. Έχω υπάρξει για χρόνια και partner και MCP (κ.α.). Μετά από χρόνια Android όμως ως επιλογή στα κινητά μου, είπα να επιστρέψω στα Windows (από εποχής Windows Mobile 6.5).

Δυστυχώς ο Έλληνας εισαγωγέας (ή/και η επίσημη Microsoft Ελλάς ως «ανώτατη αρχή» επί της πολιτικής της εταιρίας στην χώρα), ΔΕΝ το κάνει εύκολο. Σε βαθμό να αναρωτιέται κανείς αν θέλουν να πουλήσουν ή αν απλώς θέλουν να «βγάλουν την υποχρέωση» απέναντι στην μαμά εταιρία, ότι οκ υπάρχει και εδώ το μοντέλο.

Το σημαντικότερο θέμα είναι η τιμή. Σε σχεδόν όλες τις αγορές παγκοσμίως, η συσκευή (θα μιλήσω μόνο για 950 XL), κοστίζει έως 700 ευρώ (Αμερική κλασικά λιγότερο) και σε λίγες ξεφεύγει ελαφρώς προς τα πάνω (ελαφρώς). Εκτός από την Ελλάδα, που η επίσημη τιμή μεταπωλητών είναι 740 ευρώ!
Ναι την Ελλάδα της κρίσης, που δεν έχουμε λεφτά, που οι εταιρίες δεν πουλάνε και πρέπει κάπως να σπρώχνουν τα προϊόντα τους, ένα brand πως ως smartphone vendor έχει ένα ελάχιστο ποσοστό, εδώ πουλάει πιο ακριβά.
Θα πει κανείς «large», «ε καλά, για κάνα 20άρικο διαφορά από Βρετανία κάνεις έτσι;». ΧΑ… ΕΛΑ ΟΜΩΣ που στα περισσότερα Ευρωπαϊκά on line shop, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ του επίσημου της ίδιας της Microsoft (που τεχνητά δεν έχει link μέσω της επίσημης σελίδας της Ελληνικής εταιρίας, αν και μέσω… εξωτερικού μπορείς να φτάσεις σε Ελληνική σελίδα αγοράς!!!)… ΔΙΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΔΩΡΟ και το display dock! Ένα δώρο ~100 ευρώ!!!
Σε μια χώρα αν θυμάμαι, είδα ότι τάζουν μαζί ΚΑΙ τον ασύρματο φορτιστή (όταν κυκλοφορήσει)!

Μιλάμε για μια συσκευή που μια βασικότατη της λειτουργία (Cortana, σαν το Google Now), ΔΕΝ υπάρχει στα Ελληνικά ενώ δεν επιτρέπεται κανονικά (χωρίς τρικ) να την έχεις καν ενεργή στα Αγγλικά! Γιατί ο Έλληνας εισαγωγέας και η Microsoft Ελλάς (οι οποίοι θα πουν ότι δεν φταίνε και ότι «έρχεται κάποια στιγμή») θεώρησαν ότι δεν χρειάζονται αυτό το selling point, απέναντι στον ανταγωνισμό…

Αλλά εδώ, είμαστε Ελλάδα. Εδώ δεν χρειαζόμαστε τέτοια. Εδώ μπορούμε να πουλάμε με καπέλο και δίνοντας λιγότερα.

Σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ.

Εν γνώση μου όλων των παραπάνω, για τους λόγους μου, έχω στην κατοχή μου από ΕΛΛΗΝΑ μεταπωλητή τη συσκευή (ναι με 740 και χωρίς δώρα). Για την οποία, ξαναλέω σαν συσκευή, θα μιλήσω ξεχωριστά και το παρόν ΔΕΝ είναι μομφή προς τη συσκευή. Είναι μομφή προς την Ελληνική πραγματικότητα και όπως εκφράζεται από κάποιες εταιρίες.

Θα χαρώ να διαβάσω και επίσημη αντίδραση.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Υπήρξε επίσημη αντίδραση, για την οποία προσθέτω νέο μικρό άρθρο.

Can you use a Microsoft Lumia 950 XL as a skateboard?

(προς τους φίλους μου στην Ελλάδα, έγραψα αυτό το άρθρο στα Αγγλικά, για να το διαβάσουν ευκολότερα οι έξω… εμείς είμαστε γλωσσομαθείς οι περισσότεροι, δεν έχουμε πρόβλημα)

So… I got my 950 XL last week. I was very happy, a feeling a rarely allow for myself, when it involves consumer goods (why, is a story I won’t discuss here and now).

This is not an article about my feelings about the model. This might come with a different article. If I have to sum it up in a phrase: I am rather pleased. Coming from Android.

Anyway, so I had it for maybe four days. when I went with my 8 year old son to get some food. So, I told him to just seat on a chair, along with my day bag (where my 950 XL was peacefully sleeping as you suspect). Well, my son could just hold his energy for 30 seconds (fathers of boys, know exactly what I am talking about).
He got my phone from the bag and tried to bring it to my face, since he was excited about iris recognition. I told him to put it back and he did. He never zipped the compartment to close. After 30 more seconds he decided to discover how heavy my bag was. So we stood up (close to 120cm) and took it over his head (so… OVER 120cm).

The phone phone dropped directly on the tiles. But that’s not all. Shocked by what happened, he back-stepped and stood ON the phone (with his almost 30Kg) and slid it for like 30-40cm ON the tiles!!! (I think face up)

So I was prepared to face the wreckage. I picked it up. Screen looked just fine.
I looked at the back and faced a broken glass over the camera and flash and some white scratches (on black back and believed to be deep).

I won’t describe what happened next (not much), but go to the photos and then give you the details…

(click any photo to zoom)

Here is the camera unit:
lense-noflash

Here is the camera unit, with flash, to make the image more… gruesome:
lense-flash

Here is the back with flash (click to see skidmarks):
back-flash

Here is the back without flash:
back-noflash

As you can see, the polycarbonate back has almost no skidmarks. I don’t know what exactly is the manufacturing process for this back, but it works. Remember this is replaceable.

NOTE: I haven’t tested NFC or Qi wireless charging after the incident. I expect service to check both (in case I got a broken cover antenna).

As for the camera and flash. They both work! Even the crack close to the main lens doesn’t seem to bother it.
Actually all functionality of the phone seems to be intact. It’s only a cosmetic problem. So if you ask me Microsoft takes a 10 out of 10 in this «test» my device suffered (without my consent).
That said, nobody feels just right that someone has to unscrew a brand new phone to replace a part.

Now I will follow up this article with a report on HOW effectively will Microsoft (I am a Microsoft partner after all) and/or the retail shop I purchased this and/or the telephony provider (where the shop actually belongs) will handle this and get back to me.
Price, how long it will take and in general, if things are handled professionally.

As I think I am one of the first in the country to own this device, I am not even sure if whoever will handle this has the service kit for the model, readily available.
I am unlucky in the sense that if this was an iPhone, I could just drop it for a couple of hours at an official or unofficial service center. Not sure what to expect now.

Since my phone is fully functional, I’d like a diagnosis and either a quick fix, OR me keeping the device waiting the replacement parts to arrive.

To brief things up:

  • Device can endure a lot.
  • The glass over the lens should be easier to fix.
  • Pending service report (quality etc.).

 

Εδώ Πολυτεχνείο;

(με αφορμή γραφόμενα κάποιων, στο σχόλιο ενός φίλου, αλλά και πράγματα που διαβάζω σήμερα)

Δυστυχώς είμαστε ένας λαός που έχει ανάγκη όχι από ιστορία (ΚΑΚΟΜΑΘΑΜΕ γιατί πάντα είχαμε από αυτή), αλλά από φαντάσματα.

Το Πολυτεχνείο (και αποδείχτηκε τα τελευταία χρόνια), «φτιάχτηκε» για να εξυπηρετήσει το πολιτικό μέλλον κάποιων. ΠΡΟΣΟΧΗ. Όταν έγινε, δεν έγινε ΓΙΑ αυτό το λόγο από τον κοσμάκη που ήταν εκεί! Δεν εννοώ αυτό! Από αυτούς που σχεδιάστηκε όμως, έτσι ήταν. Η ψυχολογία της μάζας είναι μέγιστο εργαλείο (και το βλέπουμε παγκοσμίως ακόμα και αυτές τις μέρες, μην πάμε μακριά).

Κατ’ αντιστοιχία αυτό το πλουσιόπαιδο με το βραχιολάκι δήθεν για να σπουδάσει, αυτός ντε που έκανε πρόσφατα δηλώσεις για μαύρο Δεκέμβρη, (το ξέρω φαίνεται extreme ότι γράφω) φτιάχνεται για να χτίσει μελλοντικό αριστερό ηγέτη (ας πούμε αριστερό – εκεί ξεχνιούνται οι original). Θα βγει από τη φυλακή, θα τον βάλουν να γράψει και κάνα βιβλίο, τζα! Να ο επόμενος που δεν θα έχει στο βιογραφικό του απλώς ότι ήταν πρόεδρος δεκαπενταμελούς. Εδώ είσαι και εδώ είμαι. Αν και ίσως τους «κάηκε» αυτό το χαρτί. Θα δείξει. (και ναι αρνούμαι να θυμάμαι το όνομα του)

Πίσω στο Πολυτεχνείο. Όπως έγραψα στο timeline μου, αμφιβάλλω αν κανείς από τους δακρυσμένους μπροστά από το «κεφάλι» εκεί στο προαύλιο, έχει διαβάσει τι λέει η πινακίδα του γλυπτού. Είναι αφιερωμένο στους φοιτητές που αγωνίστηκαν και έπεσαν… … ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 41-44. Μην πιστεύετε εμένα, πηγαίνετε να το δείτε μόνοι σας. Ως «μοντέλο» δεν υπήρξε νεκρός φοιτητής αλλά καθηγητής (και μέλος του ΕΛΑΣ στον πόλεμο) που… ήταν εκτός Ελλάδος στην χούντα και γύρισε μεταπολιτευτικά. Πέθανε τη δεκαετία του 80 νομίζω.

ΠΡΟΣΟΧΗ (γιατί ξέρω με τα παραπάνω ήδη με έχουν βγάλει ΧΑ και πέρα). Νεκροί στην χούντα υπήρξαν. Βεβαίως και υπήρξαν. Κατάφεραν και βρήκαν 10-κάτι ανθρώπους, με ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ έρευνα μεταπολιτευτικά. Εκτός αν ούτε αυτό το δεχόμαστε οπότε πάω πάσο. Θα πάω… πιο πάσο όταν βγει ένας οποιοσδήποτε και πει «όχι νεκρός ήταν και ο θείος μου ο τάδε που ΔΕΝ είναι στη λίστα». Οι νεκροί αυτοί ήταν σε διάφορους δρόμους, άλλες μέρες, για διάφορους (χουντικούς) λόγους. Στο Πολυτεχνείο εκείνη την ημέρα, λυπάμαι αλλά όχι. Ούτε έλιωσε κανέναν το τανκ (αν και νομίζω υπήρχε θέμα με τα πόδια κάποιου).
Ξαναλέω για να σας δυσκολέψω στο τι κουτί να με βάλετε: 67-74 είχαμε ΧΟΥΝΤΑ. Νεκροί στη χούντα ΥΠΗΡΧΑΝ. Βασανισμένοι ΠΟΛΛΟΙ περισσότεροι. Νεκροί στο Πολυτεχνείο ΔΕΝ υπήρχαν.

Το Πολυτεχνείο έπρεπε να γιορτάζεται;
Ναι, έπρεπε να γιορτάζεται. Ως αυτό που είναι όμως. Σύμβολο της βροντερής φωνής του λαού.
Γιατί τώρα είναι γιορτή συγκεκριμένης πλευράς στη βουλή (γιατί για ιδεολογίες ας γελάσω).
Ως γιορτή της Δημοκρατίας έχουμε καλύτερες υποψήφιες ημέρες. Όπως την Επέτειο της Αποκατάστασης στης Δημοκρατίας (μα ένα όνομα που διάλεξαν ε;…). Γιορτάζεται στα μουλωχτά, στο Προεδρικό με αρχηγούς κομμάτων. Βλέπετε δεν βολεύει ούτε ιδεολογικά, ούτε πρακτικά. 24 Ιουλίου ετοιμάζεται ο κόσμος για τα μπάνια του λαού, όσοι δεν είναι ήδη. Επίσης έχει το φάουλ ότι είναι ταυτόχρονα η επιστροφή του Καραμανλή εκείνη τη μέρα και εντάξει δεν επιτρέπεται να γιορτάζουμε τέτοια πράγματα με το όνομα τους (μου αρέσει που θεωρούμε ότι η Αριστερά – χαχαχα Αριστερά – κυβέρνησε πρώτη φορά το 2015… ναι κοινοβουλευτικά).

Ξέρετε τι είναι πραγματική πρόοδος;
Αυτό που ζήλεψα στους Γάλλους αυτές τις μέρες (και μόνο αυτό τους ζήλεψα, μη παρεξηγούμαστε). Όρθιο το κοινοβούλιο να απαγγέλλει τον ύμνο τους. Με δάκρυα. Την αποχώρηση από το Σταντ ντε Φρανς με τον ύμνο τους. Αυθόρμητα. Χωρίς να βγει κανείς να τους πει Λεπενικούς (ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ – καλό ε!).
Εδώ να μπορούμε να γιορτάσουμε τον Γοργοπόταμο ΚΑΙ την επιστροφή του Καραμανλή, ΟΛΟΙ, χωρίς να βγάλουμε μαχαίρια για την μετά εξέλιξη του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ ή το αν ο Καραμανλής ήταν εθνάρχης ή καταστοφέας και τσιμεντοποιητής της Αθήνας. (πχ.)
Αλλά αυτά προϋποθέτουν ωριμότητα που γενικώς δεν διαθέτουμε. Ελληνάρες.

Αυτά. Λυπάμαι που χάλασα τη ζαχαρένια σας, προσπεράστε με.
Και πηγαίνετε να κλάψετε για ότι γουστάρετε στο κεφάλι του Σβορώνου.